08/06/2023
MEVROUW POST ZIT BIJ HET BEWONERSOVERLEG
'Zit u lekker mevrouw Post?'
Mevrouw Post knikt. Ze is met haar 69 jaar een van de jongste bewoners van dit verpleeghuis. Deze voormalige supermarktmedewerker verblijft hier nu 2 maanden, samen met haar 3 kanaries. En een robotpoes die ze trouw overal mee naartoe neemt.
'Hij is niet echt hoor, maar wel gezellig', zegt ze vaak in het voorbijgaan.
We zitten met zijn allen aan de grote vergadertafel op afdeling 4. Verzorgenden Lucianno, Yvonne, Geert en Chantal zijn ook van de partij.
Mevrouw Post kijkt wat stuurs voor zich uit, maar begint dan te praten
'Nou, ik ben er hoor. Wat wil je van mij weten?'
'Jongens, mevrouw Post is hier vandaag om ons te vertellen hoe ze het hier vindt. Voorheen deden we de bewonersoverleggen zonder bewoners, maar ik vind het veel belangrijker om te horen hoe mevrouw Post het hier zelf eigenlijk ervaart'.
Zuster Chantal begint met de ogen te rollen. Broeder Lucianno geeft mevrouw Post een knipoog en verzorgende Yvonne notuleert: 'Alles wat u zegt Mientje, schrijf ik hier op. Dus hou u vooral niet in!'
Luciano begint te lachen
'Maak je daar maar geen zorgen over'.
'Mevrouw Post, hoe vindt u het hier?'
'K*t. Driemaal k*t'.
'En wat vindt u k*t? Driemaal k*t?'
'Dat mens naast mij begint s ochtends al te zingen. Ik word er wakker van'.
'U wordt wakker van de geluiden van de buurvrouw?'
'Kattengejank is het. Ik slaap sowieso niet goed. Mijn bed is niet te doen. Spijkerhard'
Ik kijk naar Yvonne. 'Schijf jij dit allemaal even letterlijk op?'
'En hoe vindt u de maaltijden?'
'Slecht. Smakeloos. Smerig'
'En de groepsactiviteiten, als zingen Hoe vindt u die?'
'Dat gekraai van die oude bessen. Niet te doen. Was ik maar doof in plaats van dement'.
'En hoe vindt u het op de groep? Hoe vindt u uw medebewoners?'
'Die mensen zijn knettergek. Het is hier net een gesticht. Ze moeten allemaal opgesloten worden'
Verzorgenden Yvonne en Lucianne lijken hun lach nog maar nauwelijks te kunnen onderdrukken.
'En hoe vindt u uw kamer?'
'Lelijk. Veel te klein. En spierwit'
'Ontzettend fijn dat u alles zo helder en beknopt beschrijft. Dank u wel. Dan heb ik nog een laatste vraag voor u. Hoe vindt u de zorg hier? De mensen die u verzorgen?'
'Fantastisch. Heel lief. Geweldig'.
'Wat fijn om te horen. En wat vindt u lief aan ze, als ik vragen mag'.
'Ze luisteren. En maken mij aan het lachen'
'Welk cijfer zou u de broeders en zusters geven?'
'Een 9. Nee 10'.
Mevrouw Post werpt Geert en Yvonne een handkus toe.
Luciano staat op. 'Mag ik u een kus geven?'
Mevrouw Post knikt.
'Mag ik u danken voor uw openhartigheid!'
De verzorgenden beginnen te klappen.
'Heel erg bedankt Mientje'
Mevrouw Post kijkt mij vragend aan. 'Deed ik het goed zo?'
'Heel goed. We hebben alles opgeschreven'.
'Fijn. Oh mijn buurvrouw Corrie zie ik al op de gang staan. Ik ga maar. Dan kan zij naar binnen'.
'Tot de volgende keer. Met de poes in de rollator rijdt mevrouw Post weg'
'Dag jongens'
'Dag Mien', roepen de verzorgenden in koor.
Als ouderenpsycholoog heb ik jarenlang bewonersoverleggen gevoerd zonder bewoners. Een gemiste kans. Want wie kan ons nu beter vertellen hoe het gaat dan de mensen zelf. En daarom voeren we tegenwoordig regelmatig overleggen met bewoners erbij. En ook al lijken sommigen het niet goed te begrijpen, onze betrokkenheid wordt gevoeld. En dit werkt helend. Ze doen ertoe. Elk moment van de dag.
Omgaan met dementie; het meest dankbare wat er is. Ik hou ervan!;
๐๐ผ๐ฒ ๐บ๐ฒ๐ ๐บ๐ถ๐ท ๐บ๐ฒ๐ฒ รฉ๐ป ๐ธ๐ผ๐บ ๐ป๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ฑ๐ฒ ๐๐ฒ๐ฒ๐น๐ด๐ฒ๐ฝ๐ฟ๐ฒ๐๐ฒ๐ป ๐บ๐๐๐ถ๐ฒ๐ธ ๐๐ต๐ฒ๐ฎ๐๐ฒ๐ฟ๐๐ต๐ผ๐ '๐๐ฎ๐ด ๐ ๐ฎ๐บ๐ฎ 1 รณf 2'. ๐ฉ๐ฎ๐ป ๐ผ๐๐ฑ๐ฒ๐ฟ๐ฒ๐ป๐ฝ๐๐๐ฐ๐ต๐ผ๐น๐ผ๐ด๐ฒ๐ป ๐ฒ๐ป ๐๐ต๐ฒ๐ฎ๐๐ฒ๐ฟ๐บ๐ฎ๐ธ๐ฒ๐ฟ๐. ๐ญ๐ฒ ๐ต๐ฒ๐ฒ๐ณ๐ ๐ฎ๐น ๐ฏ๐ฌ๐ฌ.๐ฌ๐ฌ๐ฌ ๐บ๐ฒ๐ป๐๐ฒ๐ป ๐ด๐ฒ๐ต๐ผ๐น๐ฝ๐ฒ๐ป ๐ถ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐ผ๐บ๐ด๐ฎ๐ป๐ด ๐บ๐ฒ๐ ๐ฑ๐ฒ๐บ๐ฒ๐ป๐๐ถ๐ฒ. โค
www.dementieintheater.nl/dagmama
