17/04/2026
Een โtoontje lagerโ
Ik besef me dat het grotere geheel, het leven altijd een plan heeft waarvan we - vaak achteraf pas - kunnen zeggen wat hier nou de bedoeling is geweest.
We zijn over het algemeen genomen onze eigen grootste criticus.
De mensen die naar me toe komen om in hun kwetsbaarheid te verschijnen omarm ik en moedig ik aan. Ik zie de kracht die erin schuil gaat. Ik vind dat zo moedig. Zo dapper.
Voor mezelf ben ik nogal eens hard.
Ik merk het steeds beter op in het moment wanneer ik torenhoge eisen stel. Ik bevraag mezelf; โBen ik hier nou helemaal authentiek Monique of ben ik me nog steeds - of alwรฉรฉr - aan het verantwoorden?โ
Vanaf begin januari weten wij dat onze jongste dochter dit jaar, en begin volgend jaar 2 hele zware operaties moet ondergaan. Ingrepen met 5, tot 6 maand herstel en revalidatie per ingreep. Een spannende en intense tijd die haar - en dus ook ons als ouders - te wachten staat. Een periode waarin we dag en nacht nabij willen, kunnen en vooral ook moeten zijn.
Ik heb me over te geven.
Over te geven aan wat het leven NU, op dit moment, van me vraagt.
Daarom ook deze prachtige quote ter ondersteuning. Het besef dat als ik durf mee te bewegen - dus โin serviceโ ben - met waartoe het leven me elk moment opnieuw uitnodigt, then service is joy ๐โฅ๏ธ
Daarom, de workshops die nu gepland staan tot en met begin juni zal ik ~ met alle liefde die ik koester voor mijn vak als stembevrijder ~ faciliteren.
Daarna zal het tot en met de nazomer 2027 rustig zijn.
Neem ik enkel opdrachten aan wanneer daar de tijd, ruimte en energie voor is. Voel ik in het moment wat wel of niet past en kan.
Zal ik blijven zingen.
Maar dan een toontje lager.
