12/04/2026
Jarenlang rende ik van het ene naar het andere.
Continu aan het voelen hoe de stemming van mijn kind (en anderen) was.
Mijn voelsprieten stonden naar buiten gericht.
En als het even rustig was… werd ik zelf onrustig.
Soms was ik zelfs opgelucht als er weer iets ‘gebeurde’.
Dan had ik weer iets om me op te focussen.
Ik wist dat het niet gezond was, maar ‘iets doen’ voelde als veiligheid.
Veiligheid in onrust.
Dat was mijn patroon.
Tot een therapeut zei:
“Je kind staat in het midden… en jullie draaien eromheen. Jij mag zelf weer in het midden gaan staan.”
Die kwam binnen.
Het was geen makkelijke weg.
Ik rende van de ene naar de andere afspraak rondom mijn zoon met autisme.
Mijn dochter viel uit met lichamelijke klachten.
Coeliakie bleek de oorzaak. Weer een bom. Alles moest om.
Het werd te veel.
En toen kwam de burn-out.
Ik was leeg.
Alsof alles wat ik had, naar de ander was gegaan.
Ik had iedereen zuurstof gegeven… en die van mij was op.
En toen wist ik: het moet anders.
Maar hoe?
Ik ben van alles gaan doen.
Meditatie, compassiecursus, diepzielduiken, reiki, ademwerk, kinesiologie…
Maar vooral leerde ik: stil staan.
En me daar veilig bij voelen.
Langzaam kwam ik terug bij mezelf.
Ik leerde mijn grenzen kennen, mijn patronen zien en doorbreken.
En nu?
Nu kan ik zitten. In stilte. Zonder onrust.
Die gedachte van “wanneer komt er weer iets?” is weg.
Ik plan bewust rustmomenten.
Omdat ik het nodig heb, omdat ik het verdien.
Want mijn gezin verdient een moeder die stevig staat.
Voor jezelf kiezen is essentieel.
Van daaruit kun je pas echt voor een ander zorgen.
Ik kijk minder naar anderen.
Ik voel nu wat ík nodig heb.
En dat geeft rust. 🤍
Wil jij ook meer rust ervaren?
Kijk op www.JOUKompas.nl
of stuur me een DM 😊
