Innerlijke Stap-Petra van der Schagt

10/04/2026

Alleen wandelen is geen bal aan. Dat dacht ik.

Sinds mijn hond er niet meer is, ga ik minder wandelen.
Niet omdat het niet kan.
Niet omdat het onveilig is.

Maar omdat ik ergens ben gaan geloven dat alleen wandelen… niet zo leuk is.

En die gedachten vind ik interessant.

Want ik weet dat het gewoon niet klopt.
Er is niks mis met alleen wandelen.
Er is niemand die daar iets van vindt.

Alleen ik.
Mijn eigen gedachte.

En voor je het weet ga je ernaar leven.
Je doet iets minder.
Blijft sneller binnen.

Niet omdat er iets is dat je tegenhoudt.
Maar omdat je er iets van bent gaan vinden.

En daar zit het.
Je past je gedrag aan op iets wat alleen in je hoofd zit.

02/03/2026

"Soms is loslaten ook liefde"

Een paar dagen geleden hebben we afscheid moeten nemen van Parel, onze trouwe metgezel en mijn rustpunt.

Ze was altijd in de buurt.
Bij de wandelingen, in huis, gewoon naast me.

Het huis voelt ineens een stuk stiller.
De wandelingen ook.

Parel deed nooit moeilijk over het leven.
Als we naar buiten gingen, was het goed.
Snuffelen. Lopen. Even stilstaan.

Geen haast.
Geen moeten.

Gewoon een rondje lopen.

Misschien is dat wel waarom ik zo graag met haar liep.
Even uit mijn hoofd.
De natuur in.

De komende tijd zal ik nog vaak aan haar denken als ik weer een rondje ga lopen.

Dag lieve Parel

27/02/2026

Ik heb nooit tijd, ook niet voor mezelf. Maar dat is niet waar. Je durft het niet te nemen.

Wanneer deed jij voor het laatst écht iets voor jezelf?

Zonder schuldgevoel.
Zonder uitleg.
Zonder “ik ben zo weer terug”.

Ik bedoel niet vijf minuten zitten met een kop thee terwijl je ondertussen je mail checkt.

Ik bedoel ook niet iets leuks doen en daarna denken: eigenlijk had ik nog zoveel moeten doen.

Ik bedoel echt kiezen.

Een ochtend niks plannen.
Een verzoek weigeren zonder een heel verhaal erbij te maken.
Een wandeling maken omdat jij daar zin in hebt.

We zijn zo gewend om onszelf op de laatste plaats te zetten, dat het bijna ongemakkelijk voelt om wel op één te staan.

Alsof je eerst iedereen moet bedienen voordat jij aan de b***t bent.

Dus vandaag een simpele opdracht.
Doe één ding dat alleen voor jou is.

Niet nuttig.
Niet productief.
Gewoon omdat jij er blij van wordt.
(En nee… de was opvouwen telt niet. 😉)

Wat kies jij vandaag?

20/02/2026

Vorige week zat ik in de podcast van Marijke van Zelst om te praten over grenzen.

Niet als theorie, maar zoals het er in het dagelijks leven echt aan toegaat.
De momenten waarop je eigenlijk al moe bent, maar toch nog even doorgaat.

In het gesprek vertel ik mijn kant van het verhaal,
en zij deelt haar visie op waarom zoveel vrouwen blijven doorgaan, zelfs als ze voelen dat het te veel wordt.

Het werd een eerlijk gesprek, zonder mooie praatjes.

Ben je benieuwd?
Je kunt de aflevering hier beluisteren:
👉https://open.spotify.com/episode/1gwI03CQwWfcJYDD4ulxbX?go=1&sp_cid=5dc5102d9cb3e387fbd43d5943cc6ac9&utm_source=embed_player_p&utm_medium=desktop&nd=1&dlsi=77e0f2b709844891

Het pad van een introvert · Episode

14/02/2026

De meeste vrouwen wachten op liefde van een ander. Terwijl ze zichzelf al jaren overslaan. Maar er is een eerlijke vraag: Hoe ga jij eigenlijk met jezelf om?

Luister je naar je eigen grens?
Neem je jezelf serieus als je moe bent?
Of schuif je jezelf steeds naar achteren zolang de ander maar tevreden is?

Dat geb***t zelden in grote beslissingen. Maar in kleine momenten.

Nog even doorgaan.
Nog even helpen.
Nog even aanpassen.

En dan is het ineens Valentijnsdag.
Een dag waarop iemand anders moet laten zien dat jij belangrijk bent.

Maar als jij jezelf het hele jaar door overslaat, kan geen bos bloemen dat oplossen.

In mijn praktijk zie ik vrouwen die goed voor iedereen zorgen.
Behalve voor zichzelf.

Ze wachten op waardering.
Op erkenning.
Op iemand die zegt: jij doet ertoe.

Terwijl ze dat zelf nooit tegen zichzelf zeggen.

Liefde begint niet bij een ander.
Liefde begint op het moment dat jij jezelf niet meer overslaat.

13/02/2026

Alleen mensen vinden doorgaan tot ze leeg zijn normaal.
We noemen het doorzettingsvermogen. Maar vaak is het gewoon jezelf negeren.

Je voelt dat iets te veel is.
Je merkt dat je moe bent.
Je hebt er eigenlijk geen ruimte meer voor.

En toch ga je door.
Omdat het zo hoort.
Omdat anderen op je rekenen.
Omdat stoppen ongemakkelijk voelt.

Dus noem je het sterk.
Verantwoordelijk.
Toegewijd.

Vanmorgen buiten zag ik hoe simpel het daar eigenlijk is.
Een tak die te zwaar wordt, breekt af.
Een dier dat moe is, gaat liggen.
Een plant die geen licht krijgt, stopt met groeien aan die kant.

Geen uitleg.
Geen schuldgevoel.
Geen doorzettingsverhaal.

Alleen mensen doen dat anders.
Wij voelen dat het niet meer klopt en gaan toch door.

Tot we leeg zijn.
En dat noemen we dan normaal.

23/01/2026

We noemen het sterk zijn. Ik noem het jezelf negeren.

Je weet dat je moe bent, je voelt de spanning in je lijf en ergens weet je ook al: dit trek ik eigenlijk niet meer.

Maar je gaat door.
Niet omdat het echt moet, maar omdat je jezelf pas serieus neemt als het bijna misgaat.

Zolang je nog functioneert, zolang je nog “meedraait”, vind je dat je niet moet zeuren.

En dat is precies wat we normaal zijn gaan vinden.

Niet luisteren naar wat je voelt, niet stoppen als iets te veel is, maar doorgaan tot het lichaam ingrijpt.

Pas dan mag het.
Pas dan is het begrijpelijk.
Pas dan zeggen we: ja, het zat er eigenlijk al een tijd aan te komen.

Dat noemen we sterk zijn.
Maar het is uitstel om niet "om te vallen".

16/01/2026

Omdat ik er geen genoeg van kan krijgen, nog één foto van de sneeuw.
Mijn stiltemoment in de natuur.

Ik merkte vandaag hoe stil het werd toen ik even niets hoefde.

Geen gesprek.
Geen vraag.
Geen verantwoordelijkheid.

Gewoon lopen.
Adem halen.
Kijken.

En dan pas voel ik hoe vol mijn hoofd eigenlijk was geweest.

Niet door iets groots.
Maar door al die kleine momenten waarop ik vanzelf meega.

Je hoeft hier niets van te vinden.
En je hoeft er ook niets mee te doen.

Voor mij is het genoeg om even te merken:
zo voelt het dus als ik niet in de actiemodus sta.

Dat moment zegt vaak meer dan duizend gedachten.

09/01/2026

Serieus… voor wie ben ik dit eigenlijk aan het doen?

Ik had nergens bij stilgestaan vandaag.
En dat bedoel ik niet positief.

Ik had gedaan wat logisch voelde.
Afspraken afgewerkt. Gereageerd. Mee bewogen.
Zonder één moment te checken of ik daar eigenlijk ruimte en energie voor had.

Pas later merkte ik het.
Niet tijdens.
Niet halverwege.

Maar toen ik eindelijk op de bank zat.

Moe.

Toen dacht ik: oh… daar ga je weer.

En nee, ik deed niets verkeerd.
Maar ik was vergeten om hier bewust voor te kiezen.

Ik kan best doorrennen.
Soms is dat ook oké.

Maar wat voor mij telt, is dat moment achteraf.
Dat ik zie dat ik alweer verder was gegaan dan ik eigenlijk wilde.

Zonder oordeel.
Voor nu is dat genoeg.

26/12/2025

Tweede kerstdag.
Vandaag hoeft er niets.
En dat is precies wat ik nodig heb.

23/12/2025

IK BEN OP.
Dat is geen drama-zin.
Het is vaak gewoon een constatering.

Bij veel vrouwen komt die pas thuis.
Als de jas uit is.
Als het stil wordt.
En je ineens voelt hoeveel energie de dag heeft gekost.

December maakt dat scherper.
Meer doen.
Meer geven.
En ondertussen jezelf een beetje kwijtraken.

Daarom maakte ik deze digitale IK BEN OP Check-In Kalender.
Niet om je rustiger te maken.
Maar om eerder te zien wat jou leegtrekt
en wat je eigenlijk nodig hebt.

10 korte check-ins.
Geen opdrachten.
Geen goed of fout.
Gewoon eerlijk kijken.

Wil je hem ontvangen?
Typ KALENDER in de reacties, dan stuur ik je de link persoonlijk.

19/12/2025

Soms weet ik precies wat ik moet doen. En toch doe ik iets anders.
En daar kan ik enorm van b***n.

Ik, die al zoveel heeft geleerd, trap nog steeds in mijn eigen echo.
Niet omdat ik dom ben.
Niet omdat ik het niet voel.

Maar omdat doorgaan makkelijker is dan stoppen.

Pas later merk ik wat het me kost.
Niet dramatisch.
Gewoon leeg.
Achteraf.

Ik denk dat veel vrouwen dit herkennen.
Het gaat zelden mis in één klap.
Het schuurt in het doorgaan.

Wat doe jij vaak terwijl je al voelt dat het eigenlijk niet klopt?
Eén zin. Voor jezelf.