18/10/2025
Spiritueel, "De Geestelijke- of Lichtwereld"
Achterblijven en verdergaan, maar hoe?
Van gescheidenheid naar eenwording
De eenwording tussen de gestorvene en
de achterblijvende volstrekt zich geleidelijk,
je zou haast zeggen: in fasen.
In het begin hoor je de gestorvene een enkele keer
nog iets tegen je zeggen. Je weet daarbij niet eens,
of je die nu buiten hoort of binnenin jezelf.
Maar, vertelt Rudolf Steiner, de gestorvene verliest
geleidelijk het vermogen om aardse taal te spreken:
dat is een aards vermogen en de geestelijke wereld
communiceren de gestorvenen en de engelen via een
innerlijk weten dat als vanzelf voelbaar is voor de ander.
Het laatste wat de gestorvene nog kan, is spreken met werkwoorden; hij verliest namelijk het eerst het vermogen
om woorden te gebruiken die iets onveranderlijks
uitdrukken, ofwel de namen van voorwerpen enzovoort.
In de geestelijke wereld is altijd alles in beweging.
Niets is of blijft zichzelf gelijk. Vandaar dus dat de
gestorvene nog het langst met ons kan communiceren
in de vorm van werkwoorden. Maar in een latere fase
verdwijnt ook het vermogen om werkwoorden te
gebruiken. In die fase zal je als achterblijvende meer en
meer mogen voelen, hoe de ander je omhult, en je vrede, geborgenheid en overgave schenkt.
De heilige omhulling van liefde vormt de overgang van communiceren van buitenaf, naar een werkzaamheid die
zich binnenin ons voltrekt. En daarom zal je ook merken
maar, dan moet je wel goed opletten, omdat het zulke
subtiele processen zijn, dat de ander meer en meer door
jou heen begint te klinken: jouw inzichten en de zijne
worden geleidelijk één, jouw liefdeskrachten en de zijne
worden geleidelijk één en zijn weten wordt jouw weten.
Dat is dus de essentie van de omvorming van de liefde:
eerst kwam die van buitenaf naar je toe, nu wordt deze
tot een stille kracht in jezelf die jou, onmerkbaar misschien
voor anderen, maar voelbaar voor jezelf, tot een ander
mens maakt. In wezen word je op deze manier als twee
mensen die van elkaar houden; meer één, dan ooit
tijdens het leven van de ander op aarde mogelijk was.
Zo kan de dood, door de tranen heen, tot een geschenk
worden. En het is dat geschenk dat het mij mogelijk maakt
op een nieuwe manier verder te gaan met wat mij hier op
aarde als opdracht voorgelegd wordt.
Hans Stolp
