19/01/2026
Altijd thuis
Mijn voeten sloffen door de bladeren, de vroege winterse kou voelt fris in mijn gezicht. "Het wordt een klein rondje Storm", mompel ik tegen de hond. Ik heb eigenlijk geen zin vandaag, ik wil liever naar huis.
Na het uitlaten vertrek ik naar de sportschool en weer voel ik dat ik eigenlijk geen zin heb. Ik wil liever naar huis.
Terug van het sporten ga ik door naar een afspraak bij een cranio-collega voor een sessie voor mijzelf. Wat een reis maak ik daar op de behandeltafel. Van spanning naar ontspanning, van stukjes onveiligheid naar terug naar veiligheid. Eindigen in rust en totaal terug in mijn lijf. Dat was nodig zeg, superfijn.
Ik word er zo blij van dat ik mijzelf trakteer op een fantastische panini gemaakt door een Italiaan, met de Italiaanse liefde voor eten. Zelden zo'n lekkere panini gegeten.
Eenmaal thuis staat Storm ongeduldig voor de deur. Bij hem moet echt iets uit z'n lichaam en gauw gaan we naar het bos. Ik loop met flinke pas, merk dat ik hier nu weer niet wil zijn. Ik wil naar huis en mijn benen zetten de vaart erin.
Steeds ben ik ergens waar ik niet wil zijn. Waar wil ik dan toch steeds zijn?
"Je wilt naar huis", zegt mijn hoofd en opeens valt het kwartje.
Ik bén thuis. Waar ik ook ben, ik ben thuis. Hier in mijn lichaam, hier in mijn eigen lijf.
Het gezegde 'Home is where the heart is' voelt opeens zo letterlijk. Je hart zit in je lijf en daar is thuis. Je bent altijd thuis, waar je voeten je ook heen gebracht hebben.
Opeens loop ik langzamer. De bomen lijken naar me te glimlachen, de vogels zingen een prachtig lied.
Soms vergeet je het even: je bent altijd thuis, ook al voelt het soms misschien anders. 🌿
