Minerva Counseling & Relatietherapie Breda

09/04/2026

Sommige kinderen groeien op zonder vader, maar niet zonder gevolgen.

Vaderloos opgroeien gaat vaak veel dieper dan mensen denken. Het raakt aan hechting, zelfbeeld, vertrouwen, identiteit en de manier waarop je later relaties aangaat. Voor een zoon kan een vader een voorbeeld zijn van hoe je als man en partner aanwezig bent. Voor een dochter vaak een eerste spiegel van hoe liefde, veiligheid en respect kunnen voelen. Als die plek leeg blijft, werkt dat vaak nog lang door.

Daarom vind ik het waardevol dat de documentaire Fatherless hier aandacht voor vraagt. In deze docu delen drie jongvolwassenen hun persoonlijke verhaal over opgroeien zonder vader. Het gaat over gemis, loyaliteit, familiesystemen, mentale gezondheid en de patronen die van generatie op generatie kunnen doorlopen.

Wat ik sterk vind, is dat Fatherless meer wil zijn dan alleen een docu. De documentaire wil ook educatief worden ingezet binnen onder andere onderwijs, jeugdzorg, maatschappelijk werk en andere werkvelden, om bewustwording te vergroten en vicieuze cirkels te helpen doorbreken.

Ik schreef er een artikel over vanuit mijn eigen praktijk en visie.

De documentaire Fatherless is op 24 april te zien in Lab Amsterdam-Noord.

https://www.minervatherapie.nl/info/3112239_nieuwe-documentaire-fatherless-opgroeien-zonder-vader

08/04/2026

Een DSM-label zegt vaak vooral hoe klachten heten. Niet waarom ze er zijn. En ook niet wat ze in stand houdt. Dat verschil is nogal belangrijk. Want psychische klachten ontstaan meestal niet zomaar. Ze groeien in omstandigheden.

In opvoeding.
In onveiligheid.
In stress.
In wat je als kind hebt moeten aanpassen om het vol te houden.

Daarom spreekt patroondiagnostiek mij aan. Minder turen naar een etiket, meer kijken naar het patroon:

Wat gebeurt hier echt?

Wat is de functie van deze klacht geworden?

Wat houdt dit vast?

Wat heeft deze mens nodig?

Dat vind ik een veel menselijkere manier van kijken.

Ik schreef er een blog over.

https://www.minervatherapie.nl/blog/3110426_waarom-psychische-klachten-nooit-losstaan-van-je-verhaal

07/04/2026

De uitzending van BOOS over Yes We Can Clinics raakt wat mij betreft een heel belangrijke vraag: wanneer noemen we iets nog behandeling, en wanneer is het gewoon een systeem geworden waarin kwetsbare jongeren zich opnieuw moeten aanpassen om te overleven? Waar pesten, keihard confronteren en vernederen een gewoonte lijkt te zijn?

BOOS spreekt over een onderzoek met meer dan 100 bronnen, waaronder ruim 80 oud-cliënten, meer dan 20 oud-medewerkers en 9 deskundigen. Het beeld dat daaruit naar voren komt is ernstig: een one size fits all-aanpak, twijfel over de wetenschappelijke onderbouwing en professionaliteit van ervaringsdeskundig counselors en jongeren die er getraumatiseerder uit komen dan erin gingen.

Dat zou iedereen in de jeugdhulp, ggz en politiek wakker moeten schudden!

Wat mij al eerder stoorde in de beeldvorming rond deze kliniek (Videoland serie), zie ik nu opnieuw terug bij BOOS: hardheid wordt verkocht als doorbraak, confrontatie als moed en groepsdruk als herstel. Maar veiligheid is geen luxe in therapie. Veiligheid is de basis. Zeker bij jongeren met trauma, depressie, zelfbeschadiging, misbruikervaringen of hechtingsproblemen.

Een jongere die al geleerd heeft dat liefde pijn doet, dat grenzen er niet toe doen of dat je je moet aanpassen om erbij te horen, heeft geen behandeling nodig die dat patroon nog eens herhaalt.

Die heeft professionele nabijheid nodig. Rust. Begrenzing zonder vernedering. Een behandelaar die veiligheid biedt in plaats van spanning als methode te gebruiken.

Yes We Can positioneert zich zelf als plek voor jongeren van 13 tot en met 27 jaar met meervoudige problematiek en profileert zich als oplossing “als niets meer werkt”. Juist dan moet je extra zorgvuldig zijn met wat je belooft, hoe je behandelt en wie je inzet. En kan je geen positieve garanties bij voorbaat geven.

Wie werkt met kwetsbare jongeren moet zichzelf steeds dezelfde vraag blijven stellen: helpt deze aanpak iemand echt verder, of leert iemand hier vooral opnieuw om zich te voegen naar macht, druk en schaamte?

https://www.minervatherapie.nl/blog/3108807_boos-als-alles-niet-meer-werkt-wat-dan-wel

29/03/2026

Wat mij raakt in de berichtgeving over de zaak Ali B, is hoe snel er geoordeeld wordt over hoe een slachtoffer van seksueel misbruik zich “zou moeten” gedragen.

Alsof iemand die lacht, doorgaat, bevriest, twijfelt, het pas later vertelt of niet meteen zichtbaar instort, daardoor minder geloofwaardig wordt.
Dat is precies het probleem.

Trauma reageert niet netjes volgens een draaiboek. Mensen kunnen doorgaan. Lachen. Zwijgen. Verward zijn. Zich aanpassen aan de situatie. Dat maakt een verhaal niet verdacht. Dat maakt het menselijk.

Als advocaten emoties, timing en gedrag gaan framen alsof daaruit af te lezen valt wat een “echt” slachtoffer is, dan gaan ze wel erg dicht op de stoel van de psycholoog zitten. En eerlijk gezegd, zelfs veel psychologen zouden voorzichtiger moeten zijn met zulke stellige conclusies.

Een slachtoffer is geen toneelstukje dat overtuigend genoeg moet worden opgevoerd.

Misschien zouden we eindelijk eens wat beter moeten begrijpen wat overlevingsgedrag is, in plaats van slachtoffers af te rekenen op het feit dat ze niet reageerden zoals buitenstaanders graag hadden gezien.

Mensen die seksueel geweld of grensoverschrijdend gedrag meemaken, reageren vaak heel verschillend. De één bevriest. De ander gaat door. Iemand kan lachen, zich aanpassen, de sfeer proberen te redden, het wegstoppen, later pas begrijpen wat er eigenlijk gebeurd is, of pas veel later woorden vinden...

28/03/2026

China wil met minder huiswerk de mentale gezondheid van scholieren verbeteren. Een mooi initiatief. Tegelijk roept het voor mij ook een grotere vraag op.

Als we erkennen dat kinderen niet gemaakt zijn voor voortdurende druk, overbelasting en prestatiedwang, waarom vinden we dat bij studenten en werknemers dan vaak nog wél normaal?

Wanneer zijn we eigenlijk gaan doen alsof uitputting iets is om trots op te zijn?
Wanneer werd “druk zijn” een soort eremedaille?
En wanneer raken we zo gewend aan overleven, dat we het bijna normaal gaan vinden?

https://www.minervatherapie.nl/blog/3090469_scholieren-zijn-geen-machines-studenten-en-werknemers-ook-niet

28/02/2026

09/02/2026

Mensen komen binnen met een psyche die in overload is, een onrustgevoel dat al maanden “aan” staat. Met ruzies die steeds hetzelfde patroon volgen. Met angsten en piekeringen waar ze ’s nachts wakker van liggen.

Met een hoofd dat de hele dag doordreunt of een leeg gevoel waar eigenlijk woorden en gevoelens hadden moeten zijn. En dan, in de loop van de weken, zie ik iets verschuiven: iemand ontspant, kan weer voelen, kan weer kiezen, eet beter, gaat weer slapen, durft weer contact te maken met zichzelf en anderen.

En dan is er die andere wereld. De wereld van “regulier” versus “alternatief”. De reguliere wereld die met de DSM werkt, mensen stoornissen geven en productie moeten draaien alsof mensen producten zijn. Van de week benoemde ik het al eens: dit werk gaat over mensen en verbinding maken en niet over producten en productie draaien. We zijn geen fabriek en mensen zijn geen machines. Gelukkig zag ik vandaag het artikel; Psychiatriebijbel DSM gaat op de schop.



https://www.minervatherapie.nl/blog/2991166_geen-dsm-wel-kwaliteit-van-psychische-zorg

07/02/2026

Wie kan verder zonder waarheid?
Ik keek zojuist (op aanraden van een cliënt van mij) de documentaire Tell Me Who I Am op Netflix en bleef daarna even stil. Wat een bijzondere docu.. psychologisch bijzonder boeiend en mooi aansluitend bij de praktijkvoering die ik ken. Het gaat over je levensverhaal en hoe dat je identiteit bepaald.. maar wat als je je niets meer herinnert van je jeugd en wat daar gebeurd is?

Tweeling broers.
Eén die alles herinnert.
Eén die zijn geheugen kwijt is.
De ene beschermt de ander door te zwijgen. Uit liefde. Uit angst.
Maar wat doet niet-weten eigenlijk met iemand?
Is een pijnlijke waarheid schadelijker dan een leven met een ontbrekend verhaal?

In mijn blog gaat het over trauma, zwijgen, beschermen en de vraag die blijft knagen: wie kan er eigenlijk verder zonder eigen levens herinneringen en eigen waarheid?

👉 Lees de blog hier: https://www.minervatherapie.nl/info/2990384_kijktip-tell-me-who-i-am

(En nee, dit is geen makkelijke kost. Wel heel menselijk.)

“Ik wil het niet weten omdat het pijn doet… maar ik kan ook niet verder zonder dat ik weet wat van mij is en wat er nou eigenlijk gebeurde. Het triggert, het doet pijn en ik weet niet waarom. De waarheid is pijnlijk, maar een ontbrekende waarheid kan je ook uit elkaar trekken. Langzaam, stil en ...

19/01/2026

Vastzitten in traumabonding. Het gebeurt regelmatig. Mensen weten ergens: dit contact doet me geen goed. En toch blijven ze hopen, teruggaan, uitleggen, pleasen, nog één kans geven.

Dat is geen gebrek aan ruggengraat. Dat is een systeem dat gewend is geraakt aan een patroon van spanning en opluchting. Als er na gedoe ineens warmte komt, voelt dat als zuurstof. En juist die afwisseling maakt het zo verwarrend en “plakkerig”. Het is verslavend voor de hersenen als eindelijk het geluksstofje vrij komt bij de ontspanning.

Misschien herken je dit:

Je mist iemand vooral nadat het pijn deed.

Je twijfelt aan je eigen gevoel.

Je voelt je schuldig als je afstand neemt of een grens stelt.

Je verdedigt de ander, zelfs als je van binnen breekt.

Je lijf en gevoel reageert heftiger dan je hoofd logisch vindt.

Ik heb hier een blog over geschreven, omdat ik wil dat mensen snappen: je bent niet gek. Je zit in een cyclus. En die cyclus kun je stap voor stap doorbreken, op een manier die veilig is en bij jou past.

Blog: Traumabonding: waarom je blijft terwijl je diep vanbinnen weet dat het je sloopt

Voor meer informatie of een afspraak, neem dan contact met mij op.

Je hebt het zó vaak tegen jezelf gezegd. Dit is niet goed voor mij. En toch denk je aan die ene keer. Aan dat fijne moment. Aan de versie van jullie die soms heel echt voelde. En voor je het weet zit je weer begrijpend te zijn, jezelf uit te leggen, je grenzen kleiner te maken, het nog één kans t...

14/01/2026

Ik keek de documentaire Fase 8: Femicide van Jessica Villerius. Die bleef hangen. De documentaire laat zien hoe femicide ontstaat. Stap voor stap.

In patronen die zich herhalen, jaloezie die begint als aandacht, controle die voelt als betrokkenheid en aanpassen om de rust te bewaren.

In het onderzoek van Jane Monckton Smith worden acht fasen beschreven waarin dit proces zich ontwikkelt. Die fasen maken zichtbaar wat vaak wordt gemist. Door de omgeving. Door instanties. En soms ook door degene die erin zit.

Ik heb hierover een blog geschreven. Omdat ik dit belangrijk vindt en zodat het beter herkend wordt. Omdat dit geen losse incidenten zijn. Dit is een patroon.

Eerder herkennen kan het verschil maken.

https://www.minervatherapie.nl/blog/2935752_fase-8-femicide-wanneer-dreiging-zich-langzaam-opbouwt

Als dit je raakt, of als je denkt aan iemand bij wie alarmbellen afgaan, neem dat serieus.

21/12/2025

Kerst.🌲
Voor sommigen warm en gezellig.
Voor anderen confronterend stil.
Als je iemand bent verloren, kan deze tijd alles extra voelbaar maken.
De leegte. Het gemis. De breuk tussen hoe het was en hoe het nu is.

Rouw is geen ziekte.
Rouw vraagt geen oplossing.
Rouw vraagt ruimte.

Je hoeft niet sterk te zijn.
Je hoeft niet mee te doen.
Je hoeft alleen maar te luisteren naar wat er in jou leeft.

Ik schreef een blog over rouw en waarom juist de feestdagen het zo ingewikkeld kunnen maken. 🕯️



https://www.minervatherapie.nl/blog/2892621_rouw-is-geen-ziekte-maar-je-kan-er-wel-onder-lijden

25/11/2025

Vandaag stond ik met de sambaband Maisquenada waar ik fervent surdo speler ben, in Breda Centrum ter ere van de start van de 16 daagse campagne: Orange the World – Stop geweld tegen vrouwen.

In onze oranje-witte outfits verwelkomden we de actie en wandelgroep die vanaf het station naar de Grote Markt liep, met een stevig, warm ritme. 🧡🥁

En terwijl ik daar speelde, voelde ik opnieuw waarom dit thema me zo raakt — niet alleen als muzikant, maar ook als psychosociaal therapeut en relatietherapeut. In mijn praktijk ontmoet ik te vaak vrouwen (én mannen) die jarenlang in onveilige patronen zitten of hebben gezeten. Geweld begint zelden met een klap; het begint vaak met angst, controle, isolatie of het langzaam verliezen van je eigen stem.

Daarom vond ik het zo waardevol om vandaag letterlijk én figuurlijk geluid te mogen maken. Muziek verbindt. Het geeft kracht. Het herinnert ons aan iets heel menselijks: niemand zou ooit bang hoeven zijn in een relatie of in zijn eigen huis.

Orange the World betekent voor mij:
🧡 veiligheid thuis en op straat
🧡 grenzen mogen hebben en uiten
🧡 gezien en geloofd worden
🧡 samen opstaan tegen geweld in elke vorm en speciaal tegen vrouwen.

Trots dat ik hieraan mocht bijdragen — als bandlid, als mens, als therapeut.



https://www.minervatherapie.nl/blog/2844709_orange-the-world-in-breda-waarom-dit-me-raakt-als-therapeut-en-als-mens