Mensbeeld

05/03/2026

21/12/2025

26/11/2025

De eerste deelnemer komt een kwartiertje eerder binnen.

“Ik ben Petra en ik ben zo benieuwd. Ik heb er al iets over gehoord via mijn collega. Het lijkt mij echt heel gek en ook wel een beetje spannend.”

Als trainer vind ik het contact met de deelnemers erg belangrijk. Met contact bedoel ik niet alleen een hand geven, maar echt even afstemmen op de ander. We noemen dit rapport opbouwen: verbinding maken, veiligheid creëren en iemand het gevoel geven: “hier word ik gezien, hier zit ik goed.”

Ieder mens wil gezien en gehoord worden. En wanneer je iets spannends gaat doen, zoals het ondergaan van een dementie simulatie, is rapport een belangrijke voorwaarde om in de leerstand te komen en nieuwe informatie op te kunnen nemen. Ga bij jezelf maar na. Misschien herken je dit: je komt bij een specialist in het ziekenhuis die je allerlei informatie geeft. Na een kwartier sta je buiten met het gevoel dat je niet bent gehoord of gezien, en bovendien heb je maar weinig van de informatie kunnen opslaan.

Contact maken en je verbinden is een vaardigheid die, zeker in de zorg en in het werken met kwetsbare mensen, essentieel is. Hoogleraar Andries Baart, grondlegger van de presentietheorie, heeft hiervoor een treffende uitspraak: “Je kunt er pas voor iemand zijn, wanneer je mét iemand bent.”

Petra werkt bij S&L zorg en vertelt na afloop van de dementie simulatie wat haar het meest heeft geraakt.

“Het was ook confronterend, zeker de hoeveelheid prikkels die ik zelf ervoer. Ik besef nu nog beter hoeveel prikkels er bij onze mensen binnenkomen en dat ik daar zelf ook onderdeel van ben. Dat ga ik anders doen!”

Petra kwam als eerste en gaat als laatste weg. Bij de deur zegt ze:

“Ik zag er erg tegenop. Ik vind praten in een groep altijd spannend. Ik maak mezelf zenuwachtiger dan nodig.”

Ik bedank Petra voor haar komst en zeg:

“Je hebt niet alleen meer inzicht gekregen in wat er in het hoofd van iemand met dementie omgaat, je hebt vandaag ook een positieve ervaring opgedaan: je kwam goed uit je woorden in de groep. Neem die ervaring mee. Ze kan je helpen om vertrouwen te hebben dat het niet zo spannend hoeft te zijn.”

Arie, begeleider en opleider van de VR-dementie simulatie bij IDEON.

Arie Berkhof is gecertificeerd NOBTRA trainer & LVSC coach en is eigenaar van Mensbeeld.

19/09/2025

Afronding Specialisatie Belevingsgerichte Zorg door

08/06/2025

21/03/2025

11/02/2025

Denker des Vaderlands, filosoof, hoogleraar en opa. Beluister de inzichten van Paul van Tongeren via de podcast Vragen naar Zin.

09/02/2025

In gesprek met Bert Keizer, arts, filosoof, auteur en deskundige bij de levenseinde kliniek. Vragen naar Zin is een bijdrage van www.mensbeeld.nl

26/01/2025

Podcast Vragen naar Zin

22/12/2024

Nieuwsgierig? Beluister dan de podcast Vragen naar Zin via Spotify of AppleMusic.

15/12/2024

De geur van zoutwater en vis vermengt zich met de hitte van de dag. Vlakbij het strand worden vissen in de zon gedroogd, een oude techniek die hen langer houdbaar maakt in een land waar de hitte ongenadig is. We volgen Saiz door de smalle steegjes, huizen met golfplaten daken. Kleurrijk maar ook erg veel prikkels en indrukken. We lopen door steegjes vol afval en vervallen huisjes. In deze omstandigheden leven kinderen en werken de vrouwen (de vrouwen doen hier het meeste werk). Sommige komen hier niet verder dan een leven onder verroesten golfplaten, zeven dagen per week. We gaan een vertrek binnen. Opstijgende rookdampen, waarboven honderden bongavissen liggen te drogen. Een meisje, ik schat een jaar of 12, gekleed met een hoofddoek en lopend op teenslippertjes komt de ruimte binnen. Ze heeft een bakje en een steel eraan. Ze komt kooltjes halen waarschijnlijk voor thuis om mee te kunnen koken. Ze schuift het bakje behendig in de smeulende massa en haalt voorzichtig enkele roodgloeiende kooltjes uit het vuur. Ik zie hoe het bakje kantelt en hoe ze de kooltjes snel weer in het bakje schuift met haar voetjes en enkel haar teenslippertjes. De man van de rokerij gebaard dat ze weg moet gaan. Mij bekruipt een gevoel van medelijden en de vraag hoe de toekomst er van dit meisje uit gaat zien. Onder de omstandigheden van uitlaatgassen, vis, rookdampen, zweet en afval, worden de mensen hier niet oud. Prikkels van luid praatenden mannen die hun viswaar verkopen, gebeden uit de luidsprekers, huilende baby’s, vrouwen die tegen elkaar roepen, kinderen die met ons meelopend “alles goed, alles goed” zeggen. Dit alles boven de 34C. Wederom een dag van dubbele gevoelens: rijk om vol de cultuur in te mogen ademen, arm om hier als ‘rijke westerling’ rond te lopen. Het voelt als een indringer in andermans slaapkamer.