Sonja Elferink Spiritueel Coach

05/03/2026

Hoe ontspan jij? Voor mij zijn de zee en het strand heel fijn. Even ontladen..

02/03/2026

Over zelfafwijzing.
Iedere keer als je iets naars tegen jezelf zegt, zoals “ik ben niet goed genoeg”, wat doe je dan?
Het is eigenlijk heel simpel. Maar niet makkelijk.
-wikkeling

27/02/2026

Na het traject JAZZ, Je Authentieke Zelf Zijn, De Basis van de opleiding
Systemisch Werk en Familieopstellingen en vandaag begonnen met De Verdieping, volgt Tamara nu haar hart en kreeg ik vanmorgen het eerste exemplaar van haar nieuwe visitekaartje 🩷

26/02/2026

26/02/2026

Ik las dit van Krishnamurti en dacht: ja... precies dát.

“Om zelf te ontdekken wat waar is, moet alle invloed ophouden.”

Zo simpel eigenlijk.
Want dat is wat ik voel in mijn werk. Ik wil je niet beïnvloeden. Ik wil je niet vertellen hoe het moet.
Ik wijs alleen maar. En de rest is aan jou.

Zodra ik wil dat jij iets inziet, neem ik jouw proces over. Dan denk ik dat ik het beter weet. En dat klopt niet.

Krishnamurti: “Er is geen goede of slechte invloed wanneer je zoekt naar wat waar is.”

Ook niet die invloed die bedoeld is om te helpen. Want het gaat erom dat jij vrij bent om zelf te ontdekken wat waar is.

En dat kan alleen als alle invloed ophoudt.

Zelfs mijn kinderen komen op mijn opstellingdagen. Omdat ik ze hun weg gun. Ik hoef ze niet te redden.
En dat is zo bevrijdend.
Voor hen. En voor mij.

Het is toch ook hilarisch als je erover nadenkt? Dat ik beter zou weten wat goed is voor jou dan jij zelf? Hahaha.

Want het gaat erom dat jij vrij bent. Om te zien wat er is. Om te voelen wat waar is voor jou.

Geloof mij niet. Ontdek het zelf.

En misschien herken je het wel. Die neiging om te willen fixen. Om naar een uitkomst toe te werken. Om te sturen.

Maar juist daar, in dat systemisch werk, leer je om het niet te doen. Om ruimte te geven. Om te zien wat zich toont zonder dat jij het afdwingt.

Dat is wat ik doorgeef in de opleiding Systemisch Werk en Familieopstellingen die eind maart start.

Geen trucjes. Geen technieken om iemand ergens heen te krijgen.
Alleen kijken. Voelen. Ruimte geven.

En dat begint bij jezelf.

Voel je of dit bij je past? Kijk dan op mijn website voor meer informatie.

Zie link in bio

23/02/2026

Als je denkt dat uit contact met je pijn helpend is, dan besef je niet dat uit contact met je pijn pijnlijker is dan in contact met je pijn. Voel maar!

19/02/2026

Je persoonlijke heling staat nooit op zichzelf. Het raakt aan iets dat groter is dan jij.

Wat jij draagt, is vaak niet alleen van jou. In opstellingen zie je dat meteen. Pijn die door generaties heen is gegaan. Verdriet waar nooit ruimte voor was. Trauma dat is blijven hangen in een familie of gemeenschap.

En zolang jij je daar verantwoordelijk voor maakt, blijf je het dragen. Niet uit liefde. (Dat wordt wel vaak gezegd overigens)
Je draagt om niet te hoeven voelen wat jij tekort bent gekomen. Omdat je onbewust hoopt dat als de ander heelt, jij alsnog krijgt wat je nodig had. Maar je wilt iets kunnen wat niet kan. De pijn van de ander wordt er niet minder door.
En daarbij zeg je eigenlijk: geef jouw onverwerkte s**t maar aan mij want jij kan het blijkbaar niet. En dat doen we dus al als kind. Dat is een vorm van arrogantie. En geen liefde. Dat is overleven.

Je houdt het systeem in stand in de hoop dat het ooit teruggeeft wat jij gemist hebt.

Maar dat gebeurt niet.
Op het moment dat je ziet: dit is niet van mij, dit hoort bij mijn ouders, bij hun lot, bij het systeem waar ik uit kom, en ik hoef dit niet meer te dragen, ontstaat er ruimte. Dan stop je met zoeken en vechten. Dan stop je met hopen dat het alsnog goedkomt via de ander. Dat is emotionele volwassenheid.

17/02/2026

Speciaal voor jou! 🧡

16/02/2026

Oordelen, wat vind jij ervan? 😉

13/02/2026

De zee het strand, altijd hetzelfde, altijd anders. 💚🩵🩶💙

12/02/2026

Ken je dat? Dat je iets te zeggen hebt, iets wat eigenlijk uit je mond wil rollen, maar je slikt het in. Je voelt het borrelen, het ligt op je tong, maar je houdt je stil. Want stel je voor dat je iemand kwetst. Of dat ze je raar aankijken. Of, nog erger, dat ze je negeren.

Als kind was ik daar een ster in. Grote mensen praten, kleine kinderen hebben niets te zeggen. Of: hou jij je mond maar, wat weet jij er nou van. Het was niet eens dat ik niets te zeggen had. Ik had genoeg te zeggen. Maar ergens onderweg leerde ik dat mijn woorden gevaarlijk waren. Dat er risico zat aan mezelf laten horen. Dus hield ik me in. Ik wilde erbij horen. Niet afgewezen worden. Niet dat iemand boos op me werd, of verdrietig.

En dat patroon, dat neem je gewoon mee. Zonder dat je het doorhebt.

Opeens ben je volwassen en zit je in een vergadering, of aan de keukentafel, en voel je weer die oude spanning. Zal ik het zeggen? Of toch maar niet? Je lacht het weg, maakt een grapje, of je zwijgt. En met jou gaat het prima. Toch?

Totdat ik doorhad dat het niet het kind in mij was die nu bang was, maar het verhaal dat ik mezelf bleef vertellen. Dat ik dacht dat ik nog steeds afhankelijk was van de goedkeuring van anderen. Dat ik nog steeds moest zorgen dat niemand zich ongemakkelijk voelde.

Maar weet je? Als je blijft zwijgen, als je jezelf blijft inhouden, dan doet dat pijn. Dan daalt je eigenwaarde, elke keer een beetje meer. Je raakt verder van jezelf verwijderd.

En toen kwam het keerpunt. Ik zag ineens: ik mag zeggen wat ik te zeggen heb. Niet omdat het altijd makkelijk is, maar omdat het klopt.

Er was een opstelling voor nodig om me daar bewust van te worden. Omdat ik mezelf niet langer wilde verliezen in het belang van de ander.

En ja, soms vindt iemand daar wat van. Maar dat is niet mijn verantwoordelijkheid meer. Mijn verantwoordelijkheid is trouw zijn aan mezelf.

Voel het maar. Onderzoek het maar.