12/02/2026
Soms komt er iemand binnen en zie je het meteen: teleurstelling in de ogen, berusting in de houding, misschien zelfs een stille rouw.
“Mijn reuk is weg. Beschadigd door chemische stoffen. Blijvend. Er is littekenweefsel in mijn zenuwstelsel. Het komt nooit meer goed.”
Reukverlies is geen detail. Het is het verdwijnen van herinneringen die plots niet meer opgeroepen worden. Het is smaak die vlak wordt. Het is veiligheid die minder vanzelfsprekend voelt. Geur verbindt ons met de wereld — en wanneer die verbinding wegvalt, wordt alles stiller, leger.
De boodschap die deze persoon had gekregen was helder: de zenuw is onherstelbaar beschadigd. Dit is blijvend. Dat was ook in de iris te zien - het gebied van de neus/reuk was grijs wat duidt op geen functioneren.
En toch kozen we samen een ander vertrekpunt.
Niet: het moet weer worden zoals vroeger.
Maar: we hebben nu niets. Alles wat terugkomt, hoe klein ook, is winst.
Zonder druk.
Zonder grootse beloften.
Alleen toewijding, geduld en vertrouwen in het herstellend vermogen van het zenuwstelsel.
We startten 1,5 jaar geleden met auriculotherapie — het oor als toegangspoort tot het hele systeem.
Met subtiele prikkels, traumaherstel, zorgvuldig gekozen punten, telkens afgestemd op wat het lichaam liet zien.
Het was geen snelle weg. Het was een proces.
In het begin waren kleine verschillen, soms kon hij spontaan iets ruiken.
Maar we bleven trouw. Maand na maand.
Langzaam veranderde er iets. Een potje kruiden dat weer iets opriep. De herkenning van koffie, rozengeur, sinaasappel, limoen. Alsof het zenuwstelsel niet kapot was, maar vastgelopen — en langzaam weer in beweging kwam.
Na anderhalf jaar is er ongeveer 75% verbetering.
Maar belangrijker nog: geuren worden weer herkend. De wereld wordt weer voller.
Wat ooit een definitief litteken leek, bleek geen eindpunt.
Dit verhaal is geen belofte van wonderen. Het is een herinnering dat het lichaam geen statisch geheel is. Het zenuwstelsel draagt een vermogen tot aanpassing en herstel dat we niet altijd volledig begrijpen.
Soms vraagt dat tijd.
Soms vraagt het volharding.
Soms vraagt het vertrouwen, juist wanneer de hoop klein is.
En soms begint alles met één eenvoudige gedachte:
We hebben nu niets. Alles wat terugkomt, is winst.