27/04/2026
Dat werd tegen me gezegd.
Mijn kinderen hadden hun eigen speelgoed.
Een eigen plek.
En ze hoefden niet te delen.
Niet omdat ik ze iets wilde onthouden.
Maar omdat ik ze iets wilde leren.
Dat het veilig is om iets van jezelf te hebben.
Zonder dat iemand het zomaar afpakt.
Als de ander met hun speelgoed wilde spelen,
moest dat eerst gevraagd worden.
En een ‘nee’ was ook echt nee.
Geen uitleg.
Geen schuldgevoel.
Geen “doe maar even lief”.
Gewoon: nee.
En ja, dat vonden mensen streng.
“Zo leren ze toch nooit delen?”
“Waarom zo rigide?”
Maar dit is wat ik zag gebeuren.
Als een kind voelt: dit is van mij,
dan ontspant het.
Dan hoeft het niet te beschermen.
Niet te vechten.
Niet te bewaken.
En pas dán ontstaat er ruimte.
Ruimte om te delen.
Niet omdat het moet.
Maar omdat het wíl.
Een echt ‘ja’ komt nooit uit druk.
Het komt uit overvloed.
Dus soms zei mijn kind ‘nee’.
Omdat dat goed voelde.
En een andere keer zei het ja.
Vrij. Blij. Vanuit zichzelf.
En dat is wat ik ze wilde meegeven.
Niet alleen delen.
Maar voelen.
Voelen waar hun grens ligt.
En ervaren dat die er mag zijn.
Want een kind dat leert dat ‘nee’ veilig is…
wordt een volwassene die geen ‘ja’ hoeft te forceren.
En juist dát zijn de mensen
die echt kunnen geven.
Dus misschien is de vraag:
leer jij je kind om te delen…
of om eerst zichzelf te voelen?
*❤️Volg voor meer inzicht over emotieregulatie, zelfzorg en rust in jouw hoofd.
*Sla deze post op voor later.
*Of stuur hem door naar iemand die hem nodig heeft.
