09/05/2026
Prachtig verwoord! Heel jonge kinderen staan nog krachtig in contact met hun natuurlijke gevoeligheid. Die open waarneming is in ons, volwassenen, vaak versluierd geraakt. Interessant om daar nieuwsgierig naar te zijn!
Veel kinderen bewegen zich door de wereld met een open waarneming. Hun afstemming is fijnzinnig, bijna doorlatend. Ze registreren spanning nog voordat die wordt uitgesproken en ze voelen verschuivingen in sfeer, nog voordat volwassenen ze zelf herkennen. Ze raken iets aan wat onder de oppervlakte blijft bij anderen.
Ze merken ook waar tempo de ruimte verdringt en waar regels belangrijker worden dan relaties. Al het moeten wordt opgevuld met leegte. Dit vermogen is geen kwetsbaarheid op zichzelf, maar een vorm van intelligentie die sterk afhankelijk is van de omgeving waarin zij terechtkomen. Wanneer die omgeving weinig ruimte laat voor verschil, voor vertraging of voor nuance, raakt juist dit type kind overbelast. Niet omdat het niet kan meekomen, maar omdat het te veel moet dragen.
In plaats van te kijken naar wat deze kinderen waarnemen, richten volwassenen zich vaak op verklaringen die houvast bieden. Labels scheppen orde in de verwarring en geven taal aan wat lastig is. Deze labels maken het probleem 'overzichtelijk'.
Maar wat er ook gebeurt; ze verschuiven subtiel de aandacht. De vraag verandert van wat gebeurt hier, naar wat is er mis? Daarmee komt de focus bij het kind te liggen, terwijl de belasting vaak voortkomt uit de context waarin het zich beweegt. Uit structuren die weinig flexibiliteit kennen, uit een tempo dat nauwelijks ruimte laat voor integratie en uit een visie op ontwikkeling die vooral meetbaar en voorspelbaar wil zijn.
Wat daarbij gemakkelijk uit beeld raakt, is dat ontwikkeling zelden lineair verloopt. Ze kent golven, stiltes, sprongen en terugtrekkingen. Voor kinderen die sterk afgestemd zijn op hun omgeving, zijn deze natuurlijke ritmes essentieel. Wanneer zij voortdurend worden aangesproken op functioneren binnen een strak kader, ontstaat er spanning tussen hun innerlijke waarneming en de uiterlijke verwachtingen. Die spanning zoekt een uitweg. Soms in gedrag, soms in terugtrekking en soms in volledige uitputting.
Een psychologisch en spiritueel perspectief vraagt hier om een verschuiving. Niet weg van kennis of diagnostiek, maar voorbij het idee dat het individuele kind het probleem is dat opgelost moet worden. Het nodigt uit om te kijken naar de relatie tussen mens en systeem, tussen gevoeligheid en omgeving. Deze kinderen laten zien waar de structuur te weinig ademt. Ze reageren niet op leren, maar op een vorm van leren die losgeraakt is van afstemming, betekenis en veiligheid.
Wanneer we dat werkelijk onder ogen zien, verandert ook onze houding. Dan wordt luisteren belangrijker dan benoemen en aanwezigheid waardevoller dan correctie. Niet om kinderen te beschermen tegen de wereld, maar om een wereld te creëren waarin ook dit type kind kan blijven bestaan zonder zichzelf te verliezen.
Mee eens? Deel een ❤ hieronder
* Lees het boek 'Wie ben je niet
https://bindu.nl/product/wie-ben-je-niet/
* Ga aan de slag met de Journal Herinnering wie je bent
https://bindu.nl/product/herinner-wie-je-bent/
Tekst Bindu
