02/09/2025
Een ontmoeting voorbij gedrag
Gisteren mocht ik weer getuige zijn van een bijzondere ontmoeting tussen mens en hond. Twee levens die elkaar kruisen- niet toevallig, maar precies op het juiste moment. Een ontmoeting die uitnodigt tot samen groeien, verbinden en herinneren.
Na een gesprek en invoelen opent zich een veld. Een verhaal ontvouwt zich, laag voor laag:
De hond is eerder gegrepen door een andere hond, verwond en getraumatiseerd. Haar vertrouwde wereld verdwijnt wanneer haar baasje overlijdt. Plotseling is ze alleen, zonder houvast. Ze belandt op straat, wordt gevangen, in opvang geplaatst terwijl haar systeem nog vastzit in freeze- een bevroren moment van paniek en verlies. Geen tijd voor rouw. Dan volgt de reis naar Nederland. Opnieuw opvang. Opnieuw vreemde geuren, onbekende stemmen, nieuwe muren. Maar geen rust. Geen veiligheid. Ze leeft al die tijd in overlevingsstand.
De hond, een overlever van diep trauma, raakt snel overprikkeld. Bij het zien of horen van een andere hond verandert ze- soms als haar emmertje vol is - in een tollende hond aan de riem. Haar lichaam schiet dan in een reflex, alsof ze elk moment opnieuw gegrepen kan worden.
Voor wie vluchtig kijkt, lijkt het probleemgedrag. Maar wie durft stil te staan, wie werkelijk durft af te stemmen, voelt dat er iets veel diepers speelt- een hart dat nog steeds huilt om wat verloren is.
Bij haar huidige eigenaar gedraagt ze zich zeven weken voorbeeldig. En dan- ineens- komt het gedrag omhoog. Niet omdat er iets misgaat, maar omdat ze zich eindelijk een beetje veilig begint te voelen. En dan komt haar werkelijke verhaal naar boven.
Dit zie ik zo vaak bij honden met trauma, zeker ook bij honden uit het buitenland. Zodra er veiligheid ontstaat, komt er laag voor laag meer van het oorspronkelijke gedrag tevoorschijn.
Maar het verhaal stopt daar niet.
Dit gedrag van de hond raakt ook iets ouds bij de eigenaar. Er ontstaat een diepe resonantie- een herkenning vanuit verwonding.
In deze specifieke casus komen we uit bij een herinnering van de eigenaar rond het vijfde levensjaar: een chaotische ziekenhuisperiode, een knuffelbeer die werd afgepakt, ouders die ’s nachts niet mochten blijven. Paniek. Alleen achterblijven. Chaos.
Precies dat wordt nu aangeraakt door het gedrag van de hond. Alsof haar bewegingen een vergeten hoofdstuk in het lichaam van de eigenaar opnieuw tot leven brengen.
Dit is geen losstaand gedrag. Het is een ontmoeting waarin oude pijn zichtbaar wordt. Een uitnodiging om te gaan voelen, te erkennen, en te werken aan wat ooit is vastgezet.
Want pas wanneer we bereid zijn onze trauma’s, verwondingen en schaduwkanten aan te kijken, ontstaat er ruimte om opnieuw aan te sluiten op het levensveld- dat stille, dragende veld waarin alles klopt zoals het bedoeld is. Zonder ruis, zonder overleving.
Dieren zijn van nature verbonden met dat veld. Maar wanneer wij als mens vastzitten in onze pijn, raken ook zij uit afstemming.
Het is belangrijk om te beseffen dat dit verhaal uniek is. Elke hond, elke mens, elke ontmoeting vraagt om een andere benadering. Wat hier zichtbaar wordt, is één laag van een complex proces.
Doorvoelen van het eigen stuk is een waardevolle stap, maar niet de enige. Er mag veel meer gebeuren: lichaamswerk, energetische afstemming, praktische begeleiding, het creëren van veiligheid- zowel voor mens als dier. Dan kan er een verschuiving plaatsvinden.
Gedragstherapie die enkel inzet op gewenning en voertjes zal in dit geval onvoldoende diepgang bieden. Juist omdat deze eigenaar bereid is om naar zichzelf te kijken, ontstaat er ruimte voor iets groters. Ze durft haar eigen stukken aan te raken, onderzoekt haar triggers en staat open voor groei. Dat is een krachtig begin.
Maar het vraagt méér dan alleen voelen- het vraagt ook om handelen, om het integreren van inzichten in het dagelijks leven. Om veiligheid te creëren, voor zichzelf én voor haar hond. Vanuit die beweging kunnen er wezenlijke stappen worden gezet. In verbinding. In afstemming. In groei....
