Women-in-control

01/02/2026

Wanneer ben jij gestopt met jezelf zijn?

Misschien herken je dit: je probeert aardig gevonden te worden, een goede collega, partner, ouder of vriend(in) te zijn. Je houdt je in, past je aan, zegt wat je denkt dat de ander wil horen. En ergens onderweg ben je vergeten wie jij ook alweer was.

In een wereld vol verwachtingen, kaders en ongeschreven regels, raken we steeds verder verwijderd van onze ware natuur. We leren om “normaal” te doen, ons aan te passen, niet op te vallen, vooral geen gedoe te veroorzaken. Maar wat kost dat jou eigenlijk?

Jezelf verliezen is geen bewuste keuze. Het is een langzaam proces van aanpassen, maskers opzetten en jezelf wegcijferen.

We worden zó goed in aanpassen, dat het uiteindelijk een tweede natuur wordt. Maar die “tweede natuur” is vaak een overlevingsmechanisme. Een diepgeworteld programma van vroeger, om liefde, erkenning of veiligheid te krijgen. En dat programma loopt stiekem nog steeds.

De pijn? Die zit 'm in het feit dat je ergens wéét dat dit niet is wie je echt bent. Je voelt het aan alles. Je leeft in een mal die niet voor jou gemaakt is. En op een dag word je wakker met de gedachte: “Is dit het nou?”

Je bent niet op aarde gekomen om een kopie te zijn van de verwachtingen van anderen. Je bent hier om jouw unieke licht te laten schijnen. En dat betekent: afleren. Ontleren. Terugvinden.

Terug naar jouw essentie. Jouw verlangen. Jouw waarheid.

Dat vraagt moed. Want jezelf zijn betekent soms dat je mensen teleurstelt, buiten de lijntjes kleurt of niet begrepen wordt. Maar het alternatief is leven in een keurslijf, opgesloten in jezelf. En dat is pas écht pijnlijk.

Dus mijn uitnodiging aan jou:
Durf te onderzoeken.
Durf los te laten.
Durf opnieuw te kiezen voor jou.

Want de wereld heeft geen behoefte aan nog een aangepaste versie van iemand anders. De wereld heeft jou nodig. In je puurheid, in je waarheid, in je volle kracht.

www.women-in-control.nl

30/01/2026

Je weet waar je valkuilen liggen. En toch stap je er telkens weer in. Je herkent de patronen: te hard werken, jezelf wegcijferen, pleasen, controleren. Je hebt ze vaak genoeg doorgrond, geanalyseerd, besproken. En tóch gebeurt het opnieuw. Niet omdat je het niet snapt, maar omdat je brein onder stress een ander spel speelt.

Zodra de druk oploopt, neemt een oeroud systeem het over. Je amygdala slaat alarm. Je prefrontale cortex (het deel waarmee je bewust kiest) schakelt uit. En je grijpt terug op wat bekend voelt: harder werken, ja zeggen, overnemen, wegduwen.
Niet omdat dit werkt, maar omdat het veilig lijkt.

Veel van je valkuilen zijn ooit ontstaan als oplossing. Hard werken leverde waardering op. Alles zelf doen gaf je grip. Aanpassen voorkwam gedoe. Pleasen gaf bevestiging. Zorgen voelde als liefde. Je hersenen onthouden dat. En onder druk herhalen ze wat ooit hielp. Automatisch. Onbewust.

Daarom is inzicht niet genoeg. Verandering vraagt voorbereiding. Oefening. Herhaling. Niet in de storm, maar ervoor.

Je hoeft geen stressvrij leven te creëren, dat bestaat niet. Wat wél werkt, is leren herkennen wat jouw stress triggert. Wat gebeurt er als iemand kritiek geeft? Als iemand over je grens gaat? Als je niets doet? Als je geen controle hebt?

In het herstelkompas leer je je brein opnieuw aansturen. Je ontdekt waar je automatische reacties vandaan komen en hoe je nieuwe routes kunt aanleggen. Alsof je je innerlijke harde schijf bijwerkt. Niet in grote stappen, maar in kleine keuzes. Herkenning. Adem. Één andere beweging dan je gewend bent.

Meer informatie?
www.women-in-control.nl/herstelkompas

28/01/2026

Soms zegt iemand iets ogenschijnlijk kleins. Een opmerking. Een vraag. “Zou je het de volgende keer anders kunnen doen?” En voordat je het weet, voel je iets in jezelf verschuiven. Er gebeurt iets vanbinnen. Iets dat sneller is dan denken. Een steek. Een brok. Boosheid misschien. Of verdriet. Of dat nare, stille gevoel van teleurstelling.

Het is niet die collega. Niet die ene opmerking. Het is iets anders.

Als je bent opgegroeid met ouders of opvoeders die altijd kritisch waren, heb je geleerd dat goed nooit goed genoeg was. Dat er altijd iets mis was met wat je deed, of met wie je was. Misschien zeiden ze het direct. Misschien hing het alleen maar in de lucht. Maar je voelde het. Steeds opnieuw.

Je ontwikkelde een soort interne antenne. Altijd op zoek naar gevaar. Naar afwijzing. Naar kritiek. En dus leer je om op scherp te staan. Je verdediging altijd binnen handbereik.

Dan, jaren later, vraagt iemand iets onschuldigs. Maar jouw systeem hoort wat anders. Het hoort: jij doet het verkeerd. Het voelt: jij schiet tekort. En zonder dat je het wil, zit je alweer in die oude reactie. Je voelt de emotie, je wil je terugtrekken of juist uithalen. Je bent niet in het nu. Je bent terug in vroeger.

En dat is begrijpelijk. Want de pijn is oud. De wond is oud. Maar je leeft nu. En dus heb je een keuze. Niet in wat je voelt – dat gebeurt vanzelf. Maar wel in wat je ermee doet.

Je kunt stilstaan bij die reactie. Je afvragen: waarom raakt dit mij zo diep? Waar ken ik dit van? Wat heb ik nooit echt kunnen verwerken?

Kritiek hoeft geen aanval te zijn. Maar als het zo voelt, is er iets in jou dat om aandacht vraagt. Niet om weggepoetst te worden, maar om eindelijk gezien te worden.

Misschien is dit het moment.
www.women-in-control.nl

26/01/2026

Jezelf kennen klinkt simpel. Maar het is allesbehalve makkelijk.
Want zodra je begint te zoeken, hoor je ze al: de stemmen van anderen. Goedbedoeld, vaak. Maar luid. Soms dwingend. Soms subtiel. Je moet dit. Je hoort dat. Zo doen wij dat hier.

En voor je het weet, loop je een pad dat niet van jou is. Het ziet er goed uit van buiten. Je hebt de juiste baan, het juiste gedrag, misschien zelfs het juiste leven. Maar van binnen schuurt het. Er klopt iets niet. Je voelt het in je lijf, in je gedachten, in die stille momenten als niemand wat van je wil.

Dat is het moment dat je je afvraagt: wie ben ik eigenlijk, los van al die stemmen?
Het antwoord komt niet meteen. Soms komt het helemaal niet in woorden. Het komt in onrust. In het gevoel dat je moet ademen maar de lucht niet vindt. Het komt in de twijfel of je nog wel op je eigen benen staat. Of alleen maar leunt op goedkeuring.

Je raakt makkelijk verdwaald. Want het is comfortabel, die meningen van anderen. Ze geven richting. Een soort veiligheid. Maar het is geleende veiligheid. Gemaakt van andermans zekerheden.

De enige zekerheid die echt werkt, is die van binnen.
Die ontstaat niet door harder te zoeken, maar door stiller te worden. Door jezelf de ruimte te geven om te voelen wat klopt. Niet wat hoort. Niet wat verwacht wordt.

En nee, je hoeft het allemaal niet zeker te weten. Je hoeft niet meteen een kant te kiezen. Begin gewoon met herkennen wanneer je afdwaalt. Wanneer je jezelf kwijtraakt in de ruis. Dat moment is genoeg. Dat is het begin van terugkeren.
Naar je eigen weg. Die niet perfect is. Niet recht. Maar wel echt.

www.women-in-control.nl

25/01/2026

Mensen denken vaak dat alles me aan komt waaien. Alsof ik fluitend door het leven ga. Altijd positief. Altijd in balans. Alsof ik een soort innerlijke motor heb die nooit sputtert en altijd blijft draaien.

Maar de waarheid? Die ligt ergens anders.

Wat veel mensen niet weten, is dat ik na mijn partiële dwarslaesie in 2015 me heb teruggeknokt uit een diep dal. Niet een klein beetje, maar keihard. Elke dag weer. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal, emotioneel en spiritueel. Ik heb mijn lichaam opnieuw moeten leren vertrouwen. Mijn leven opnieuw moeten opbouwen. Elke stap die ik vandaag zet, letterlijk en figuurlijk, is het resultaat van doorzettingsvermogen, tranen, vallen en weer opstaan.

De grootste uitdaging zit 'm niet alleen in het leren omgaan met beperkingen, maar in het beeld dat anderen van je vormen. Het idee dat je “altijd zo positief bent” kan een verwachtingspatroon worden. Alsof je geen ruimte meer mag voelen voor boosheid, frustratie of verdriet. Maar die emoties zijn er wél. En ze verdienen ruimte. Net als de hoop. Net als de kracht.

Wat mij op de been houdt? Dat ik gekozen heb om te leven. Echt te leven. Niet overleven. Niet doen alsof. Maar aanwezig zijn met alles wat er is.

Dus nee, het komt me niet aanwaaien.
Maar weet je? Juist dat maakt het waardevol.

Durf ook jouw eigen maskers af te zetten. Want weet dat we allemaal wel iets dragen. De één zichtbaar, de ander onzichtbaar.
En niemand – echt niemand – krijgt het leven zomaar cadeau.

🩷

25/01/2026

Je weet het al een tijd.
Er klopt iets niet meer.
En hoe vaak je het ook probeert te begrijpen of recht te trekken in je hoofd, je blijft op hetzelfde punt uitkomen.

Je gaat door, past je aan en redt het wel. Dat lukt ook. Alleen vraagt het steeds meer van je. Je energie loopt weg, je hoofd blijft aan en je merkt dat je vast blijft zitten in hetzelfde patroon. Dat patroon is ooit ontstaan om je overeind te houden. Onder stress kiest je brein automatisch voor wat bekend is. Voor doorgaan. Voor aanpassen. Voor controle. Niet omdat dat nu nog helpt, maar omdat het ooit werkte.

Je kunt dit blijven verklaren, wegduwen of kleiner maken. Jezelf vertellen dat het zo erg niet is. En toch weet je ergens dat dit niet iets is wat je in je eentje gaat oplossen. Dan komt dat moment waarop denken ophoudt te helpen en je denkt: f**k it, zo wil ik het niet meer blijven doen. Dat moment vraagt iets anders. Iets van buitenaf.

Misschien voelt één-op-één therapie te groot of te zwaar. Dat is begrijpelijk. Inzicht hoeft niet ingewikkeld of langdurig te zijn om iets los te maken. Soms is het genoeg om samen met anderen te kijken naar wat je zelf in stand houdt, hoe je brein reageert onder druk en waar je weer ruimte krijgt om te kiezen in plaats van automatisch te reageren.

De workshop Sterker dan Ooit is zo’n dag. Je staat stil bij waar je vastloopt, zonder jezelf te hoeven verklaren of bewijzen. Helder en concreet. Zonder druk. Zonder labels. Geen gedoe. Gewoon een eerlijke pas op de plaats.

Misschien is dit zo’n f**k it-moment voor jou. Doorgaan vraagt steeds meer, terwijl het steeds minder oplevert. Wat vraagt het van je als je niets verandert?

📅 8 maart 2026
📍 Drechtsteden
🕘 09.30 – 16.30 uur

Meer informatie:

De workshop STERKER DAN OOIT gaat niet over nóg harder je best doen. Hij gaat over begrijpen waarom jij doet wat je doet. Zodat je weer kunt kiezen. Voor jezelf. Voor rust. Voor een leven dat écht bij jou past.

24/01/2026

De meeste mensen denken dat ze zichzelf wel kennen. Ze kunnen hun sterke kanten opsommen, hun valkuilen benoemen. Maar dat is niet wat zelfkennis is. Dat is een cv van je karakter.

Echte zelfkennis is iets anders. Het is durven stilstaan bij jezelf, zonder afleiding. Zonder oordeel. Gewoon kijken. Naar wie je bent als niemand kijkt. Naar je neigingen. Je twijfels. Je kracht. Je verlangen.

Veel mensen lopen zichzelf voorbij. Ze zijn druk met hoe ze moeten zijn. Met alles draaiende houden. Met erbij horen. Gezien worden. Maar ze zien zichzelf niet. Niet echt.

En ergens weet je dat. Dat er iets in jou wacht tot jij het opmerkt. Dat deel van jou dat niet bezig is met presteren, aanpassen, voldoen. Dat deel dat voelt: hier word ik blij van. Dit klopt. Hier gaat het leven stromen.

Maar daar kom je niet vanzelf bij. Daar moet je voor kiezen. Voor vertragen. Voor eerlijk durven kijken. Voor het ongemak. En ja, soms doet dat pijn. Want je ziet dan ook wat je al die tijd hebt weggedrukt. Wat je bent gaan geloven over jezelf, over wat er mogelijk is.

Toch is dat het begin. Niet van een nieuwe versie van jezelf. Maar van thuiskomen. Bij wie je altijd al was.

Kies waar je je energie in stopt.
Niet alles verdient jouw aandacht. Niet iedereen hoeft jouw bevestiging. Jij mag bepalen waar het voor jou over gaat. Wat je voedt. Wat je uitput. Wat je in beweging zet.

En nee, dat is niet zweverig. Het is juist pijnlijk concreet. Elke dag opnieuw maak je keuzes die óf bij je passen óf je verder van jezelf af duwen. En dat voel je. Altijd.

Dus: wat kies je?
www.women-in-control.nl

22/01/2026

Het begint allemaal met bewustwording: Bewust worden van hoe je leeft. Wat je doet. Wat je voelt. Wat je denkt. En misschien nog wel het meest: bewust worden van wat jou eigenlijk belemmert om te zijn wie je écht bent.

Dat klinkt misschien eenvoudig, maar het vraagt moed. Want bewustwording laat geen ruimte voor excuusgedrag. Het laat zien waar je jezelf klein houdt. Waar je kiest uit angst in plaats van uit liefde. Waar je vasthoudt aan verhalen die allang niet meer van jou zijn. Maar precies daar ligt wel de sleutel.

Zodra je ziet wat jou in de weg staat kun je kiezen voor een andere richting. Een richting die beter past bij wie jij vandaag de dag bent. Of wie je wilt worden.
Dat vraagt radicale eerlijkheid. De bereidheid om jezelf serieus te nemen. Te stoppen met aanpassen, pleasen of wachten op betere omstandigheden.
Wie wil jij zijn? Hoe wil je je voelen? Wat heb je nodig?

Als je die vragen durft te stellen, komt er ruimte voor keuzes die kloppen. En ja, dat betekent soms loslaten. Grenzen stellen. Iets ouds achter je laten zonder te weten wat er precies voor terugkomt. Durven kiezen voor onbekend terrein.

Maar één ding is zeker: het wordt lichter. Vrijer. Échter.

Dus vandaag een simpele, liefdevolle uitdaging:
Wat staat jou op dit moment in de weg om te zijn wie je wilt zijn?
En: wat als je daar niet langer omheen beweegt, maar erdoorheen?

Je hoeft niet in één keer alle antwoorden te weten. Maar je moet wel ergens beginnen. Kies. Voor. Jou.

Ben je er klaar voor om op een diepere laag naar jezelf te kijken? Maak dan een afspraak om samen te ontdekken wat het Herstelkompas-traject hierin voor jou kan betekenen: 👉 www.women-in-control.nl/herstelkompas

15/01/2026

Het is zo makkelijk gezegd: Je bent waardevol, je bent krachtig, heb vertrouwen en blijf trouw aan wie je diep van binnen bent. Ja, je leest het bij mij ook weleens in mij blogs. Ik kan me zo goed voorstellen dat je moe wordt van dit soort uitspraken. Je wilt gewoon een oplossing voor jouw probleem.

Maar ook dat is heel kort door de bocht. Want wát is jouw probleem? Is dat dat je zo moe bent en verlangt naar rust. Of is dat dat je meer voor jezelf wilt kiezen? Of is dat dat je meer voor jezelf wilt kiezen? Of is dat dat je je niet meer wilt aanpassen aan alles en iedereen? Of dat je je leeg voelt, alsof je alleen nog maar op automatische piloot leeft? Of misschien dat je altijd "aan" staat en geen uitknop meer kunt vinden?

Het échte probleem zie je vaak zelf niet. Want dat wat jij als probleem ervaart (vermoeidheid, uitstelgedrag, stress, onzekerheid, perfectionisme) is vaak slechts het symptoom. Het is de rook, niet het vuur. Het is de waarschuwing, niet de oorzaak.

Onder dat ogenschijnlijke probleem ligt een diepere laag. Oude overtuigingen. Verinnerlijkte pijn. Verloren kracht. Geblokkeerde emoties. Wat jij "het probleem" noemt, is vaak een beschermingsmechanisme van je systeem. Iets in jou probeert je veilig te houden, maar gebruikt daarvoor patronen die jou ondertussen uitputten, klein houden of zelfs kapotmaken.

Wat als je niet "gewoon moe" bent, maar leegloopt omdat je leeft vanuit verwachtingen van anderen?
Wat als je niet "gewoon onzeker" bent, maar diep van binnen bent gaan geloven dat je niet goed genoeg bent?
Wat als je niet "gewoon druk" bent, maar jezelf afleidt van iets dat gevoeld wil worden?

Je mag gaan luisteren. Naar wat eronder zit. Naar dat wat écht aandacht nodig heeft. En dat vraagt moed. Want jezelf écht onder ogen komen is misschien wel het dapperste wat je ooit zult doen. Maar het is ook het begin van jouw vrijheid.

Durf jij daar te kijken?
Durf jij het echte probleem aan te gaan?

Kijk wat ik hierin voor jou zou kunnen betekenen op www.women-in-control.nl/herstelkompas

13/01/2026

Blijf je doen wat je altijd deed? Dan krijg je wat je altijd kreeg…

Veranderen is lastig. Zeker als het gaat om die diep ingesleten patronen en overtuigingen. Maar het is niet onmogelijk.

Wist je dat jouw brein neuroplastisch is? Dat betekent dat het zich je hele leven lang kan aanpassen. Jij kunt dus wél veranderen — als je bereid bent de automatische piloot uit te zetten.

Maar let op: je brein houdt van gemak. Het verzint excuses als:
👉 “Ik ben nou eenmaal zo.”
👉 “Daar ben ik te oud voor.”
👉 “Als het rustiger is, dan…”

Hoe vaker je dit denkt of hoort, hoe meer het als jouw waarheid voelt. Terwijl het vaak helemaal niet van jou is.

In het Herstelkompas gaan we aan de slag met je onbewuste programmering. Want als je weet hoe je brein werkt, kun je leren hoe je het opnieuw afstemt. Op jouw voorwaarden.

Tijd voor verandering? Begin bij jezelf.

Meer informatie: www.women-in-control.nl/herstelkompas

10/01/2026

Je weet tenminste waar je aan toe bent. Toch?

Ze woont al jaren in datzelfde huis. Zelfde werk, zelfde kring mensen. Elke dag weet ze precies wat er gaat gebeuren. Geen verrassingen, geen risico’s. Alles voelt bekend. En dat is precies waar het schuurt.

Niet omdat het slecht is. Maar omdat het niet meer klopt.

Ergens onderweg is er iets veranderd. Niet buiten haar, maar vanbinnen. En ze voelt het elke ochtend als ze wakker wordt: een lichte tegenzin, een vaag verlangen, een steeds luider wordende stilte.

Toch blijft ze.
Want ja, het is veilig. Vertrouwd. Ze weet wat ze kan verwachten, zelfs van de dingen die niet fijn zijn.

En dat is precies het probleem.

Verandering is eng. Maar stilstaan is dodelijk.

Wat je kent, voelt comfortabel. Zelfs als het je leegtrekt. Zelfs als het schuurt, knaagt, wringt. Je weet wat je krijgt. En dus blijf je.

Tot het niet meer gaat.
Tot je lijf begint te protesteren. Tot je humeur tot het nulpunt is gedaald. Tot je jezelf hoort zeggen: “Ik weet niet wat er mis is, maar ik voel me zo moe.”

Dan heb je niet te maken met een extern probleem. Dan leef je tegen jezelf in.

Vast blijven zitten heeft een prijs.
Niet in geld. Niet in tijd. Maar in energie, levenslust, helderheid. En uiteindelijk: in geluk. De prijs van blijven waar je niet meer hoort, is dat je jezelf langzaam verliest. Eerst de scherpte. Dan de zin. En voor je het weet, ben je alleen nog maar aan het volhouden.

En dat doe jij. Je houdt vol. Al jaren.
Misschien omdat je denkt dat het niet anders kan. Of dat jij degene bent die het moet oplossen. Of omdat je denkt dat je ondankbaar bent als je verlangt naar meer.
Maar hier is de waarheid: je hoeft niets op te lossen. Je hoeft alleen te erkennen wat je allang weet: Dat dit het niet meer is.

Wat houd je vast, terwijl je voelt dat het niet meer klopt?
Die vraag blijft staan.
Niet om je te dwingen. Niet om je ergens heen te trekken. Maar omdat je 'm waarschijnlijk al langer vermijdt.

En ergens weet je het al: er komt een moment dat je niet meer kúnt blijven.
Laat dat niet pas zijn als je op bent.

09/01/2026

Je leven loopt door. Afspraken, verantwoordelijkheden, verwachtingen. Je doet wat nodig is en toch kost het meer dan vroeger. Wat ooit vanzelf ging, vraagt nu aandacht. Wat eerder klopte, voelt beperkend.

Die tussenruimte is ongemakkelijk. Je staat niet meer achter hoe het gaat, maar weet ook nog niet hoe je het anders wilt. Je blijft bewegen zonder echt te verschuiven. Niet bewust. Wel voelbaar. Je weet dat je aan het rekken bent.

In deze fase worden keuzes zwaarder. Je twijfelt langer. Gesprekken blijven net te vlak. Je zegt ja terwijl je lichaam al iets anders aangeeft. Later noem je het drukte of vermoeidheid, maar je weet dat dit daar niet los van staat.

Vaak ga je zoeken naar een verklaring. Wat zit hier onder. Wat moet ik begrijpen. Wat mis ik nog. Je onderzoekt, benoemt, denkt vooruit. Ondertussen verandert er weinig. Je herhaalt wat niet meer werkt. Dit houd je zelf in stand. Niet als fout. Als feit. Dat is jammer.

Het probleem is niet die tussenruimte. Die hoort bij verandering. Het schuurt omdat je er blijft staan. Omdat je wacht tot het helder wordt. Terwijl helderheid meestal volgt ná beweging.

De kern is simpel en confronterend. Je hoeft niet te weten wie je wilt zijn. Het begint bij zien wat niet meer klopt bij wie je nu bent. En dat niet langer blijven herhalen.

Wat laat je doorgaan terwijl je voelt dat het voorbij is.

Die vraag forceert niets. Het legt iets bloot. En vaak is dat genoeg.

Als je merkt dat dit raakt en je hier niet alleen in wilt blijven hangen, dan kan het helpen om dit samen te onderzoeken. In het Herstelkompas kijk je naar wat jij al te lang volhoudt en wat dat van je vraagt. Je brengt concreet in kaart welke mentale en emotionele patronen blijven terugkomen en hoe je daarin kunt verschuiven. In vijf duidelijke stappen werk je toe naar meer ruimte, stevigheid en keuzevrijheid.

Nieuwsgierig of dit voor jou klopt.
Via www.women-in-control.nl/herstelkompas kun je een gratis inzichtsessie plannen. Dan onderzoeken we waar jij vastloopt en wat daarin daadwerkelijk kan bewegen.