Wat zijn de openingstijden?

Maandag 08:00 - 18:00 Dinsdag 08:00 - 18:00 Woensdag 08:00 - 18:00 Donderdag 08:00 - 18:00 Vrijdag 08:00 - 18:00

Logomedia Logopedie praktijk Dordrecht

Startpagina
Nederland
Dordrecht
Logomedia Logopedie praktijk Dordrecht

Logopediepraktijk in het centrum van Dordrecht voor onderzoek en behandeling van problemen op het ge Onze begeleiding is opbouwend en positief.

In de praktijk worden zowel volwassenen als kinderen begeleid. U kunt bij ons terecht voor professionele begeleiding op het gebied van:

• Leren, lezen en spelling
• Dyslexie
• Taal
• Stem en ademhaling
• Spraak, bijvoorbeeld slissen
• Mondgedrag, zoals duimen
• Slikken
• Gehoor
• Coaching

Wij vinden het belangrijk dat u en/of uw kind zich op het gemak voelt bij de behandeld logopedist. Een goede vertrouwensband is namelijk dé basis voor de begeleiding. Tijdens de begeleiding wordt er gewerkt aan de problemen, maar wordt ook de nadruk gelegd op de sterke punten. We halen het beste bij u of uw kind naar boven.

24/03/2026

Onlangs nam mijn collega afscheid van een vader en zijn zoontje. Ze waren nog maar net bij ons gestart. In de wachtkamer sprak ik vader even.

Hij vertelde dat ze gingen verhuizen. Van een opvangcentrum, waar ze met vijf mensen in één kamer verbleven, naar een plek voor henzelf in een andere stad.

Die middag zouden ze vertrekken.
Het huis hadden ze nog niet gezien. Alles moest nog geregeld worden: meubels, potten en pannen.

En de volgende dag? Dan zou zijn zoontje naar zijn nieuwe school gaan.
Hij sprak nog geen Nederlands.

“Het is belangrijk dat kinderen naar school gaan in Nederland,” zei vader.
Dus ondanks de verhuizing. Ondanks de overgang. Ondanks alles. Gewoon door.

Ik voelde een brok in mijn keel. Hier stond een vader met zóveel goede intenties.
Hij wilde veiligheid creëren. Hij wilde het goed doen. Hij wilde passen in het systeem.

En tegelijk stelde ik mezelf een vraag:
Wat vraagt dit eigenlijk van een ouder? Wat vraagt dit van een kind?

Een nieuw huis.
Een nieuwe school.
Nieuwe mensen.
Een taal die je nog niet begrijpt. En toch wordt verwacht dat je gewoon meedraait.

Wat we soms vergeten, is dit:
Leren wordt pas mogelijk wanneer een kind zich veilig voelt.

Een brein dat moet overleven, kan niet tegelijk ontspannen leren. Dat zien wij dagelijks bij kinderen met taalproblemen, dyslexie of TOS. Wanneer er onrust op de achtergrond speelt, zie je dat terug in het leren én in het zelfvertrouwen.
Rust is geen luxe. Het is een voorwaarde.

Soms begint ontwikkeling niet bij méér oefenen.
Soms betekent goede begeleiding juist vertragen.
Zien.
Erkennen.
Meeleven. Afstemmen.
Kijken wat er écht nodig is.

Want veiligheid is de bodem waarop leren kan groeien.
Vertrouwen is de basis. Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

Een vraag die opkomt;
Waar mag er eerst veiligheid of vertrouwen komen, voordat je verder kunt?

En de vader en zijn zoon?
Ik heb hen meegegeven dat ik hen wens dat ze mogen landen. Op adem mogen komen. Mogen rusten. Mogen zijn.

Ik wens je een mooie dag!

Chantal
Groeischool Logomedia

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

16/02/2026

Het blijft me verbazen hoe onze maatschappij bepaalt wie “goed genoeg” is.

Alsof je eerst moet bewijzen dat je er mag zijn. Alsof je pas waarde hebt wanneer er cijfers, resultaten of rapporten liggen. Alsof we beginnen met kijken naar wat er níet goed gaat en dan zeggen: laat het maar eens zien.

Ik zie het dagelijks bij kinderen die we in de praktijk begeleiden.
Kinderen met dyslexie.
Kinderen met TOS.
Kinderen die te horen kregen dat ze “achterlopen”, dat ze “meer moeten oefenen”, of dat iets “er gewoon niet in zit”.

En toch zie ik iets anders.

Want wie niet past binnen het systeem, wordt al snel betwijfeld. Bekritiseerd. Beoordeeld.

Maar moeite met lezen betekent niet dat een kind niet slim is.
Moeite met taal betekent niet dat een kind niets te zeggen heeft.
Een andere ontwikkeling betekent nooit minder potentie.

Alleen kijken we vaak niet met de potentie-bril. We kijken naar wat niet lukt. We meten, toetsen, vergelijken. Pas als het bewijs er is, draaien we bij.

Wat als we het omdraaien?

Wat als we beginnen met vertrouwen?
Wat als we potentie zien vóórdat het zichtbaar wordt in resultaten?
Wat als we zeggen: ik zie je; ook nu al.

Wat ik hoop?

Dat kinderen met dyslexie en TOS leren voelen dat ze goed zijn zoals ze zijn.
Dat ze hun eigen talenten leren herkennen.
Dat ze durven groeien op hun eigen tempo.
Ook als het spannend is.
Ook als het moeilijk is.
Ook als het bewijs er nog niet is.

Misschien hoop ik nog wel het meest dat wij als volwassenen anders leren kijken. Dat we lichtjes zien in plaats van tekorten. Dat we vertrouwen geven vóórdat prestaties zichtbaar zijn.

Want ik zie het elke dag: waar aandacht naartoe gaat, groeit.

Focus je op wat ontbreekt, dan groeit onzekerheid.
Focus je op potentie, dan groeit moed.

En moed is precies wat een kind nodig heeft om te leren.

Groeten Chantal

27/01/2026

Soms zie je het gebeuren.
Een kind dat naar een ander kijkt en zichzelf langs die meetlat legt.

Een lichaam dat door ziekte niet fit is en toch naast een gezond kind staat bij de piepjestest.
Een 4. Of een 5.
En de teleurstelling die volgt.
“Zie je wel… ik kan dit niet.”

Een kind met dyslexie dat zichzelf vergelijkt met een klasgenoot die moeiteloos door de woorden vliegt.
En langzaam gaat geloven dat het tekortschiet.
Dat het faalt.
Niet omdat het niet groeit maar omdat het anders groeit.

Een kind dat af en toe voetbalt en zegt:
“Ik kan niet voetballen.”
Terwijl het zich meet aan kinderen die vier keer per week trainen en al jaren op voetbal zitten.

Vergelijken lijkt zo logisch.
Maar het klopt niet.

Je kunt jezelf niet spiegelen aan een ander zonder het hele verhaal te kennen.
Het lijf.
De omstandigheden.
De oefening.
De tijd.

Wat wél klopt, is vergelijken met jezelf.

Wie was je een half jaar geleden?
Wat kon je toen en wat kan je nu?

Groei zit vaak niet in cijfers maar in vertrouwen.
In durven.
In blijven proberen ook als het lastig is.

En soms is dát de grootste winst.

Groeten Chantal 💖

20/01/2026

Soms heb je even geen overzicht.
En kan de hoeveelheid werk je ineens overspoelen.

Hij zuchtte en zei:
“Ik kan er echt niets van.”
“Ik had eerder moeten beginnen.”
“Dit gaat echt niet lukken.”

Hoor je waar zijn aandacht lag?

Bij wat níét lukt.
Bij het mogelijke falen.
Bij alles wat al verloren leek, nog vóór hij echt begon.

En stel jezelf eens deze vraag:
helpt dit een kind om te leren?
Om te onthouden?
Om vertrouwen te voelen?

Nee. Natuurlijk niet.

De shift kwam toen we even stilstonden bij zijn woorden.
En ze zachtjes veranderden.

Van “ik kan dit niet”
naar “dit vind ik nog lastig”.

Van “het lukt niet”
naar “dit stukje gaat al beter”.

Ineens zag hij wat wél lukte.
Waar hij al stappen had gezet.
En precies daar kwam het leren weer in beweging.

Leren gebeurt niet vanuit druk of zelfkritiek.
Maar vanuit veiligheid, vertrouwen en het zien van wat er al is.

✨ Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf. ✨

Groeten Chantal

13/01/2026

Het moment vóór corrigeren

Soms zit het niet in wat we zeggen, maar in hoe snel we het zeggen.

Dat moment waarop een kind vastloopt.
Een fout maakt.
Afhaakt.
Of boos wordt.

En wij, vanuit zorg, al bijna onderweg zijn met woorden als:
“Let even op.”
“Probeer het nog eens.”
“Je kunt dit wel.”

Allemaal goed bedoeld.

En tegelijk zie ik in mijn werk met kinderen met TOS en/of dyslexie hoeveel verschil het maakt als we dat ene moment heel even uitrekken.

Niet om niets te doen. Maar om eerst te zien.

Te zien:
– dat iets lastig is
– dat er spanning zit
– dat een kind zijn best doet, ook als het niet lukt

Soms is dát al genoeg om de druk iets te laten zakken.

Niet omdat leren dan vanzelf gaat,
maar omdat vertrouwen weer ruimte krijgt.

Misschien begint anders kijken niet bij wat je toevoegt,
maar bij wat je even niet hoeft te zeggen.

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

Wat gebeurt er als je één moment langer blijft kijken, vóór je corrigeert?

Groeten Chantal

11/01/2026

Soms vragen mensen me:
“Maar hoe doe je dat dan, anders kijken?”

Niet als truc.
Niet als methode.
Niet omdat je alles loslaat.

Maar vaak begint het heel klein.

Bij even niet meteen corrigeren.
Bij het opmerken van wat een kind wél doet,
terwijl je hoofd alweer vooruit wil naar wat nog lastig is.

Bij kinderen met TOS en/of dyslexie zie ik hoe snel leren iets kan worden
waar spanning op komt te staan.
Goed bedoeld.
Uit zorg.
Uit betrokkenheid.

En tegelijk zie ik dit:
op het moment dat de druk er iets af mag,
ontstaat er ruimte.

Ruimte om te proberen.
Ruimte om fouten te maken.
Ruimte om vertrouwen te voelen.

Niet omdat alles ineens makkelijk wordt,
maar omdat een kind zich gezien voelt
in wie het is, niet alleen in wat het moet leren.

Misschien is dat wel de kern van anders kijken:
niet wegkijken van wat moeilijk is,
maar het plaatsen in een groter geheel
waar ook kracht, inzet en groei zichtbaar zijn.

Waar mag de druk even af?

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

Groeten Chantal

06/01/2026

Een nieuw jaar!
Vaak begint het met goede voornemens, plannen en verwachtingen.
En tegelijk merk ik, bij mezelf en bij de ouders en kinderen die ik begeleid, dat het nieuwe jaar ook een uitnodiging kan zijn tot iets anders.

Daarom wil ik je geen lijstje sturen, maar een vraag.

Met welke blik kijk jij dit jaar naar jezelf?
En met welke blik kijk je naar jouw kind of het kind dat jij begeleidt?

Meer specifiek:
Waar mag het dit jaar lichter worden, voor jou of voor het kind?
Wat vraagt misschien minder druk of minder tempo?
Wat zou er veranderen als je vaker kijkt naar wat al wél lukt?

Ik zie in mijn werk met kinderen met TOS en/of dyslexie hoe groot het verschil is als we niet alleen kijken naar wat beter moet, maar ook naar wat al werkt en wat een kind nodig heeft om zich veilig genoeg te voelen om te groeien.

De komende tijd ga ik hier weer vaker over delen.
In mails, en ook in mijn podcast, waarin ik stilsta bij wat er onder leren en gedrag ligt.

Als je een vraag hebt die hierbij aansluit, voel je vrij om me te mailen.
Soms begint verandering gewoon bij anders durven kijken.

Voor nu wens ik je namens ons hele team een nieuw jaar met ruimte om te vertragen, te kijken met zachtere ogen en te kiezen wat écht helpend is.

Groeten,

Chantal

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

28/12/2025

Wat er kan veranderen in nog geen jaar tijd…

Begin dit jaar knokte ik als een leeuwin voor mijn oudste.

Hij werd niet gezien op school.
Afgerekend op toetsen die door zijn dyslexie een wisselend beeld lieten zien.
Sterk in begrijpend lezen. Spelling soms lastig.

De focus lag vooral op wat hij níet kon.
Zijn talenten bleven buiten beeld.

Gesprek na gesprek volgde.
Tot het moment waarop ik, met de vuist op tafel, tegenover school kwam te staan.

Ik had al zo vaak aan tafel gezeten
als dyslexiespecialist
als logopedist
als pleitbezorger voor kinderen zoals hij.
Altijd met dezelfde boodschap:
kijk verder dan de dyslexie, zie het kind.

En nu?
Nu werd er niet geluisterd.

De boodschap die ik kreeg, raakte me diep:
“Hij moet zich maar bewijzen op de eindtoets.”

Met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel dacht ik:
Wordt een hele basisschoolperiode nu echt platgeslagen tot één toets?

Mijn zoon kreeg er weinig van mee.
Ik hield hem zoveel mogelijk uit de wind.

En die eindtoets?
Hij bewees zich.
Hij liet zien wat er wél zat.

Er volgde een passend advies.
Eindelijk.

Nu, bijna een jaar later, kijk ik terug.
Mijn oudste zit sinds september op de middelbare school. Hij heeft het naar zijn zin.

Zijn eerste rapport: waanzinnig goed.

Toen hij het net had, gingen we samen zijn zusje ophalen.
Ik stelde voor om zijn rapport mee te nemen
zodat hij het aan zijn oude juf kon laten zien.

Hij zei:
“Nee mam.”

Ik moedigde hem aan. Dat hij trots mocht zijn.

Zijn antwoord raakte me recht in het hart:
“Mam, ik ben trots op mezelf.
Het is toch niet nodig om dat te laten zien?
Moet ik dan zeggen dat zij ongelijk had?
Daar win ik niets mee.
Dat doet er niet toe.
Ik ben trots op mezelf.”

Wat er kan veranderen in nog geen jaar tijd
als een kind gezien wordt en vertrouwen krijgt.

Als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.

Waar zou er bij jouw kind ruimte ontstaan als we nét iets vaker kijken naar wat wél lukt?

Chantal 💖

18/12/2025

Huiswerk: helpend of belastend?

Ik hoor het steeds vaker van de kinderen die ik begeleid bij dyslexie.
Ze lopen vast. Niet zozeer op het leren zelf, maar op de hoeveelheid huiswerk.

En eerlijk?
Soms zit ik met open mond te luisteren.

Dagelijks huiswerk.
Werk dat in de klas niet afkwam, moet thuis alsnog.
Week in, week uit.

Kinderen die in het weekend een uitje overslaan omdat “het huiswerk nog moet”.
Kinderen die vier uur bezig zijn op een zaterdag.
Vier uur.

Hoe normaal vinden we dit eigenlijk?

Ik vind het niet normaal.
Ik vind het niet oké.

Omdat we hiermee een verkeerd signaal afgeven.
Alsof presteren altijd vóór rust gaat.
Alsof leren alleen maar meer, langer en harder is.

Maar kinderen zijn geen robots.
Het zijn kinderen.
Met een brein dat zich ontwikkelt.
Met gevoelens, grenzen en behoefte aan ontspanning, spel en herstel.

Rust en ruimte zijn geen luxe.
Ze zijn voorwaardelijk om tot leren te komen.

En ja, ik word recalcitrant van huiswerkdruk.
Omdat ik dagelijks zie wat het doet met zelfvertrouwen.
Met motivatie.
Met het plezier in leren.

Dus ga ik zoeken naar oplossingen die wél werken.
Niet voor het systeem.
Maar voor het kind.

Altijd in het belang van hun welzijn.

Wat zou er veranderen als we bij huiswerk niet eerst denken aan ‘wat moet’,
maar aan: wat heeft dit kind nodig om tot leren te komen?

Groeten Chantal

16/12/2025

Hij keek me onzeker aan.
Op het moment dat er oogcontact was, wendde hij snel zijn blik af.
Onrustig wiebelde hij heen en weer op zijn stoel.
Zes jaar.

Zodra het over letters of lezen ging, tunede hij uit.
Hij zocht afleiding bij zijn moeder.
Keek de ruimte rond.
Of dook weg, met tranen in zijn ogen.

Zó’n enorme weerstand tegen lezen.
Tegen letters.
Niet omdat hij niet wilde.
Maar omdat hij zo vaak had geprobeerd
en zo vaak had ervaren dat het niet lukte.

Keer op keer falen laat sporen na.
Ook bij een kind van zes.

De begeleiding draaide dan ook niet om letters of klanken.
Niet om tempo of methode.
Het draaide om vertrouwen.
Om contact maken.
Om veiligheid voelen.

Pas daarna kon ik heel voorzichtig iets kleins aanbieden.
Een mini-stap.
Een succeservaring.

In het begin schoof hij die successen opzij.
“Het was niks.”
“Dat telt niet.”

Maar telkens benoemde ik zijn inzet.
Wat hij had geprobeerd.
Wat dat had opgeleverd.

Stapje voor stapje.
Succeservaring na succeservaring.
Hoe klein ook.

En langzaam zag ik zijn lijf ontspannen.
De onrust nam af.
De tranen maakten plaats voor nieuwsgierigheid.

Langzaam durfde hij het weer te proberen.
Hij durfde weer te leren.

We zijn er nog niet.
Maar er is een enorme horde genomen:

Hij gelooft weer
dat hij iets kan leren.

💖

Wat zie jij bij jouw kind: weerstand tegen leren, of een kind dat het vertrouwen een beetje kwijt is geraakt?

Groeten chantal

12/12/2025

Even stilstaan. Terugkijken. Zien wat er wel is.

We zijn vaak geneigd om te kijken naar wat nog niet lukt.
De woorden die moeilijk blijven.
Het tempo dat achter lijkt te lopen.
De toets die tegenviel.

Maar wat als je vandaag eens iets anders doet?

Kijk eens terug naar het begin van dit jaar.
Waar stond jouw kind toen?

Misschien durfde het nog niet hardop te lezen.
Misschien kostte een fout maken tranen.
Misschien was de spanning rondom school elke dag voelbaar.

En kijk dan naar nu.

Misschien leest je kind nog niet vloeiend, maar wél met iets meer vertrouwen.
Misschien gaat oefenen niet vanzelf, maar wel met minder strijd.
Misschien zie je een kind dat zichzelf iets minder afwijst dan eerst.

Ontwikkeling zit vaak niet in grote sprongen.
Het zit in kleine stapjes die je bijna over het hoofd ziet
als je alleen kijkt naar wat er ‘nog niet’ is.

✨ Neem even de tijd.
✨ Sta stil.
✨ En erken wat jouw kind dit jaar heeft geleerd, gedragen en overwonnen.

Want als vertrouwen groeit, volgt het leren vanzelf.
En dat begint bij gezien worden.

Welk klein stapje heeft jouw kind dit jaar gezet?

Groeten Chantal

09/12/2025

Voor veel kinderen is school een plek om te ontdekken, te leren en te groeien. Maar voor een kind met dyslexie kan het ook een dagelijkse uitdaging zijn.

- Het tempo in de klas ligt hoog.
- De rode strepen op toetsen stapelen zich op.
- Hard werken lijkt niet altijd beloond te worden.
- Anderen lijken moeiteloos te kunnen wat voor hen een worsteling is.

Langzaamaan kan het geloof in eigen kunnen afbrokkelen. “Ik ben niet slim genoeg.” “Het lukt me toch niet.” “Waarom kan ik het nooit in één keer goed doen?”

Maar zelfvertrouwen is niet iets dat voorgoed verdwijnt. Het kan opnieuw opgebouwd worden.

🔹 Door te laten zien dat fouten maken oké is.
🔹 Door kleine successen zichtbaar te maken.
🔹 Door te focussen op wat wél lukt.
🔹 Door kinderen te helpen ervaren dat ze meer kunnen dan ze denken.

Zelfvertrouwen groeit niet door alles perfect te doen, maar door te ervaren dat je mag proberen, falen en weer opstaan.

Wil jij als ouder leren hoe je je kind hierin kunt ondersteunen? Tijdens mijn webinar “Zelfvertrouwen bij dyslexie” op vanavond om 20:00 uur deel ik praktische tips en inzichten om je kind op een positieve manier te begeleiden.

📅 Wanneer: vanavond (9 december) om 20:00 uur
💰 €9,95
🔗 Meld je aan door te reageren onder deze post of door mij een berichtje te sturen

Samen maken we het verschil. 💖

Groeten Chantal

Adres

Blekersdijk 59
Dordrecht
3311LD

Openingstijden

Maandag	08:00 - 18:00
Dinsdag	08:00 - 18:00
Woensdag	08:00 - 18:00
Donderdag	08:00 - 18:00
Vrijdag	08:00 - 18:00

Telefoon

+31786135139

Website

http://www.logomedia.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Logomedia Logopedie praktijk Dordrecht nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.