13/04/2026
Over 3 dagen ga ik de reis van mijn leven maken, althans, zo voelt het op dit moment voor mij. Het is een droom die uitkomt. Ik ga een trekking maken door de hoge bergen van het prachtige Nepal. Terug naar de basics, wandelend van hut naar hut, het Manaslu Circuit over (hoogste punt 5200 meter). En wat een reis ging hier al aan vooraf.
Het begon met het moment dat de vader van onze mooie kinderen aangaf 2 weken met ze op vakantie te willen in de meivakantie. Of dat kon. Natuurlijk, ik gun ze dat van harte. En pling, daar ging een luikje open. “Dus ik heb 2 weken ruimte zonder kids; wat ga IK dan doen? Wat zou ik heel tof vinden?”
Vlak daarna sprak ik een vriendin die afgelopen herfst dezelfde reis naar Nepal maakte. “Wauw, te gek. Dat zou ik ook echt eens willen doen, dat is zo alla mij. Euhm, zou ik DIT misschien gaan doen?”
Maar toen begon het. Natuurlijk wilde ik dit doen, hier komt alles samen wat ik het allerleukste vind en Nepal stond ook altijd al zo hoog op mijn lijstje om eens naar toe te gaan. Maar kon en mocht ik mezelf dit ook echt geven??? Een groot bedrag uitgeven volledig aan mezelf (in krappe tijden). Mezelf zoiets cadeau geven. Ik heb de daadwerkelijke keuze nog best een tijd voor mezelf uitgeschoven want dit bleek best een hobbel. Tot er geen ontkennen meer aan was. Ik wilde dit echt, financieel kon het, alle bezwaren telden eigenlijk niet echt. Dus ik hakte de knoop door en ik boekte.
Daarna schakelde ik vooral over op de praktische kant. “Deze reis vraagt ook om een serieuze voorbereiding, ik MOET wel fit zijn dan.” Dus ik ging meer sporten, veel extra wandelen en ook kijken of ik wat kilo’s kwijt kon raken (elke kilo minder is meegenomen een berg op, toch?). En natuurlijk moest er een serieuze outfit komen. Eigenlijk werd het bijna iets zakelijks. Er was weinig ruimte voor mijn daadwerkelijke gevoel rondom de reis.
Totdat er een appgroep gestart werd van de reisorganisatie met mijn medegroepsgenoten erin. En toen werd het ineens echt. BAM, daar was ineens al het gevoel. Ik stuiterde nog net niet rond, maar was zeker hieperdepieper. “Whaaaaaa, ga ik dit echt doen? Waarom wilde ik dit ook alweer doen??? Wat spannend!!! En ook te gek, en ook zoooo spannend. Etc. etc.” Ik ben nog nooit echt alleen op een verre reis geweest, verwacht ergens wel hoogteziekte te gaan krijgen mijn lijf inschattende, weet niet hoe zwaar het nu echt gaat worden onderweg. Heb ik alles wel ter voorbereiding?
En er kwam ook het besef hoe groots deze reis voelt voor mijn persoonlijke proces. Het voelt als een soort keerpunt. Ik stem op niemand anders meer af, deze is puur en alleen voor mij. Doen wat ik het allerleukste vind, zonder rem. Gaan voor het ultieme. En zoals altijd loopt dit weer precies parallel met mijn reis in het ondernemerschap.
En ja, eindelijk kwam er ook steeds meer ruimte voor hoeveel zin ik er in heb. Ik zie me al zo voor me, intens genietend midden in de bergen van het ultieme uitzicht, de natuur, het imposante. Ik met een big smile, happy. Dat kan niet missen.
De laatste stap die ik nu voel, zo vlak voor mijn vertrek, is dat ik de reis ook echt “toe eigen”. Het is niet langer iets buiten mezelf, iets op afstand, iets wat ik ga doen. Ik BEN deze reis, het is er al. Ik kan de reis nu ook belichamen. Voor het eerst voelt het nu ook stevig en vanuit rust.
Nou, dit dus, en over 3 dagen begint het dus echt. Ben onwijs benieuwd wat deze reis me allemaal nog meer gaat brengen. 1 ding is duidelijk; ik ga niet langer aan het werk, ik ga vooral ZIJN en zien wat er naar me toekomt. Vanuit vertrouwen en vanuit plezier.
Wordt vervolgd.