http://www.emmelinebennenbroek.nl/, http://www.optimaliseerjouwsessies.nl/

Emmeline Bennenbroek Hypnotherapie, Deurne (2026)

15/03/2026

Dit weekend wordt de tweede race van het nieuwe Formule I seizoen gereden. Nieuwe auto’s. Nieuwe technische snufjes. Nieuwe systemen.
Maar wie mee kijkt, ziet ook iets anders. Auto’s die ineens onvoorspelbaar reageren. Coureurs die in een fractie van een seconde de controle verliezen en crashes die er onverklaarbaar uitzien. Ik vind het grappig hoe de presentatoren dan standaard roepen: “Nee, hij is hem kwijt! Nu is hij alleen nog passagier.” Niet omdat de coureur niet zijn best doet, maar omdat de natuurwetten het op dat moment overnemen. Ze hebben het stuur nog vast, maar zijn alleen nog maar passagier.

Veel mensen ervaren angst precies zo. Je lijf neemt het ineens over: paniek, huilen, weg willen. Net als die raceauto die begint te spinnen. Je zit er nog in, maar je bent passagier geworden van je angstreactie.

Het probleem is niet dat er iets mis is met je. Of tot 10 moet tellen. Of deze: niet zo aanstellen… 🙈
Angst zit niet in het logische deel van je brein. Angst zit een laagje dieper in het deel dat jou beschermt tegen gevaar. Dat onbewuste deel reageert razendsnel. Voor je het weet ben je de controle kwijt, omdat je lichaam al reageert voordat je brein kan ingrijpen.

Angstreacties blijven bestaan (of worden erger) omdat je onbewuste ooit geleerd heeft: dit is gevaarlijk. Misschien door een gebeurtenis, misschien door langdurige stress, misschien door een ervaring die je zelf niet eens meer herinnert. Het lichaam onthoudt dat wel. En dan blijft het alarm afgaan, terwijl het echte gevaar al lang voorbij is.

In hypnotherapie werken we precies met dat onbewuste deel dat de angstreactie ooit als goede oplossing installeerde. In een ontspannen, gefocuste staat kan het brein opnieuw kijken naar wat het ooit als gevaar heeft opgeslagen. Met de boodschap: “goed gedaan en het hoeft niet meer”, krijg je weer grip op de baan (eh, je reactie 😊). En zo zit je niet meer als passagier in je angst, maar weer achter het stuur van je eigen reactie.

Want er is helemaal niks mis met jou. Je zenuwstelsel doet alleen nog steeds zijn best om je te beschermen met een alarm dat iets te scherp staat afgesteld.
Welke angst wil jij nu eindelijk wel eens achter je laten?

11/03/2026

Maart 2018, bijna 8 jaar geleden inmiddels. In onze tijdelijke woning zitten we enigszins op elkaars lip en de middelste zoon zit op drumles. En dan moet je oefenen. Hij is 9 jaar en gelukkig niet heel fanatiek, dus de keren dat hij thuis trommelt zijn te overzien.

Terwijl ik probeer de chaos van speelgoed, voetbalschoenen en knutselspullen enigszins binnen de perken terug te brengen, oefent zoonlief de ritmes en roffels. Af en toe gaat het mis, stopt hij en trommelt dan weer verder. Ik fatsoeneer nog wat Donald Ducks tot een stapeltje als er weer een hapering klinkt. En weer door.

Als zijn oefening klaar is zeg ik: “als je een foutje maakt, doe je het meteen opnieuw merk ik.”
Mijn zoon zegt: “ja, dat staat in mijn doe-boek”
Ik kijk hem niet begrijpend aan. “Je doe-boek?”
“Ja, mijn doe-boek in mijn hoofd. Daarin staat wat ik altijd doe.”

Nu zoveel jaar later leg ik meermalen per week aan klanten uit hoe hun onbewuste voor hen werkt, hoe krachtig het is en hoe er soms oude programma’s draaien die geüpdatet mogen worden. Met kinderen praat ik over hun “automatische piloot” die regelt dat ze niet meer na hoeven te denken over hoe je moet fietsen, omdat je piloot dat voor je onthouden heeft. En dat zo’n automatische piloot soms iets te enthousiast is en op de paniek-knop duwt, ook als dat niet (meer) nodig is.

Eigenlijk is dat “doe-boek” een prachtige variant die ik maar eens in moet zetten. Want in dat doe-boek staat gewoon wat je altijd doet. Welke onbewuste programma’s er draaien, die vanzelf zeggen wat je moet doen. Reuze handig en soms ook niet.

Heb jij (of je kind) een doe-boek in je hoofd, waar iets in staat dat je altijd doet, maar wat eigenlijk niet meer zo handig is? Of zelfs reuze onhandig en waar je nu eindelijk mee wilt stoppen? Je bent van harte welkom in mijn praktijk en breng je doe-boek vooral mee. Dan bladeren we samen even naar dat deel dat herschreven mag worden en zorgen we voor een vernieuwde uitgave. Zodat je weer kunt doen wat past bij de jij van nu.

08/03/2026

"Ik kan het niet bespreken, want er is geen dader."

Ze kijkt me aan, verdrietig, voorzichtig pratend. Ze voelt zich geblokkeerd in haar relaties met mannen, alsof er iets in haar zegt: pas op, dit is niet veilig. Ze voelt de beladenheid, maar er is geen concreet verhaal, geen eigen ervaring die dit gevoel verklaart. Toch is het er.

Tijdens de opstelling volgen we het spoor van haar gevoel. We laten haar lichaam spreken, zonder er een kant-en-klare verklaring op te plakken. En dan, via de bewegingen die ontstaan, komen we uit bij haar overgrootmoeder – de moeder van haar oma.

Een meisje, jong nog, dat zwanger raakt na misbruik door iemand uit de kerk. Schaamte. Zwijgen. Een kind dat kwam, maar niet in het gezin mocht blijven. Een familie die zich in allerlei bochten wringt om dit ‘op te lossen’. Het systeem past zich aan, de gevolgen blijven generaties lang.

Zonder dat ze het wist, droeg deze jonge vrouw een diep ingesleten patroon met zich mee. De angst, de schaamte, de verwarring – het waren alleen niet haar eigen gevoelens. Haar lichaam herinnerde zich iets wat nooit was uitgesproken en wat niet van haar was.

Systemisch werk geeft taal aan wat onbewust doorwerkt. Soms is er geen ‘dader’ in het hier en nu, maar leeft de impact van een ver verleden nog door. Zolang het niet gezien wordt, zoekt het een uitweg en hecht het zich vast aan iemand een paar generaties later.

Bij het afronden van de opstelling voelt ze haar ademhaling dieper zakken. Er is nog geen pasklare oplossing, maar er is wel iets wezenlijks verschoven. Het systeem heeft de zwaarte laten zien en alsnog laten verwerken door degene aan wie het werkelijk toebehoorde.

Soms dragen we verhalen die niet van ons zijn. Maar zodra we ze herkennen, kunnen we ze helen en laten rusten. 💛

05/03/2026

“Als je denkt aan je moeder, waar om je heen zie je haar dan?” Deze zin opent de oefening die ik met moeders doe om te onderzoeken hoe zij zich verhouden tot de mensen om zich heen. En dan bedoel ik niet de postbode, maar de ouders, partner en eigen kinderen.

Iedereen heeft een 3D weergave in zijn hoofd van zijn familie en de onderlinge verhoudingen. Deze weergave wordt al gevormd in de kindertijd. Veel patronen en sociaal gedrag is gebaseerd op dit plaatje in je hoofd. Mensen leren hiermee al vroeg bepaalde gedragspatronen te gebruiken en andere te vermijden.

Waar je je familieleden in je gedachten ziet en voelt, bepaalt je houding en communicatie met hen.

Hoe meer verhalen ik van moeders hoor hoe minder verbaasd ik ben als een moeder, die verbinding met haar moeder mist, op die eerste vraag lang stil blijft. Want waar is mijn moeder eigenlijk?

Regelmatig is zo’n moeder niet vindbaar, niet beschikbaar of druk met háár moeder (oma).

Soms staat haar moeder juist vlak voor haar neus: “benauwend.” En als ik dan vraag om moeder liefdevol en met respect een stapje terug te laten doen, volgt vaak de weerstand. Want moeder moet gesteund worden is de overtuiging.

Ik leg dan uit dat iedereen zijn eigen last draagt en hoe je alleen vol voor je eigen leven kunt gaan door de last van je moeder dáár te laten. Uit liefde en respect voor je moeder en jezelf.

Lastig? Hoe zou je het zou vinden als haar jouw kind jóuw lasten zou helpen dragen?

Of mag hij vrij zijn? En jij? Mag jij ook vrij zijn?”

De rust en ruimte die ontstaat met deze erkenning is direct zó voelbaar.

Kinderen zijn loyaal aan hun ouders, maar als je zó loyaal bent dat je niet beschikbaar bent voor je eigen kinderen, wie help je dan?

01/03/2026

Twee coaches kijken naar dezelfde klant.
De één ziet een vrouw met controle drang.
De ander ziet een kind dat ooit veel te vroeg moest leren dat loslaten onveilig is.

De één ziet een jongen met “geen motivatie”.
De ander ziet een zoon die onbewust loyaal blijft aan een vader die het ook nooit heeft gered.

De één hoort: “Ik heb gewoon moeite met grenzen stellen.”
De ander hoort: “Als ik mijn plek inneem, raakt iemand anders die van hem kwijt.”

We kijken allemaal naar gedrag. Naar klachten. Naar patronen. Maar wat je ziet wordt bepaald door de bril die je op hebt.

Als je kijkt met een oplossingsgerichte bril, zie je iets dat gefixt moet worden.
Als je kijkt met een systemische bril, zie je vaak iets heel anders: een beweging, een verstrikking, een loyaliteit. Je ziet iemand die niet lastig doet, maar trouw is. En dat verandert alles.

Want zodra je ziet dat het gedrag van je klant niet zomaar een gewoonte is, maar een oplossing voor iets wat ooit te groot was om te dragen, hoef je het niet meer weg te werken.
Dan kun je het erkennen. En soms lost het probleem dan vanzelf op, omdat het gezien wordt
op de plek waar het ooit ontstaan is. Niet omdat jij iets oplost. Maar omdat je klant eindelijk zag
wat er al die tijd al was.

Misschien is dit ook waar jouw coachwerk lichter kan worden. Niet door méér te doen in je sessies, maar door op een andere manier te kijken naar wat er al is.
En als je merkt dat je nieuwsgierig wordt naar wat er verandert wanneer je gedrag systemisch leert lezen, dan is het misschien tijd om jezelf die bril wat bewuster eigen te maken.
Zodat je niet alleen kijkt, maar ook écht leert zien.

www.optimaliseerjouwsessies.nl

Reageer met SYSTEEM voor de directe link.

22/02/2026

Ze kwam bij me omdat ze zich al jaren onzeker voelde. Ze had moeite om keuzes te maken en twijfelde voortdurend of ze het wel goed deed. Op haar werk wachtte ze op bevestiging van haar collega’s, in haar gezin probeerde ze iedereen tevreden houden. “Ik heb eigenlijk geen idee wat ik doe, of zou moeten doen. Ik weet alleen dat ik moe ben.”
Met haar 37 jaar was ze nog steeds op zoek naar zichzelf, naar wie ze was of mocht zijn, naar haar plek. Niet alleen in haar werk en gezin, maar diep van binnen. Toen we keken naar haar familiegeschiedenis, kon er al snel iets verschuiven.

Iedereen draagt de verhalen van zijn of haar voorouders met zich mee. Niet alleen als herinneringen of familieverhalen, maar als een diepere trilling in je wezen. Wanneer je echt contact maakt met waar je vandaan komt -niet alleen in gedachten, maar in je lichaam en gevoel- gebeurt er iets bijzonders. Je plek wordt voelbaar en dat brengt rust.

Ook bij deze vrouw lag daar de sleutel. Haar familie had een geschiedenis van hard werken en zich aanpassen. Falen moest vermeden worden, omdat dat eerder tot grote problemen geleid had. Toen ze zich bewust werd van dit patroon, besefte ze dat ze onbewust hetzelfde deed: steeds buiten zichzelf zoeken naar bevestiging om falen te vermijden. Maar toen ze haar familieverhaal niet alleen begreep, maar ook kon voelen, besefte ze: “Ik mag hier zijn, gewoon zoals ik ben.”

Veel mensen wachten onbewust op bevestiging. Ze zoeken houvast in anderen en voelen zich onzeker als die ontbreekt. Maar zodra je de verbinding met je oorsprong herstelt, verandert dat. Je hoeft niet meer eindeloos te zoeken, want je bént er al. De kracht van de generaties vóór jou is in jou aanwezig.

Autonomie betekent niet dat je losstaat van anderen. Het betekent juist dat je stevig genoeg staat om echt in verbinding te gaan, zonder jezelf te verliezen. Door de verhalen van je voorouders te erkennen, kun jij je eigen plek in het systeem innemen. En dat is misschien wel het meest bevrijdende wat er is.
Dus als je merkt dat je zoekt, dat je twijfelt, dat je steeds houvast buiten jezelf zoekt: sta eens stil. Adem in. Voel waar je vandaan komt. Je bent er al.

15/02/2026

Waarom je alleen met carnaval rondloopt als een kip*
*kop optioneel

"Hypnose? Nee, dank je. Dadelijk loop ik hier als een kip rond."
Ik hoor het nog regelmatig. Vlak na: “Wat als ik er niet meer uitkom” of juist: “Hypnose? Oh, dat werkt bij mij niet”.
Maar ga je als een kip rondlopen in hypnose? Eh, nee. Je gaat niet als een kip rondlopen. Tenzij je dat graag wilt. Of zoals één van mijn trainers zei: “dat kost extra”. 😉

En dan kom ik met carnaval buiten en dan maakt het ineens niet meer uit of je als kip rondloopt. Of als kip zonder kop. Kan gewoon. Juist als je niet verkleed bent, val je nu uit de toon.
Het is die tijd van het jaar waarin kleurrijke kostuums, luidruchtige muziek en een onbeperkt gevoel van vreugde de straten overnemen. Carnaval is in volle gang hier en waar ik normaal de transformaties vooral bij mijn klanten zie, zie ik ze nu overal. De buurman, de huisarts, de voetbaltrainer en eh, wie is dat daar? Oh, een klant! 😊
Kostuums zorgen voor moeiteloze transformaties in een personage, vaak barstend van vrolijkheid en positiviteit. Soms is het gewoon zo makkelijk. Gewoon een ander pakje aantrekken.

Dat pakje heb je met hypnotherapie niet eens nodig. Laat die gerust in de doos op zolder zitten. Door je verbeeldingskracht in te zetten, stap je in elk kostuum dat je maar wenst om je daar krachtig, rustig, ontspannen of juist blakend van zelfvertrouwen te voelen. En dat gevoel beperkt zich niet tot 4 dagen. Je geeft zelf vorm aan een nieuwe toekomst op een manier die je misschien nog niet voor mogelijk houdt.

Dus als deze 4 dagen van onbegrensde transformaties weer voorbij zijn en je merkt dat de realiteit waarin je zit een blijvende transformatie kan gebruiken, bel me dan gerust. Neem contact op voor een vrijblijvende telefonische intake en laat me je helpen de oneindige vrijheid die je tijdens carnaval beleeft blijvend te ervaren.

08/02/2026

“Mijn huisarts zei dat ik antidepressiva moest nemen. ‘Je trekt toch ook een regenjas aan als het regent,’ zei hij. Maar het voelde niet goed… en nu zit ik hier.”

Er zit een nieuwe klant tegenover me. Ze voelt zich somber, leeg en moe van het vechten tegen haar eigen gedachten. Maar wat haar nu misschien nog wel het meeste raakt, is dat haar twijfel over medicatie werd weggewuifd alsof het onzin is. Alsof kritisch zijn over wat je in je lichaam stopt hetzelfde is als koppig zijn.

Laat ik helder zijn: ik ben niet tegen antidepressiva. Voor sommige mensen kunnen ze tijdelijk steunend zijn. Maar wat mij raakt is hoe een diep menselijk proces wordt teruggebracht tot een simpele vergelijking. Een depressie is geen regenbui die je van buitenaf overkomt. Het is een signaal van binnenuit.

Somberheid kan iets vertellen. Over overbelasting. Over ingehouden emoties. Over verlies dat nooit echt ruimte kreeg. Over een leven dat te lang is aangepast aan wat moest, in plaats van wat klopte. Als we dat dempen met medicatie, missen we de boodschap.

Minstens zo belangrijk: het gevoel van een klant doet ertoe. Als iemand een duidelijke “nee” voelt, dan is dat belangrijke informatie. Wat als je die signalen serieus neemt? Door te vertragen, te luisteren. Wat wil je onbewuste zeggen? Waar beschermt hij je tegen? Waar was dit in beginsel een oplossing voor? Onderzoek waar je depressie over gaat en breng je onbewuste in stelling om zijn programma aan te passen.

Dat vraagt moed. Want naar (of in) jezelf kijken is niet altijd comfortabel. Maar juist daar ontstaat beweging, verwerking en echte verandering.

Weet dat er alternatieven zijn voor medicatie. Therapie die werkt met het lichaam, met het onderbewuste, met systemische patronen. Therapie waarin jouw tempo leidend is. Waar jouw twijfel welkom is. Waar niet gezegd wordt wat je moet doen, maar waar we samen onderzoeken wat klopt voor jóu.

Soms is een regenjas handig. Maar soms is het belangrijker om te begrijpen waarom het al zo lang regent. 🙏

01/02/2026

Deze bezorgde moeder kwam met haar dochter van negen in mijn praktijk. Sinds de verhuizing was het meisje stiller met steeds weer buikpijn.
“Ze moet gewoon wennen,” zei moeder. “We wonen nu groter, meer ruimte, betere school…”

Maar het meisje dacht daar anders over. Mijn nieuwsgierigheid naar hoe het voor haar was werd snel beloond: “Als ik het hier leuk ga vinden, dan is mijn oude school echt weg.”
Ze vond haar oude school juist leuk en had fijne vriendinnen daar. En ja, hier waren de kinderen ook aardig, maar toch.
Het verdriet van dit kind was een manier om haar oude wereld vast te houden. Haar vriendinnen. De juf. Haar oude kamer. Zolang ze dit miste, hoorde dat leven nog bij haar. Wennen voelde als verraad. Alsof plezier maken in het nieuwe huis betekende dat het oude minder belangrijk was.

Soms denken we dat mensen sneller mogen schakelen, zich moeten aanpassen. Maar op een diepere laag kan pijn een vorm van trouw zijn. Een stille belofte: “Ik vergeet je niet.”
Soms kun je nog niet helen, omdat de pijn het laatste is dat je nog verbindt met wat je verloren bent.

In de sessies vertelde ze over haar oude school, haar beste vriendin, het net nieuwe klimrek. We tekenden haar “oude wereld” en gaven die een plek. Niet achter haar, maar in haar hart.
Samen keken we hoe ze ruimte kon maken voor allebei, zodat het oude kon blijven én ze het nieuwe kon gaan ontdekken. Van alleen maar missen naar herinneren én nieuwe dingen ontdekken.

Die beweging ontstond pas toen ze kon voelen: ik mag het hier fijn hebben, zonder dat ik het oude hoef te vergeten. Soms begint heling niet met doorzetten, maar met erkennen hoe belangrijk het was wat er achterbleef.
Nu de pijn niet meer nodig was om het oude vast te houden, verdween het verdriet én de buikpijn.

Waarmee kan ik jou(w kind) helpen?

25/01/2026

Soms heb je als ouder voor je gevoel alles geprobeerd om je kind te helpen. Maar wat er ook gebeurt, je ziet nog geen blijvende verbetering. Waar kun je dan nog beginnen?
Ik help je om te onderzoeken wat je kind duidelijk probeert te maken met zijn gedrag. Wat spiegelt hij? Vaak speelt er iets op een diepere, onbewuste laag. Gebeurtenissen uit het gezin van oorsprong of elders in de familiegeschiedenis kunnen nog steeds een belastende rol spelen in het nu en daarmee het gedrag van je kind beïnvloeden. Een opvoedopstelling kan hierin inzicht geven en je bewust maken waarom je kind doet wat hij doet. Maar ook waarom jij als ouder doet wat je doet.

Met welke vragen kloppen ouders bij mij aan?
• Geraakt worden door het gedrag van je kind, waardoor emoties hoog oplopen
• Moeite hebben met grenzen stellen
• Gevoelig zijn voor het oordeel van anderen
• Zich overbezorgd voelen
• Strijd tussen de kinderen onderling
• Het kind claimt een ouder

Een opvoedopstelling werkt eenvoudig.
Samen onderzoeken we kort je hulpvraag: waar loop je tegenaan, wat zou je graag anders willen? Vervolgens breng je dat thema in beeld aan de hand van vloertegels. Je kiest voor alle betrokkenen een vloertegel en legt deze in de ruimte neer op een plek die gevoelsmatig passend is. Hiermee wordt zichtbaar hoe jij op dat moment de verschillende posities van de familieleden ervaart.

Door vervolgens op je eigen vloertegel te gaan staan, zal je snel de heersende dynamieken ervaren. Daarna verloopt het vaak vanzelf. Bij wie of bij welke situatie past dit gedrag? Wie mag er terug naar zijn eigen plek? Wie stelt zich onbedoeld in dienst van een ander? Wie wordt er niet gezien in deze opstelling? Wie mag er dichterbij komen of juist meer afstand nemen?

Door dergelijke vragen te onderzoeken vallen dingen op hun plaats. En door het systeem te helpen terug in balans te komen, kan er direct meer rust en ruimte ontstaan. Deze veranderingen werken door op jou én op het gedrag van je kind, zonder dat deze daar zelf actief bij betrokken is.
Hoe heerlijk is dat?

Waarmee kan ik jou(w kind) helpen?

18/01/2026

Ondanks alle aandacht en liefde die je je kind(eren) geeft, valt opvoeden niet altijd mee. Veel ouders krijgen te maken met lastig gedrag van hun kind. Soms raakt je kind oude pijn van jou, waardoor jij emotioneel op het gedrag van je kind reageert. Je hebt je eigen verwachtingen of een partner met andere ideeën over opvoeden. Wil je zicht op wat er onderliggend speelt? Dan is een individuele opstelling misschien iets voor je.

In een individuele opstelling werk ik alleen met jou als ouder. Een opstelling brengt helder in beeld wat er op een diepere laag speelt. Het geeft je inzicht in wat je kind nodig heeft én wat jij nodig hebt. Geef jezelf wat je nodig hebt en je lost het op. Voor jezelf en je kind.

In elke familie zijn er gebeurtenissen zoals ziekte, werkeloosheid, ruzie, scheiding, e.d.. Hierdoor kan een gezin uit evenwicht raken. Uit loyaliteit voelen kinderen zich onbewust verantwoordelijk om te helpen de last van (voor)ouders te dragen. Dat is niet hun taak en kan leiden tot emotionele uitbarstingen, gedragsproblemen of lichamelijke klachten zoals buikpijn (met stip op nummer 1 bij kinderen). Elk familielid draagt zijn eigen lot en kan niet die van een ander dragen.

Het gedrag dat een kind laat zien, is altijd het gevólg van iets, niet de oorzaak. Dat gedrag komt ergens vandaan. Je kinderen zijn de “alarmlichtjes“ van het familiesysteem. Als zij “aan” gaan met opvallend of lastig gedrag, dan duidt dat meestal op een verstoring op een dieperliggende, systemische laag. Een opstelling kan deze verstoring in beeld brengen, zodat deze zichtbaar en voelbaar wordt. Deze erkenning zal rust en ruimte brengen, waardoor alle gezinsleden terug in hun eigen kracht en balans komen. Rust in het systeem = rust in je gezin.

Waarmee kan ik jou(w kind) helpen?

11/01/2026

“Ik vind jou eigenlijk helemaal niet zweverig.” Ik moest even denken wat ik hierop moest zeggen. Nee, ik ben niet “zweverig”. Alsof dat goed of fout is. Ik vind het wel fijn om mezelf steeds beter te begrijpen en ook patronen bij anderen te herkennen. Is dat zweverig? Of ben je dan met andere dingen bezig dan je omgeving? Misschien ben je de enige in je familie die bezig is met persoonlijke groei. Herkenbaar?

In zulke situaties is het waardevol als je licht in het leven kunt staan. Dat betekent niet dat je onverschillig wordt of niets meer voelt. Integendeel, maar het gaat erom dat nare dingen je niet meer aangrijpen. Je kunt geraakt worden door het verdriet van een ander of door iets wat er in de wereld gebeurt, maar je blijft niet hangen in die zwaarte en je sleept het al helemaal niet met je mee.
Dit vraagt om innerlijk werk: het herkennen van wat van jou is en wat van de ander en het erkennen van gevoelens zonder erin te verdrinken. Als jij stevig in jezelf staat, kan het leven stormen zonder dat jij omwaait.

Je eigen lichtheid zorgt ervoor dat je aanwezig kunt blijven, ook als iemand in je omgeving worstelt. Je kunt luisteren zonder alles mee te hoeven dragen. Je blijft open zonder overweldigd te raken. Dat maakt jou een stabiele en ondersteunende aanwezigheid voor anderen.
En als je toch even uit balans raakt? Merk het op en beweeg weer terug, dat is prima.

Want weet dat lichtheid aanstekelijk werkt. Soms is jouw innerlijke rust precies wat de ander nodig heeft om ook even adem te halen. En soms kun jij de rust van de ander gebruiken om zelf weer terug in balans te komen.
Dus, blijf licht. Niet omdat het leven altijd makkelijk is, maar juist omdat je weet dat het leven soms zwaar kan zijn. Je eigen lichtheid maakt alles net een beetje draaglijker, voor jezelf én voor de mensen om je heen.

Emmeline Bennenbroek Hypnotherapie

15/03/2026

11/03/2026

08/03/2026

05/03/2026

01/03/2026

22/02/2026

15/02/2026

08/02/2026

01/02/2026

25/01/2026

18/01/2026

11/01/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type