Loes Uitvaartverzorging

Startpagina
Nederland
Duiven
Loes Uitvaartverzorging

Met liefdevolle aandacht, tijd en ruimte voor uw verhaal en uw emotie verzorgen wij een persoonlijk Hier probeer ik zoveel mogelijk rekening mee te houden.

Loes Uitvaartverzorging staat voor liefdevolle aandacht, rust, ruimte, betrokkenheid, kwaliteit, persoonlijke benadering en deskundigheid. Uw zorg uit handen nemen, zodat u de tijd en de ruimte heeft om afscheid te nemen van uw dierbare. Op het moment dat u een dierbaar iemand verliest staat uw wereld op zijn kop, verdriet, angst, boosheid en alle emoties die bij een verlies van een dierbare kunne

n komen kijken. En dan komt daar het moment dat u de stap moet zetten om de uitvaartondernemer te bellen. Loes Uitvaartverzorging helpt u om stap voor stap, met liefdevolle aandacht, tijd en ruimte voor uw verhaal en uw emotie, het afscheid van uw dierbare zo mooi en waardevol mogelijk te maken. Op het moment dat ik als uitvaartleider bij u binnenkom neem ik eerst rustig de tijd om te horen wat er gebeurd is. U krijgt de tijd en de ruimte om te delen wat u kwijt wilt alvorens we overgaan tot de laatste verzorging en het regelen van de uitvaart. Na de laatste verzorging zal ik samen met u kijken wanneer het mogelijk is om invulling te gaan geven aan de wensen van de overledene. In alle rust en met liefdevolle aandacht besteed ik alle tijd aan het regelen van de uitvaart. Samen bespreken we de mogelijkheden en kijken we naar wat goed voelt voor u. Als alle keuzes besproken en bepaalt zijn neem ik voor dat moment afscheid. Het is voor een uitvaartbegeleider essentieel om te weten wanneer zij even een stap terug moet zetten. Op een afgesproken tijdstip kom ik terug met de rouwbrieven. Iedere dag is er een contact moment en vindt er controle van de koeling en het lichaam van de overledene plaats. Omdat afscheid nemen meer is dan alléén een mooie uitvaart staan we gedurende de dagen dat ik u begeleid ook stil bij de momenten die u graag wilt delen. Er is tijd en ruimte voor uw verhaal en uw emotie. Ook is er een moment waarop we de invulling van de dag van de uitvaart op ieder detail gaan bespreken.

06/05/2026

Vandaag weer een nieuwe video.
Wat is een 24-uurskamer?
Heb je vragen of wil je vrijblijvend kennismaken neem dan contact met ons op.

04/05/2026

Vanavond staan we stil, bij namen die misschien niet meer hardop genoemd worden, maar die nog altijd voortleven in de harten van familieleden. Bij levens die abrupt eindigden, en bij verhalen die nooit af zijn gekomen.
Bij Loes Uitvaartverzorging voelen we juist op deze avond hoe kostbaar herinneren is. Herdenken is niet alleen terugkijken, het is ook zacht vasthouden. Een moment van eerbied, van dankbaarheid, van verbinding en van liefde.
Achter onze vrijheid schuilt een geschiedenis van kracht, moed en gemis. Van mensen die alles gaven, zodat wij vandaag mogen en kunnen leven, kiezen en liefhebben. Dat besef maakt stil. En ook een beetje eerbiedig.
Misschien brand je vanavond een kaars. Misschien denk je aan iemand in het bijzonder. Misschien voel je alleen maar een stille warmte van verbondenheid. Alles is goed.
Want herdenken doe je niet alleen met woorden, maar met je hart. Herdenken doen we niet alleen, maar samen.
Vanavond zijn we samen stil en in die stilte klinkt liefde. 💞

01/05/2026

Vandaag de start van onze nieuwe ontwikkeling. Blijf ons volgen voor meer.

Heb je vragen of wil je vrijblijvend kennismaken neem dan contact met ons op.

25/04/2026

Heb je vragen over de mogelijkheden bij een uitvaart, ben je nieuwsgierig naar wat ons vak inhoudt of draag je een vraag met je mee?

Laat je vraag achter in de reacties of stuur ons een privébericht. We nemen de tijd om jouw vraag met zorg te beantwoorden in de komende periode. 🤍

24/04/2026

Soms voel je dat er iets nieuws mag ontstaan… 🤍

De afgelopen tijd zijn we binnen Loes Uitvaartverzorging bezig geweest met een ontwikkeling die dichter bij ons hart ligt dan ooit. Een manier om nog meer te delen over ons werk als uitvaartleider, over wat we zien, voelen en mogen betekenen in zo’n kwetsbare periode.

In gesprekken merken we vaak dat er vragen zijn. Vragen die niet altijd gesteld worden, maar wél leven. Over afscheid nemen, over wat er mogelijk is, over hoe wij werken… of misschien iets heel persoonlijks dat je al een tijd met je meedraagt.

De komende periode willen we deze vragen op een nieuwe manier gaan beantwoorden. Open, eerlijk en met de zorg en zachtheid die je van ons gewend bent.

Dus… wat zou jij willen weten?
Laat je vraag hieronder achter of stuur ons een berichtje.

We lezen alles met liefde en aandacht 💫

17/04/2026

Afscheidnemen bij Dementie

Er zijn van die vormen van afscheid die niet in één moment plaatsvinden.
Ze komen niet plotseling, niet met duidelijke woorden of een helder einde.
Ze beginnen zacht, bijna onmerkbaar… en voor je het weet ben je al onderweg.
Het begint klein. Een naam die even niet meer gevonden wordt.
Een verhaal dat opnieuw wordt verteld, alsof het de eerste keer is.
Een blik die iets langer blijft hangen, zoekend naar herkenning.
Je glimlacht. Je helpt. Je vult aan. En ergens diep vanbinnen hoop je dat het niets betekent.
Maar langzaam verandert er iets. Gesprekken worden korter. Stiltes langer.

De woorden die ooit zo vanzelfsprekend kwamen, lijken één voor één te verdwijnen.
En zonder dat je het doorhebt, begin je te verzamelen. Elke heldere blik. Elke glimlach. Elke keer dat je nog herkend wordt.
Alsof je voelt dat het kostbaar wordt.
Er komt een moment waarop je aangekeken wordt…
en je beseft dat je niet helemaal meer wordt herkend.
Misschien nog een beetje. Misschien alleen nog in gevoel.
Je zegt wie je bent.
Zacht, liefdevol. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Maar vanbinnen doet het pijn.
Want hoe neem je afscheid van iemand die er nog is?

Het leven gaat door, maar wordt zwaarder.
De zorg neemt toe. De onrust groeit.
En langzaam groeit ook het besef dat je het niet meer alleen kunt dragen.
Totdat die ene zin wordt uitgesproken: “thuis gaat het niet meer.”
Woorden die binnenkomen en blijven hangen.
Die pijn doen, omdat ze voelen als loslaten.
Omdat ze voelen als tekortschieten.

Maar onder die pijn ligt iets anders.
Liefde.

De wens dat ze veilig is.
Dat er altijd iemand is die voor haar zorgt.
Dat ze warmte voelt, ook als ze niet meer weet wie je bent.
En dus wordt er gekozen.
Niet omdat het makkelijk is, maar omdat het nodig is.
De dag dat ze haar vertrouwde plek verlaat, voelt als een breuk.
Haar spullen worden zorgvuldig neergezet, foto’s krijgen een nieuwe plek, herinneringen verhuizen mee.
Je probeert het vertrouwd te maken. Je praat tegen haar, stelt gerust, blijft dichtbij.
En dan komt het moment dat je moet gaan.
Je geeft een kus.
Je kijkt nog één keer om.
En je loopt weg… met een gevoel dat moeilijk onder woorden te brengen is.

Vanaf dat moment verandert de manier van samenzijn.
Je zit naast haar. Houdt haar hand vast. Soms in stilte. Soms met woorden die alleen jij nog kent. En af en toe is daar nog een glimp van herkenning.
Die momenten worden kostbaar. Klein, maar groots in gevoel.
Tot ook die momenten minder worden. Haar wereld wordt stiller, kleiner.
En jouw afscheid… gaat door.
Elke dag een beetje meer.

Totdat het moment komt. Misschien aangekondigd. Misschien plotseling. Maar altijd onwerkelijk.
Je bent bij haar, of je komt zo snel als je kunt. Je spreekt tegen haar. Zacht. Liefdevol.
Vertelt dat het goed is. Dat ze mag gaan.
En dan wordt het stil. Een stilte die alles zegt. Het afscheid is daar.
Echt.
En in dat moment is er verdriet. Diep verdriet. Maar soms ook iets anders… heel voorzichtig.
Opluchting.
Omdat het strijden voorbij is.
Omdat de onrust verdwenen is.
Omdat er rust is gekomen.
En jij blijft achter. Met gemis. Met herinneringen.
Met liefde die nergens naartoe hoeft, maar er nog steeds is.

Afscheid nemen bij dementie
is niet één keer loslaten,
maar duizend keer een beetje.
En misschien is dat wel wat het zo bijzonder maakt.
Dat je, in al dat loslaten,
steeds opnieuw hebt vastgehouden.
Met Liefde. 💞

02/04/2026

De uitvaartbranche is in beweging en dat heb ik gisteren samen met Luuk en een groep uitvaartleiders mogen zien bij het Resomatorium in Ommeren. Een informatieve en zeer interessante ochtend.

Resomeren is een nieuwe en duurzame vorm van lijkbezorging die, tot op heden in Nederland nog niet is toegestaan, wel is deze vorm van lijkbezorging volop in ontwikkeling. In plaats van warmte en vuur, wat bij jullie bekend is als cremeren, wordt het lichaam met behulp van water en een alkalische stof op een respectvolle manier afgebroken. Wat overblijft zijn onze botresten, die je na het volledige proces kan vergelijken met as maar dan een stuk fijner en wit, zoals de kleur van onze botten. De alkalische stof in het water lost op waardoor dit een milieuvriendelijk proces genoemd mag worden.

Deze mogelijk nieuwe manier van lijkbezorging zorgt ervoor dat er ook moet worden nagedacht over alles wat daar verder bij komt kijken.

Dimitri van Beerenberg, leverancier van kisten, manden en wades, was er ook en gaf ons uitleg over wat er bij resomeren mogelijk is. Bij resomeren mag er alleen gekozen worden voor dierlijke materialen zoals wol, zijde of leer. Dimitri liet ons prachtige wollen wades zien, die niet alleen duurzaam zijn, maar ook aaibaar, zacht. Het voelt alsof je je dierbare toedekt met een zachte deken van liefde.

Wil je meer weten over resomeren of over de prachtige zachte wollen wades dan mag je kosteloos en vrijblijvend contact met mij opnemen.

27/03/2026

Afscheid van een vader

In de afgelopen periode mocht ik het afscheid begeleiden van een man die door velen geliefd en gewaardeerd werd.
Een man bij wie je het bij de eerste ontmoeting meteen voelde: hier staat iemand die er altijd was.
Hij leefde met zijn handen.
Wat zijn ogen zagen, konden zijn handen maken. Ze waren sterk, kundig en onvermoeibaar. Maar bovenal… waren het handen die gaven. Handen die hielpen, die ondersteunden, die zonder aarzelen werden uitgestoken wanneer iemand hem nodig had.
In die handen zat zijn verhaal.
Zijn zorg. Zijn liefde.

Zijn jeugd was niet altijd eenvoudig.
Het leven heeft hem gevormd, soms op een harde manier. Maar juist daarin liet hij zien wie hij werkelijk was. Want in plaats van de pijn die hij zelf heeft gekend door te geven, koos hij een andere weg.
Hij koos voor zachtheid.
Voor liefde.
Voor het bouwen van iets nieuws.

Voor zijn kinderen legde hij een fundament dat sterker is dan woorden kunnen beschrijven. Hij gaf hen niet altijd een gemakkelijke weg, maar wel alles wat ze nodig hadden om hun eigen weg te kunnen gaan. Zelfvertrouwen. Kracht. Het geloof in hun eigen kunnen. Het besef dat vallen erbij hoort en dat je altijd weer op kunt staan.
En door alles heen… gaf hij ze liefde.
Misschien sprak hij die niet altijd uit.
Maar in alles wat hij deed, was het voelbaar. In zijn zorg, in zijn toewijding, in de manier waarop hij er altijd was voor zijn gezin.
Zijn liefde was groot maar ook stil tegelijkertijd.
Hij leerde zijn kinderen om op eigen benen te staan, om zelfstandig te zijn. Om te vertrouwen op zichzelf, ook als het leven moeilijk wordt. En misschien is dat wel het grootste geschenk dat een vader kan geven: het diepe, onwankelbare vertrouwen dat je het kunt.
Tijdens het afscheid was die liefde overal aanwezig.
In de woorden die werden gedeeld. In de blikken van de mensen die hem dierbaar waren. In de stilte tussen de zinnen door.

Zijn kinderen gaven een boodschap mee die zijn leven zo mooi samenvat:
Papa stond voor liefde, zelfredzaamheid en geloof in jezelf.

Blijf in jezelf geloven. Voel de liefde die papa jullie heeft gegeven.
Want die liefde blijft… en geeft kracht.
Kracht om door te gaan.
Kracht om hem te blijven zien zoals hij was.
Kracht om zijn liefde verder te dragen, elke dag opnieuw.

En misschien is dat wel wat er uiteindelijk overblijft, een leven dat voortleeft in de mensen die hij liefhad.
Niet alleen in herinnering,
maar in alles wat zij vandaag zijn.

23/03/2026

Afscheid van je moeder...

Soms zijn er geen woorden die echt recht doen aan het gemis. En toch proberen we ze te vinden, voorzichtig en met zachtheid omdat liefde het verdient om verteld te worden.
Ze was pas 46 jaar jong, een moeder in hart en ziel.
Voor haar twee meiden was ze alles, hun wereld. Niet alleen hun mama, maar juist ook hun veilige haven, hun houvast, hun thuis. Mama was er altijd, in de kleine dingen die zo vanzelfsprekend leken maar juist alles betekenden en juist nu zo gemist worden. Een hand door hun haar, een blik vol begrip, een warme en liefdevolle omhelzing waarin ze liet voelen dat alles even goed was.
Ze leefde voor haar dochters. Zette zichzelf zonder enige aarzeling opzij, als dat betekende dat haar meiden konden lachen, groeien en dromen. Ze gaf ze een jeugd gevuld met liefde, met warmte en met liefdevolle herinneringen die nu als kostbare schatten in hun hart bewaard liggen.

En dan ineens… valt die aanwezigheid weg.
Niet de liefde, want die blijft, maar de armen om hen heen, de stem die hen riep, de ogen die hen zagen zoals niemand anders dat kon. Het gemis van hun lieve moeder is niet in woorden te vangen. Het zit in alles. In de stilte, in de momenten waarop ze haar het hardst nodig hebben, in de kleine en in de grote dingen. Beide dochters spraken hun diepe verlangen mama dichtbij te houden uit, al pratende ontstond een zachte wens. Iets van mama, iets om vast te houden, om te voelen en om nooit meer los te hoeven laten. Een verlangen dat zo puur is… zo vol liefde.

Samen kwamen we uit bij een sieraad.
Niet zomaar een sieraad, maar een klein, kostbaar draagbaar stukje van mama. Een beetje as, zorgvuldig bewaard in een prachtig zelfontworpen sieraad met haar vingerafdruk. Zo eigen, zo uniek, alsof haar aanraking voor altijd is vastgelegd.
Zodat haar dochters haar kunnen dragen.
Dicht op hun huid. Dicht bij hun hart.
Op momenten dat het gemis van hun moeder hen overspoelt, kunnen ze hun hand naar dat plekje brengen… en misschien heel even voelen wat ze zo missen.
Alsof mama fluistert: ik ben bij je, voel me in je hart, voel me in de wind en in alles wat ademt.

Want een moeder zoals zij…die verdwijnt niet.
Ze leeft voort in hun herinneringen, in hun liefde, in alles wat ze hen heeft meegegeven.
En nu ook voor altijd tastbaar en voelbaar in iets dat met hen meereist, elke dag opnieuw.

Voor altijd verbonden.
Voor altijd mama.

20/03/2026

Soms is het er ineens, voel je het zomaar, de stilte vanbinnen.
Een verlangen naar zachtheid, naar rust en naar ruimte. Verlangen naar een plek waar afscheid niet alleen zwaar is, maar ook gedragen wordt… door iets groters dan wijzelf.

Natuur begraven brengt ons dicht bij dat gevoel.

Het is een manier van afscheid nemen die niet draait om definitief loslaten, maar misschien juist wel om terugkeren. Terug naar de aarde, naar de eenvoud. Terug naar de kringloop waar we altijd al deel van waren. Zonder haast, zonder harde randen, alleen de natuur die haar eigen ritme volgt.

Als je over een natuurbegraafplaats loopt, voel je het meteen.
De stilte voelt anders. Niet leeg, maar gevuld. Met het zingen van vogels, het ruisen van bladeren, het zachte bewegen van het gras. Het is alsof de natuur je uitnodigt om even niets te hoeven. Om gewoon te zijn, met alles wat er is, verdriet, herinnering en liefde.

Ook bij ons in Gelderland zijn er plekken waar dit zo voelbaar wordt.

Op Natuurbegraafplaats Heidepol, tussen bos en heide, is er ruimte en licht. De seizoenen leven hier zichtbaar mee: paarse heide in bloei, warme herfstkleuren, de verstilling van de winter. Het is een plek waar je telkens weer naartoe kunt gaan en waar je steeds iets anders voelt maar altijd gedragen wordt door de natuur, de wind, de regen en de warmte van de zon.

Natuurbegraafplaats Koningsakker, gelegen nabij Arnhem, draagt een verstilde, bijna sacrale sfeer. Hier lijkt de tijd te vertragen. Oude bomen waken stil over het landschap, en iedere stap nodigt uit tot bezinning. Het is een plek waar afscheid en aanwezigheid dicht bij elkaar liggen.

En dan is er Natuurbegraafplaats Slangenburg. Omgeven door oude bossen, met de aanwezigheid van het kasteel op de achtergrond. Hier zit iets dieps in de grond, iets tijdloos. Alsof de plek zelf al zoveel heeft gezien en gedragen. Het geeft een gevoel van geborgenheid, alsof herinneringen hier mogen wortelen.

Wat deze plekken met elkaar verbindt, is niet alleen hun schoonheid, maar de manier waarop ze ruimte geven. Ruimte om te rouwen op jouw manier. Ruimte om stil te zijn, of juist te herinneren. Ruimte om te voelen dat de verbinding niet verdwijnt, om te voelen dat Liefde niet stopt waar het leven eindigt.

Natuur begraven nodigt uit tot een andere blik. Niet alleen op de dood, maar ook op het leven. Het herinnert ons eraan dat wij deel zijn van iets groters. Dat we komen en gaan, maar dat de liefde, de herinnering, en de verbinding blijven… in de wind, in het licht en in de aarde.
En ergens, heel diep vanbinnen, ontstaat dan soms een klein beetje rust. Omdat je voelt...niets gaat écht verloren.

Misschien is dat wel de grootste troost die de natuur ons kan geven...dat niets écht verloren gaat.

Wil jij meer informatie over de mogelijkheid tot natuur begraven? Ik kom met alle liefde, kosteloos en vrijblijvend bij je langs om je wensen voor een uitvaart te bespreken.

08/02/2026

Wil jij ons team versterken met liefdevolle begeleiding aan alle lieve families die we bij mogen staan? Dan zien we graag je cv en motivatie tegemoet.

Adres

Gabriëlstraat, 13
Duiven
6921MS

Website

https://loesuitvaartverzorging.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Loes Uitvaartverzorging nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.