19/05/2026
Een aantal weken geleden had ik een meisje in de praktijk.
Ze vertelde me over de schoolfotograaf.
En over de knot in haar haar waar ze zó trots op was.
Tot een paar kinderen begonnen te lachen.
Niet hard.
Niet lang.
Maar precies genoeg om haar trots te laten kantelen in twijfel.
En dát vond ze het ergst:
niet de knot,
maar dat ze ineens onzeker werd over iets waar ze zich eerst goed bij voelde.
We stonden stil bij dat moment.
Hoe snel trots kan omslaan in twijfel.
Hoe vaak kinderen denken dat dat 'aan henzelf ligt'.
👉🏼 Herken je dit bij jouw kind?
We gingen samen op zoek naar helpende gedachten.
En toen zei ze iets waardoor haar gevoel veranderde:
"Ik ben ik, en er is er maar één."
Ik zag haar hele houding veranderen.
Alsof ze zichzelf weer even terugvond.
Niet omdat anderen stopten met lachen,
maar omdat zij stopte met twijfelen.
Misschien heeft jouw kind dat ook nodig:
een gedachte die sterker is dan het gelach van anderen.
👉🏼 Wil je dat ik even met je meedenk?
Stuur mij een bericht, dan hebben we het er samen over.
