19/02/2026
Ik las vanmorgen een prachtig stuk van
En het raakte me diepโฆ.
Omdat het me liet voelen
hoe we als moeders soms terugkijken.
Met liefdeโฆen met dat stille stemmetje dat fluistertโฆ
Had ik dat maar anders gedaanโฆ
Want ja.
Ook ik heb dingen gezegd.
Dingen gedaan.
Momenten gemist.
Waarvan ik nu denk, kon ik daar nog maar even naartoe dan zou ik het anders en zachter doen.
Langzamer, met meer adem, met meer ruimte.
Maar sommige dingen laten zich niet herschrijven, ze blijven onderdeel van het verhaal.
En tochโฆ
Moederschap is geen foutloos verhaal.
Het is een levend verhaal.
Met herstellen, met sorry zeggen, met opnieuw proberen.
Met blijven kiezen voor verbinding.
Ook als je pas later ziet wat je eigenlijk nodig had gehad.
Wat zij nodig hadden.
Wat jullie samen gemist hebben.
Het mooie is zoals, Siska dat schreef,
jij reist terugโฆen neemt hen mee vooruit.
Niet door perfect te zijn.
Maar door eerlijk te zijn.
Door te laten zien.
โIk leer nog.โ
โIk groei nog.โ
โIk zie het nu.โ
โIk hou van jullie.โ
Je laat hen zien, dat vallen mag, dat voelen mag en dat groeien tijd kost.
Dat liefde niet breekt op imperfectie.
Een stille, warme vorm van moederschap.
Waar liefde groter is dan alles wat misging. ๐ฟ
Liefs Tessaโค๏ธ