20/03/2026
Als ik zelf zo zou kunnen schrijven had het zo uit mijn eigen kraam ervaringen kunnen komen! Zeker even lezen!
Ik voel de stress meteen als ik binnenkom.
Zij in bed, haren verward, rode ogen. Moe. Hij er naast. Shirt met verfspatten. Warrige krullen. Ook moe.
Ik op de rand. Ook moe na een nacht slecht slapen maar dankbaar gebruikmakend van de concealer die bedoeld is voor wallen maar inmiddels over mijn halve gezicht nodig is.
Ik vraag of ze het erover willen hebben met mij. Beiden antwoorden bijna gelijktijdig behoorlijk passief-agressief volmondig ja en Sanne -die natuurlijk geen Sanne heet- begint:
“Ik lekte voor het eerst voeding en werd wakker van een nattig matras. Toen ik op de wc zat om te plassen bleek dat het kraamverband niet lekker had gezeten en moest ik douchen om het allemaal weer fris te krijgen. Toen de kraan nét aanging hoorde ik Daan -die natuurlijk geen Daan
heet- huilen. Vlug vlug de sproeier op mijn lijf en snel mijn bovenlijf afdrogen want ik wil niet dat de buren wakker worden van het huilen. Met een nat onderlijf want daar kan ik nog niet bijkomen kom ik terug bij mijn bed en zie ik dat het laken viezer is dan ik eerst gezien had en moest ik op zoek naar een badlaken. Het laken eraf halen was geen optie omdat Ruben -die natuurlijk geen Ruben heet- en Daan toch weer sliepen. Drie kwartier nadat ik eruit ging om alleen maar te plassen lag ik er eindelijk weer in. Daan koos precies dát moment om toch wakker te worden en de nieuwe voedingsronde was een feit. Ruben werd niet wakker van het huilen en ik moest hem aanduwen en porren voordat hij slaapdronken uit bed ging en toen ging hij vragen of hij wel of niet moest temperaturen. Vervolgens zag hij de thermometer niet. Ik ging huilen bij het idee dat ik Daan aan de borst moest leggen dus ik ging voetje voor voetje naar beneden om een fles te maken. Geen idee hoe dat moest en de kleine letters op het pak dansten voor mijn ogen. Weer terug boven aangekomen stond Ruben nog steeds bij de commode met een inmiddels luid krijsende Daan in een gekregen pakje dat ik helemaal achteraan had gelegd omdat ik het lelijk vond. Ik ging klaar zitten om die fles te geven maar Ruben wilde dat doen. Dat vond ik fu***ng irritant want ik had bedacht dat dat mijn beloning was voor al een uur bezig zijn. En nu ben ik boos, moe, vies en weet ik het niet meer. Ik dacht deze week in m’n nieuwe fancy huispak door te brengen. Omringd met ballonnen en cadeautjes en liefde en rust. En wat is de werkelijkheid: ik ben moe, voel me de helft van de tijd vies en bozig.”
Daarna komt zíjn samenvatting van de nacht:
“We gingen later slapen dan we gepland hadden omdat Sanne bedacht had alles wat we misten online bij elkaar te shoppen. Dat moest vóór 23:59 uur want anders zou het vandaag niet bezorgd worden. Ze wilde dat ik koos tussen twee kleuren inbakerzakken. Zonder te kijken koos ik blauw maar dat was te makkelijk: ze vond me ongeïnteresseerd. Ik sliep snel. Ik ben hartstikke moe. Geen idee hoeveel tijd later hoorde ik Sanne uit bed gaan. Ik vroeg of ik moest helpen maar dat hoefde niet. Toen ik weer wakker werd was ze aan het porren en hoorde ik Daan huilen. Ik sprong uit bed en ging met hem naar de babykamer. Daar kon ik niet meer bedenken of ik hem moest temperaturen dus vroeg ik het Sanne. Als door een wesp gestoken kreeg ik de volle laag dat ik niet naar jou had geluisterd. Want dat had jij toch allemaal voordat je weg ging goed uitgelegd. Toen kon ik de thermometer niet vinden en had geen zin om ernaar te zoeken. Sanne weet meestal meteen waar dingen liggen dus ik vroeg ernaar ondanks dat ik code rood voelde naderen. Daan plaste over zijn romper tijdens het temperaturen. Ik moest alles uittrekken en schone kleren aandoen. Toen ik eindelijk klaar was had Sanne een flesje gemaakt omdat ze niet wilde aanleggen. Ik vond het een goed moment dat ík Daan de fles zou geven omdat ik hem nog niet eerder gevoed had omdat hij altijd aan de borst dronk. Toen werd het zelfs code donkerrood. En nu zitten we hier. Over een uur komt er bezoek. Het enige dat ik wil is dat Sanne zich oké voelt.”
Inmiddels zijn we een kwartier verder. Ik heb goed naar ze geluisterd. En ondanks dat ik zie dat het hen menens is, heb ik inwendig al vijf keer in een deuk gelegen. Twee verslagen van dezelfde nacht met dezelfde struggles maar zó compleet anders beleefd.
Ze kijken me aan alsof ik de oplossing ga presenteren. Of zeg wie er gelijk had. Daarin ga ik ze teleurstellen. Want daar brand ik me niet aan. En een pasklare oplossing heb ik ook niet.
Ik probeer ze wel gerust te stellen. Dat ik dit soort dingen geregeld hoor. Dat ze hier over een poosje om moeten lachen. Maar ook dat het vaker zo zal zijn. Waar de een nek- en hersenletsel ziet als een kind van z’n driewieler valt ziet de ander een wondje waar een pleister op moet.
De een vreest pedagogische schade als je een baby laat huilen en de ander denkt: je wacht maar even want ik kleed me eerst aan. Waar de een denk: als je niet zegt wat je nodig hebt dan weet ik het niet en ik kan het toch niet goed doen, denkt de ander: hoezo snap jij niet gewoon wat ik wil en bedoel? En dat is voor de leden van de verschillende teams behoorlijk irritant.
Er is geen gelijk of ongelijk.
En het wordt beter. De onzekerheid van nu gaat minder worden. Een vrouwenlijf herstelt weer. Je gaat elkaars sterke en zwakke kanten als ouders leren kennen.
Na al het praten besluiten we tot actie over te gaan. Ter plekke wordt het bezoek gecanceld. Sanne gaat uitgebreid, lekker zittend douchen. Ruben zorgt voor een fris schoon bed en helpt haar met afdrogen en aankleden. Ik zorg voor een ontbijt. Ik bak een croissantje, maak een smoothie en zet thee.
En nadat ze een vaste plek voor de thermometer hebben bedacht én de afspraak hebben gemaakt dat de kledingkeuze van beiden niet door de ander bekritiseerd wordt ziet de dag er toch weer beter uit dan ie begon.
De zon komt naar binnen en valt op Daans gezicht. Hij moet er van niezen in z’n slaap. En daar moeten ze dan beiden zo om lachen dat ik vertederd ben.
Als ik einde van de middag naar huis rij bedenk ik dat ik al 30 jaar in team hersenletsel-pedagogische-schade zit en mijn man in het pleister-team. En dat is soms niet makkelijk. Maar de combinatie heeft wel geleid tot twee jong volwassenen waar we trots op zijn en die hun weg wel vinden. Met vallen maar meer nog met opstaan.
En voor alle aanstaande ouders: de kraamweek is geen roze wolk. Lekken, bloeden, slaaptekort, onzekerheid en een emotie-achtbaan zijn geen romantische dingen. Maar hopelijk wisselen de donder en bliksem en de zonnige, mooie momenten elkaar af. En wordt het langzaam weer gewoon code groen. De kleur van de nieuwe inbakerzak van Daan. Want Sanne vond zelf de groene toch mooier dan de blauwe. En Ruben zag het niet eens. Iedereen blij. Vooral Daan. Hij ziet nog geen kleuren. Wel zo makkelijk.
Dag Lief
