16/05/2026
Deze foto werd gemaakt midden in corona.
Ik werkte in de zorg en draaide gemiddeld 60 uur per week. Soms zelfs meer.
Mijn leven bestond uit dubbele diensten, spanning, vermoeidheid en doorgaan.
Ik leefde op middagslaapjes tussen diensten door, snelle maaltijden, veel cafeïne en constant “aan” staan omdat er weer iemand iets van me nodig had.
Van buiten leek ik sterk. En dat was ik ook.
Maar van binnen was ik eigenlijk al een hele tijd op.
Mijn lichaam gaf signalen.
Mijn hoofd zat vol.
En diep vanbinnen voelde ik steeds vaker:
“ik wil dit niet mijn hele leven.”
Alleen wist ik toen nog niet hoe anders het ook kon.
Ik wist nog niet dat ik later vrouwen zou behandelen.
Dat ik opleidingen zou geven.
Dat ik mijn eigen legacy zou bouwen.
Dat rust, vrijheid en werken vanuit zachtheid ooit mijn normale leven zouden worden.
En misschien nog belangrijker:
ik wist nog niet dat ik mezelf ooit weer écht zou terugvinden.
Niet alleen als ondernemer.
Maar als mens.
Soms kijk ik naar deze foto en voel ik zoveel liefde voor die versie van mij.
Omdat ze ondanks alles bleef voelen dat er méér mogelijk moest zijn.
Niet vanuit ondankbaarheid, want ik mocht al veel betekenen voor mensen in de zorg en om mij heen.
Maar vanuit een diep verlangen naar een leven dat beter bij mij paste.
Een leven dat rustiger voelde.
Zachter.
Vrijer.
Meer als genieten dan overleven.
Gaat het nu altijd perfect?
Natuurlijk niet.
Het blijft een proces.
Van ontleren wat jarenlang normaal voelde.
Van reguleren in chaos.
Van mezelf blijven terughalen wanneer ik weer in oude patronen schiet.
Maar het verschil is:
ik verlies mezelf niet meer zoals toen.
En misschien begon daar wel de grootste verandering.
Niet met een perfect plan.
Niet met zekerheid.
Maar met het moment waarop ik mezelf eindelijk serieus nam.
Dat kleine stemmetje dat al zo lang fluisterde:
“dit kan niet alles zijn.”
werd ineens harder.
En soms is dat het begin van alles. 🤍