Sonja Elferink Spiritueel Coach

17/05/2026

Mensen voelen meer dan woorden.
Ze voelen of je er echt bent. Of je luistert. Of je jezelf durft te voelen.

Ik geloof dat hoe jij in het leven staat, invloed heeft op wat je tegenkomt. Als je voortdurend leeft vanuit angst, aanpassen of het gevoel van tekort... dan vernauwt er iets. In je lijf. In je keuzes. In je relaties.
En op het moment dat er ruimte komt voor ontspanning, dankbaarheid en vertrouwen, dan verandert er vaak vanzelf iets. Je gaat helderder voelen wat klopt. Ontmoetingen veranderen. Keuzes veranderen. Je energie verandert.

Daar hoef je geen ‘betere versie’ van jezelf voor te worden.
Het vraagt vooral aanwezigheid bij wat er werkelijk in jou leeft.

In mijn werk gaat het daarom niet alleen over inzicht krijgen in patronen. Het gaat ook over weer voelen wie je bent onder al dat overleven.
Want van daaruit ontstaat vaak een heel andere beweging.

Natuurlijker. Vrijer. Meer jezelf. Authentiek

15/05/2026

Eindelijk gedaan

Ik merk dat ik het altijd een ding vind hoor, nieuwe data plannen. Agenda erbij, administratie, alles op de site zetten en 10x checken of het wel klopt (meestal niet) … pffff wat een klus hahaha.
Terwijl ik het allerliefste gewoon met mensen werk. Opstellingen doen. De diepte in.
Maar goed… de data staan eindelijk online.
Voor de tweedaagse familieopstellingen workshop.
Voor de losse opstellingdagen.
Voor Thuiskomen in je lijf.
En ook voor De Opsteller.

Ik voel al een tijd dat ik meer ruimte wil maken voor verdieping. Meer tijd om echt ergens in te zakken. Daarom komt er nu ook die tweedaagse workshop familieopstellingen.
Ik ben zelf namelijk iemand die, als iets me raakt of interesseert, meteen alles wil weten. Dan wil ik begrijpen hoe het werkt. Voelen wat het doet. Er echt induiken.
Dus ineens dacht ik: waarom geef ik eigenlijk geen tweedaagse?
Twee dagen achter elkaar geven gewoon veel meer ruimte. Voor opstellingen, uitleg, bewustwording en alles wat er tussendoor gebeurt.
We gaan werken zonder vaste resonantenplekken of gegarandeerde opstellingen. Iedereen stapt als deelnemer in het veld. En juist het meekijken en waarnemen brengt vaak ontzettend veel in beweging.
De groep wordt maximaal 16 personen.
Beetje praktisch bericht dit keer. Ik schrijf hem vanaf ons vakantieadres in Spanje.

Het regent vandaag, dus ik dacht: hup, laptop open en even iets doen.
Morgen waarschijnlijk weer lekker niks ☀️en inspiratie opdoen.

Liefs Sonja

Alle info vind je op de website
www.sonjaelferink.nl

14/05/2026

Perfectie is de afwezigheid van vergelijken.
Zodra je vergelijkt, ben je op zoek naar wat er ontbreekt. Wat beter zou kunnen. Je kijkt dan niet meer naar wat er wél is.
En dat leren we al jong. Niet zo met je handen praten. Geen kaplaarzen naar school. Oppassen wat de buren denken.
Zo leer je langzaam: zoals ik ben, is niet goed genoeg.
Dus ga je jezelf aanpassen. Vergelijken. De hele tijd.

Ik deed dat jarenlang en voelde me nooit goed genoeg. Totdat ik doorhad dat perfectie helemaal niet zit in beter worden of ergens aan voldoen.

Perfectie is wat overblijft als je stopt met vergelijken.
Als je gewoon bent zoals je bent. Met je handen pratend. Met sokken in birkenstocks hahaha. Zonder jezelf steeds te toetsen aan hoe het hoort.
Dan komt er rust. Dan klopt het ineens gewoon.
En het mooie is: dan verdwijnt ook het idee dat alles perfect móét zijn. Want het ís er al. Als het anders had moeten zijn, was het wel anders geweest. Dus in die zin is alles wat ik ooit heb geleerd door mezelf te vergelijken ook perfect. En wat ik als kind van thuis heb geleerd ook.

11/05/2026

Verdriet.
Ik ken het. Ik heb het gevoeld. (wie niet?)

Toen mijn scheiding erdoor was voelde ik vooral opluchting. Eindelijk. Het was over. Ik kon en mocht verder van mezelf.
En tegelijk... verdriet. Om wat was geweest. Om de mooie momenten die er ook waren.
De kinderen. Om wat misschien had gekund als we allebei anders waren geweest.
Gek hè, dat dat tegelijk kan. Opgelucht en verdrietig.
Het is verdriet bij iets wat klopt. Bij een afscheid dat er moet zijn, dat goed is zelfs, maar dat toch pijn doet.

Zoals wanneer iemand overlijdt na een lang ziekbed. De dood komt als een bevrijding. Voor hem. Voor jullie. En toch... verdriet. Om wie hij was. Om wat er nu voorbij is.

Of wanneer je kinderen groter worden en hun eigen leven gaan leiden. Je wilt het juist zo. Je bent blij voor ze. En tegelijk mis je hoe het was. Die fase is voorbij.

Of wanneer je merkt dat je zelf ouder wordt. Dat je anders naar jezelf kijkt. Dat je ziet hoe je vroeger met jezelf omging. Hoe hard je was. Hoe je jezelf innerlijk afkraakte. Hoe je jezelf liet zitten omdat je niet beter wist. Je bent blij dat je nu bewuster bent. Milder. En toch... verdriet om al die jaren dat je zo onaardig was tegen jezelf.

Verdriet zonder spijt.
Niet het verdriet van “dit had niet mogen gebeuren” of “ik had het anders moeten doen”.
Maar het verdriet van, het is zoals het is... en toch doet het zeer. Anders is, het is zoals het is, een dooddoener. Een toedekking van het verdriet.
Er is geen weerstand meer. Geen boosheid. Geen gevecht.
Alleen nog... verdriet.
Zuiver verdriet om wat voorbij is. Om wat niet meer terugkomt.
En dat verdriet hoef je niet weg te duwen met “maar ik wilde dit toch zelf?” of “ik zou toch blij moeten zijn?”.
Nee.
Het mag er zijn. Omdat het er al is. Omdat het omhoog komt.
Naast de opluchting. Naast het weten dat het zo moest zijn.

Het verdriet zegt eigenlijk, dit deed ertoe. Dit was waardevol. Ook al is het voorbij.
En juist daarom doet het pijn om los te laten. Om te laten gaan.

04/05/2026

Ik merk dat ik ineens weer zin heb om een tarotcursus te geven.

Dit keer met de Osho Zen tarot.

Een deck dat je laat zien wat er nu speelt.
Je leert kijken, voelen en vertrouwen op wat je waarneemt.

Ik denk aan een paar avonden, in De Rijp.
Kleine groep, max 10 mensen.

Zou jij dit leuk vinden?

Laat even een ja achter of stuur me een berichtje.

Liefs Son 💖

(Foto gemaakt met hulp van AI)

03/05/2026

“Die zit zo in z’n slachtofferrol.”
Hoe makkelijk zeggen we dat. Over een vriendin die maar blijft klagen. Over iemand die altijd de schuld geeft aan een ander.
We zien het. We herkennen het. En we vinden het irritant.
Maar wat doen we op het moment dat we dat zeggen?
We wijzen.
We leggen de oorzaak van onze irritatie buiten onszelf. Bij die ander.
En precies daar... zitten we zelf in dezelfde dynamiek.
Want als ik zeg dat jij in je slachtofferrol zit, maak ik jou verantwoordelijk voor mijn gevoel. Dan ben ik het slachtoffer van jouw gedrag.
Zie je het?
Ik wijs naar jou... en ondertussen geef ik jou de macht over mijn innerlijke rust.
Ik had dit jarenlang niet door. Totdat ik het ging onderzoeken.
Want die irritatie bleef terugkomen. Iedere keer als ik iemand hoorde praten over wat een ander had gedaan, voelde ik iets in me samentrekken.
En op een dag vroeg ik mezelf af: waar gaat dit eigenlijk over?
En toen zag ik het.
Ik was boos. Op al die mensen die niet naar zichzelf keken.
Maar door boos te zijn op hen... deed ik precies hetzelfde.
Wat een bevrijding was het om dat te zien.
Want zodra ik niet meer wees naar wat zij deden, maar voelde wat er in mij geraakt werd, kwam de beweging terug naar mezelf.
Ik kon gewoon voelen: dit raakt iets in mij. En dat is mijn zaak.
Daar ligt je vrijheid.
Niet in het benoemen van andermans slachtofferschap. Maar in het herkennen van je eigen wijzen.
Dan mag het er gewoon zijn. Die irritatie. Dat oordeel.
En dan kun je voelen wat eronder ligt.
En dan laat je het toe. Helemaal. Totaal.
Zonder dat iemand anders daar iets aan hoeft te doen.
Wil je dit ook ervaren? Dat is waar we mee aan de slag gaan in JAZZ en in de opleiding systemisch werk.

30/04/2026

30/04/2026

Systemisch werk heeft je gegrepen.
Je wilt dit leren.
Maar welke opleiding past bij jou?
In mijn opleiding staat jouw eigen proces centraal.
Je leert niet eerst de methode. Je ondergaat het. Je doorleeft het.
Want zolang je je eigen pijn wegdrukt, zie je ook niet wat er bij een ander speelt.
Intuïtief opstellen leer je door je eigen proces aan te kijken.
Heb jij het lef?
Meer weten? Check de website of stuur een berichtje.

29/04/2026

Heel lang was ik bezig met wat ik wilde zeggen. Hoe ik over moest komen. Of het wel goed genoeg was. Of mensen het wel zouden snappen. En vooral... of ik er wel op m’n voordeligst uit zou komen.

Dat is controle. Pure controle.

En weet je wat er dan gebeurt? Dan komt er niks écht door. Dan blijft het bij wat ik denk dat goed is. Wat veilig is. Wat past bij hoe ik mezelf wil laten zien.

Maar als ik laat gaan... als ik ophoudt met nadenken over wat ik ga zeggen en gewoon toelaat wat er komt... dan gebeurt er iets anders.

Dan komen er woorden die ik niet had bedacht. Die ik niet had kunnen bedenken. Die uit een plek komen die dieper zit. Levendiger. Echter.

En dat voelt echt wel kwetsbaar. Want ik weet dan niet wat er komt. Ik heb het niet meer in de hand.

Maar juist dáár zit de kracht. Juist daar zit de realiteit.
Het is het verschil tussen praten vanuit het hoofd of spreken vanuit wat er werkelijk is. Vanuit wat zich wil laten zien. Vanuit het veld.

En dat geldt niet alleen voor woorden. Het geldt ook voor beweging. Voor inzichten. Voor wat er in een opstelling of een gesprek mag gebeuren.

Als ik mezelf niet meer zo belangrijk maak, dan kan er iets door me heen stromen wat groter is dan ikzelf.

En dat is vertrouwen. Vertrouwen in wat er is. Vertrouwen in wat zich wil laten zien.
En dat is precies hoe ik opstellingen begeleid.

25/04/2026

Voor mijn training filmpjes maken, de Confi Creators van Petra van Vliet kregen we de opdracht om een verhaal te vertellen.
Nou, bij deze 😃

Jemig mam, wat ben jij een bemoeial!'
Bas zei het hard. Aan tafel.
En ik voelde tranen.
Maar ik zei niks.
Ik bleef stil. Ik voelde.
En toen zag ik het.
Ik was het alláng.
De bemoeial. De betweter.
Ik deed zo mijn best om het níet te zijn. En juist daardoor werd ik het.