04/02/2026
GHIA: Wanneer het hele systeem “hoog aan” blijft staan.
Interview met Somatic Experiencing teacher Mahshid Hager - nieuw artikel door SE collega Ronald de Caluwé.
“Mahshid beschrijft GHIA als een toestand waarin niet alleen je gedachten of emoties versnellen, maar waarin het hele lichaam, de hele fysiologie, in één beweging meeschakelt. Het gaat volgens haar om een algehele of globale respons van het zenuwstelsel: een surge, een vloedgolf van energie en activatie die door het systeem trekt en waarbij de mens als geheel in extreme overlevingsstrategieën terecht kan komen. Het is niet simpelweg “druk”, “gestrest” of “hyper”, maar een manier waarop het lichaam zichzelf organiseert, alsof er voortdurend iets belangrijks op het spel staat.”
(…)
“Een belangrijk punt in haar uitleg is dat vertragen voor iemand met GHIA niet automatisch als veilig wordt ervaren. Ze zegt het heel direct: voor mensen die in “global high” leven, kan slowing down een gevaarsignaal zijn. Voor hun fysiologie zit veiligheid vooral in een hogere mobilisatie. Dat is wat gewerkt heeft, wat voor redding gezorgd heeft, wat een betrouwbare strategie is geweest. Vanuit dat perspectief is het begrijpelijk dat stilstand, pauze of rust niet meteen ontspanning oproept, maar juist onrust, ongemak of zelfs paniek. Het lichaam kent de weg van blijven bewegen beter dan de weg van stil worden.”
(…)
Mahshid gebruikt het woord rhythmicity (ritmiciteit, ritmisch vermogen) als kernbegrip. Somatic Experiencing gaat voor haar niet over “mensen rustig krijgen”, maar over het herstellen van het vermogen om te schakelen. Ze spreekt over een aangeboren ritme, een innate rhythm, dat gericht is op meer coherentie 😊 samenhang), gezondheid en present-zijn. Het probleem bij GHIA is dat het systeem dat ritmisch vermogen kwijt is geraakt of het niet meer durft te gebruiken.
(…)
“Gezond omgaan met Global High-Intensity Activation is volgens Mahshid niet het forceren richting ontspanning, maar voorwaarden scheppen waardoor het systeem opnieuw ritme kan ervaren. Dat begint klein, met korte rustmomenten die ongemakkelijk mogen zijn, zolang er maar nieuwsgierigheid is en de ervaring dat er een keuze is.
En misschien is dat wel haar belangrijkste punt: het ritme is er nog. Het lichaam is niet “stuk”. Het heeft alleen geleerd om “aan” te staan en hoog in de energie te blijven. Dat was de overleving. Het werk van de therapeut is dan: het lichaam opnieuw leren dat vertragen niet altijd gevaar betekent.”
https://www.relaxmore.net/cp/186786032
Nieuwsgierigheid is een tegengif voor de traumarespons. In pure overleving is nieuwsgierigheid niet meer beschikbaar. Dan zitten we vast.
