30/04/2026
Voor mijn allerliefste Donja
Je hoefjes droegen
meer dan gewicht alleen,
ze droegen mij
door stil verdriet,
door stormen zonder naam.
Jij was geen paard alleen,
maar mijn stille getuige,
mijn zachte co-therapeut
zonder woorden,
die alles al begreep.
Tussen jouw manen
vond velen adem,
in jouw ogen
een plek zonder oordeel,
waar velen gewoon mocht zijn.
Maar nu fluistert je lichaam
een ander verhaal,
van pijn die niet meer wijkt,
van een weg
die hier ophoudt.
En dus laat ik je gaan —
niet uit verlies,
maar uit liefde
die groter is
dan vasthouden.
Ga maar, liefste,
naar de eeuwige velden,
waar het gras zacht is
en pijn niet bestaat.
Waar Pequeno je opwacht,
en jullie samen
weer vrij kunnen rennen
zoals het ooit was bedoeld.
Ik blijf hier nog even,
met jouw afdruk
in mijn ziel.
En elke stap die ik zet,
zal een echo zijn
van jou.