Hilly Elzinga-Linstra, Drachten (2026)

15/05/2026

Wat kunnen we toch veel van kinderen leren. ❤️

Elke keer als ik tegen haar zeg: “Ik hou van jou,” krijg ik steevast hetzelfde antwoord terug: “Ik hou ook héél veel van jou.”

En toch raakt het me iedere keer opnieuw. De woorden die ze eraan toevoegt voelen elke keer weer bijzonder. Soms betrap ik mezelf erop dat ik denk: zou ze het vandaag weer zeggen? En iedere keer hoor ik opnieuw dat lieve: “Ik hou ook heel veel van jou.”

Juist dat kleine stukje extra maakt het zo bijzonder. Alsof ze niet alleen liefde teruggeeft, maar er bewust nog iets extra’s aan toevoegt.

Alsof ze wil dat ik écht voel hoeveel ze van me houdt. Kinderen hebben zo’n pure manier van liefhebben. Zonder haast, zonder terughoudendheid, gewoon vanuit hun hart.

Misschien moeten we daar allemaal wat vaker iets mee doen. Misschien moeten we, wanneer iemand iets liefs zegt, proberen om iets nóg liever terug te zeggen. Een extra mooi woord, een extra knuffel, een beetje extra aandacht. Want misschien wordt de wereld daar inderdaad wel een stukje mooier van.

Wat leer jij van je kinderen? ❤️

14/05/2026

Sinds een paar dagen hebben we de mogelijkheid om thuis zuurstof toe te dienen. Een stap waarvan ik ergens hoopte dat we hem nog niet hoefden te zetten, maar tegelijkertijd ook een stap die je zoveel verlichting gaf.

Op een ochtend gaf je aan dat je je niet goed voelde. Je was moe, had weinig energie en je saturatie was zelfs voor jouw doen erg laag. Als moeder voel je dan direct die spanning en machteloosheid door je heen gaan. Je wilt niets liever dan dat je kind zich beter voelt.

Na een paar uurtjes zuurstof zagen we langzaam verandering ontstaan. Niet alleen werden je waarden beter, maar vooral leek jij je weer een stuk fijner te voelen. Je kreeg weer wat meer energie, begon weer gezellig te kletsen en hebt zelfs een hele tijd heerlijk kunnen spelen. Het was zo mooi om te zien dat je je gewoon weer wat beter voelde. Dat kleine beetje extra lucht leek je echt goed te doen.

En eerlijk? Dat maakt me ontzettend dankbaar. Want hoe confronterend zo’n apparaat in huis ook voelt, hoe pijnlijk het soms ook is om opnieuw te beseffen dat je achteruitgaat, het is het meer dan waard wanneer het jou een stukje kwaliteit van leven teruggeeft. Als dit ervoor zorgt dat jij je fijner voelt, meer energie hebt en weer even kind kunt zijn, dan nemen we die stap met liefde. ❤️

📷Geke Andeweg

13/05/2026

Elke dag hebben we hetzelfde kleine ritueel. Een moment dat voor de buitenwereld misschien heel gewoon lijkt, maar voor jou zoveel rust, zekerheid en vertrouwen geeft. ❤️

Papa brengt je naar school en ik sta standaard voor het raam. Ik geef jou kusjes tegen het raam terwijl jij instapt, naar mij zwaait en handkusjes terugstuurt. Vervolgens ren ik snel naar het andere raam, want ook daar hoort het ritueel verder te gaan. Jij kijkt direct of ik er alweer sta en zwaait opnieuw. Pas dan kun jij met een gerust hart vertrekken.

Doe ik het een keer niet, dan raakt je dat enorm. Dan ben je van slag en kan het verdriet zelfs bij thuiskomst nog zichtbaar aanwezig zijn.

Het laat zien hoeveel behoefte je hebt aan voorspelbaarheid, veiligheid en bevestiging. Na alles wat je hebt meegemaakt zijn die gevoelens ook helemaal niet gek. De verlatingsangst is overduidelijk aanwezig en juist daarom voelt dit kleine ritueel voor jou zo groot.

En eerlijk? Ik doe het met alle liefde van de wereld. Want als ik jou met iets kleins zoveel rust kan geven, dan is dat alles waard. Sterker nog, ik ben juist gaan houden van onze kleine gewoontes. Van die vaste momenten die misschien simpel lijken, maar ondertussen gevuld zijn met liefde, vertrouwen en verbinding.

Soms zitten de grootste gevoelens juist in de allerkleinste rituelen. ❤️

12/05/2026

”Ik weet dat ik naar de hemel ga mama.”

Ik voel dat ze wil gaan huilen en geef haar een dikke knuffel. Even blijven we gewoon zo zitten, zonder woorden. Alsof we allebei voelen dat er op dat moment niets bestaat wat dit lichter kan maken. Ze wil even niet praten en ik laat haar dicht tegen me aan zitten, hopend dat liefde op zulke momenten toch een klein beetje veiligheid kan geven.

Na een tijdje vraag ik zachtjes: “Wat wil je nog graag lieverd?”
“Ik wil nog zoveel mogelijk wensen vervullen.”

Om dat uit haar eigen mond te horen bevestigt hoeveel ze al begrijpt en hoeveel ze hier vanbinnen mee bezig is. Dat blijft confronterend.

Als moeder wil ik haar zo graag beschermen tegen dit verdriet en tegen deze gedachten. Ik wil haar het liefst vertellen dat alles goedkomt en dat ze zich nergens zorgen over hoeft te maken. Maar helaas werkt het leven niet altijd zoals we zouden willen. Het enige wat ik écht kan doen, is naast haar blijven staan, haar dragen in liefde en eerlijk met haar blijven praten, ook als die gesprekken mijn hart breken.

Samen maken we een lijstje met alles wat ze nog graag wil doen, alle kleine en grote dromen die nog in haar hoofd zitten. En juist dat vind ik zo bijzonder aan kinderen.

Een dag later vertelt ze vol enthousiasme dat ze later dokter, brandweervrouw én politieagent wil worden. Alsof haar hoofd tegelijkertijd bezig is met afscheid nemen én met dromen over de toekomst. En ook dan antwoord ik haar hoe ontzettend leuk mij dat lijkt.

Het is een proces. Een proces van hopen, verdriet, liefde, dromen en loslaten. En ondertussen probeer ik vooral vast te houden aan elk klein moment samen. ❤️

11/05/2026

Afgelopen week zat ze heerlijk buiten in de tuin te spelen terwijl ik vanuit de keuken naar haar keek. Ze lachte, speelde en kletste met haar vriendje alsof het de normaalste dag van de wereld was. Maar ineens werd het gesprek stiller en voelde ik aan alles dat er meer achter zat.

“Zijn wij voor altijd vrienden?” vroeg ze zachtjes.
“Ja natuurlijk,” antwoordde hij zonder twijfel.
“Ook als ik in de hemel ben? Zijn we dan nog steeds vrienden?”
“Ja hoor.”
“Hou je ook van mij?”
“Natuurlijk.”
“Ook als ik straks in de hemel ben? Hou je dan nog steeds van mij?”
“Ja hoor.”

Terwijl ik luisterde voelde ik de tranen achter mijn ogen branden. Onze kleine schat is zichzelf, op haar eigen bijzondere manier, aan het voorbereiden op iets wat geen enkel kind zou moeten hoeven begrijpen.

Later vroeg ik haar voorzichtig of het gesprek haar een beetje gerust had gesteld. “Een beetje wel,” zei ze zacht. Dat antwoord bleef de rest van de dag door mijn hoofd spoken.

Het breekt mijn hart om haar zo bezig te zien met zulke grote vragen en zulke diepe angsten. Wat zou ik haar dit gevoel graag willen besparen. Wat zou ik willen dat ze alleen maar bezig hoefde te zijn met spelen, dromen en zorgeloos kind zijn.

Maar tegelijkertijd ben ik zó ongelofelijk trots op haar. Op haar openheid, haar eerlijkheid en de wijsheid die ze in zich draagt. Ze voelt zoveel, begrijpt zoveel en durft daar woorden aan te geven op een manier waar menig volwassene nog iets van kan leren.

Laten we vandaag onze kinderen allemaal een extra knuffel geven. Even net wat langer vasthouden. Even bewust voelen hoe kostbaar die kleine momenten samen eigenlijk zijn. ❤️

📷Tienka de Jong

10/05/2026

Soms komen er momenten waarop hoop en verdriet tegelijkertijd door je heen stromen. Voor jou is het beter dat je af en toe thuis zuurstof krijgt. Aan de ene kant ben ik dankbaar dat er iets is wat je helpt om meer lucht te krijgen en je saturatie wat omhoog brengt. Maar aan de andere kant voelt het ook als de zoveelste stap terug.

Een nieuwe confrontatie. Een nieuw besef dat jouw lijf harder achteruitgaat dan ik diep vanbinnen wil accepteren.

De angst om je kind te verliezen is niet in woorden uit te leggen. Het is een gedachte die alles stil kan zetten. Toch probeer ik sterk te blijven wanneer jij mij met je grote ogen aankijkt en vraagt: “Betekent dit dat ze mij nu toch kunnen helpen?”
Ze kunnen je helpen om je beter te voelen lieverd, om wat meer lucht te krijgen, maar ze kunnen je hart niet meer beter maken.
“Ik ben bang dat ik naar de hemel ga.”
Die woorden breken iets in mij wat nooit meer helemaal heel wordt.
“Denk je daar vaak aan lieverd?” vraag ik zachtjes.
“Elke dag.”

En daar zitten we dan. Samen. Stil. Verdrietig. Hand in hand. Alsof de wereld heel even ophoudt met draaien.

En dan gebeurt er iets wat alleen kinderen kunnen. Vanuit het diepste verdriet stap je ineens over naar iets totaal anders. “Wist je dat er nepfilmpjes over chips bestaan?” vertel je ineens.

Alsof je mij even ademruimte wilt geven. Alsof jouw kinderhart begrijpt dat het verdriet soms te groot wordt.

Ons gesprek gaat daarna verder over nepfilmpjes, grappige video’s en dingen die kinderen belangrijk vinden. En juist dat maakt het zo pijnlijk en zo mooi tegelijk. Want tussen alle angst, alle zorgen en alle gesprekken over afscheid door… blijf jij gewoon een kind.

09/05/2026

In december hoorden we woorden waarvan je hoopt dat je ze als ouder nooit hoeft te horen. Er werd ons verteld dat je waarschijnlijk nog maar een paar maanden tot een paar jaar zou hebben.

Inmiddels is het mei en voel ik iedere dag opnieuw hoe intens dankbaar ik ben dat ik nog steeds van jou mag genieten. Dat ik je nog kan vasthouden, naar je stem mag luisteren, je kan zien lachen en samen met jou herinneringen mag maken die ik voor altijd met me mee zal dragen.

De afgelopen maanden hebben we geprobeerd om zoveel mogelijk mooie momenten te verzamelen. Kleine momenten, grote momenten, gewone momenten die ineens onschatbaar waardevol voelen. En al die herinneringen zitten inmiddels diep opgeslagen in mijn hart. Voor altijd.

Maar tegelijkertijd zie ik ook hoe snel je achteruitgaat. De vermoeidheid neemt steeds verder toe. De momenten waarop je hartslag ineens veel hoger wordt en je saturatie plotseling zakt, komen steeds vaker voor.

Waar je altijd zo genoot van mensen en vooral van andere kinderen, merk ik nu dat drukte je steeds sneller uitput. Alsof jouw lichaam steeds vaker aangeeft dat het simpelweg harder moet werken dan het eigenlijk nog aankan.

Wat mij betreft gaan die stappen achteruit veel te snel. Misschien was het naïef, maar ergens had ik gehoopt dat je nog heel lang stabiel zou blijven. Dat we nog veel meer tijd zouden krijgen voordat we deze fase écht onder ogen moesten zien.

Nu hoop ik vooral dat alle dingen die we samen nog gepland hebben, jou helpen om vooruit te blijven kijken en nog lichtpuntjes te blijven zien.

De arts vertelde dat jouw hart eigenlijk continu een marathon aan het lopen is. Dat jouw lichaam dag en nacht aan het vechten is om alles vol te houden. En eerlijk? Ik vind het nu al onvoorstelbaar hoe jij je hier iedere dag opnieuw doorheen knokt. Hoe sterk jij bent zonder dat je zelf doorhebt hoe bijzonder dat eigenlijk is.

Ik ben zó ontzettend trots op jou. Op de manier waarop jij omgaat met alle dingen die niet meer lukken. Met de teleurstellingen wanneer sporten niet meer gaat, spelen te zwaar wordt of school simpelweg te veel energie kost. Mensen zien vaak alleen het lichamelijke stuk, maar vergeten soms hoeveel jij mentaal al moet dragen op zo’n jonge leeftijd. Hoeveel verdriet, frustratie en gemis er soms achter jouw glimlach schuilgaat.

Wat mij betreft ben jij een voorbeeld van pure kracht. Niet omdat je nooit verdriet hebt, maar juist omdat je ondanks alles iedere dag opnieuw probeert door te gaan.

Ik hou van je lieverd. Meer dan woorden ooit kunnen omschrijven. ❤️

📷 Van jou geliefde kikkerbaan in Duinrell

08/05/2026

Soms vraag ik me af wat kinderen onbewust al weten. Misschien veel meer dan wij denken. Af en toe zeg je iets wat me volledig stil maakt. Alsof jij ergens diep van binnen dingen voelt waar wij als volwassenen nog omheen proberen te praten.

Van de week zat ik rustig te tekenen. Ik maakte jouw favoriete knuffel met een ballon in de hand. Op die ballon stond de letter F. Heel kalm keek je me aan en zei: “Ik weet al wanneer deze tekening echt gaat gebeuren.” “O ja, lieverd?” vroeg ik. En toen zei je: “Als ik naar de hemel ben, dan heeft mijn knuffel deze ballon in de hand.”

Het overviel me een beetje. Maar jij straalde zoveel rust uit. Alsof het voor jou geen angstige gedachte was, maar gewoon een waarheid die ergens zachtjes in je hoofd aanwezig is. Ik antwoordde dat dat best zou kunnen.
Met de armen om elkaar heen bleven we nog even rustig zitten.

Soms denk ik weleens dat liefde ook betekent dat je iemand geen pijn meer gunt. Dat je hoopt dat angst en verdriet ooit stoppen. En tegelijk voelt die gedachte ondragelijk, omdat ik helemaal nog geen afscheid van jou wil nemen. Ik wil nog zolang mogelijk genieten van jouw stem, jouw knuffels, jouw grapjes, jouw aanwezigheid. Van alles wat jou jou maakt.

Je zegt dat het allerergste van de hemel is dat je papa en mama moet missen. Dat je ons niet wilt missen en ook niet kúnt missen. En precies daar breekt mijn moederhart. Want wij kunnen jou ook niet missen. Geen seconde. Geen dag. Geen leven lang.

We praten soms over de dood, maar nooit echt over jouw overlijden. Misschien omdat woorden het ineens te echt maken. Misschien omdat ik jou zo graag wil beschermen tegen die angst. Maar diep van binnen hoop ik vooral één ding: dat als dat moment ooit komt, het zacht zal zijn. Zonder pijn. Zonder angst. Omringd door liefde.

Ik hou zoveel van jou. Meer dan woorden ooit kunnen dragen. ❤️

📷Van de laatste hartkatheterisatie. Toen nog niet wetende welk nieuws we zouden krijgen.

07/05/2026

Rouw is een vreemd en grillig proces. Het overvalt je op momenten waarop je denkt even adem te kunnen halen, om vervolgens weer keihard binnen te komen in een nieuwe golf van verdriet en confrontatie.

De afgelopen weken zien we opnieuw dat ze een stapje terug moet doen. Haar wereldje wordt steeds kleiner.

Waar andere kinderen nadenken over speelafspraken, sportclubs en diploma’s, zijn wij bezig met energie verdelen, grenzen bewaken en afscheid nemen van dingen die ooit zo vanzelfsprekend leken.

Per week gaat ze nog maar maximaal vier uurtjes naar school. Eén van die uurtjes is zwemles. Iets waar ze altijd zo van genoot.

Vandaag kwam ze thuis met tranen in haar ogen. “Mam, ik denk dat ik niet meer kan zwemmen op school. Ik ben alleen maar buiten adem. Ik hou dat niet meer vol. Hoe moet het nou? Zo krijg ik nooit een zwemdiploma.”

Die woorden snijden dwars door mijn hart heen. Want achter die woorden zit zoveel meer dan alleen zwemmen. Het gaat over opnieuw iets verliezen. Over weer moeten accepteren dat haar lichaam niet mee kan in de dingen die ze zo graag wil. Over dromen die langzaam veranderen in onzekerheden.

“Zullen we samen nadenken over een oplossing, lieverd?” vroeg ik haar. “Misschien moeten we het accepteren… maar misschien kunnen we ook kijken of er een andere manier mogelijk is. Zullen we er een nachtje over slapen?”
“Dat is goed, mama,” zei ze zachtjes.

Ik gaf haar een dikke knuffel en pinkte stiekem een traantje weg. Want het doet pijn. Zoveel pijn. Niet alleen omdat ze steeds meer moet inleveren, maar vooral omdat ze zich daar zelf steeds bewuster van wordt.

En als ouder zou je zo graag alles van haar over willen nemen, terwijl je weet dat sommige dingen simpelweg niet op te lossen zijn.

06/05/2026

De vakantie zit erop. Vandaag mag ze weer een uurtje naar school. De afgelopen weken waren vol met het maken van herinneringen, haar liefste wensen vervullen is waardevol en emotioneel tegelijk.

Haar hoogtepunt: het ontmoeten van haar grote idolen Rutger en Thomas.

Kijk dan hoe haar ogen glunderen.🤩

Wij zijn en Thomas en Rutger enorm dankbaar voor het mogelijk maken van haar dromen.

Hilly Elzinga-Linstra

15/05/2026

14/05/2026

13/05/2026

12/05/2026

11/05/2026

10/05/2026

09/05/2026

08/05/2026

07/05/2026

06/05/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen