07/01/2026
Het woord dat als een mantra door mijn gedachten zingt is vertragen.
Het land vertraagt.
De natuur houdt ons even vast. Boomtakken buigen gedwee onder een steeds voller wordende witte deken. Nederland ligt gehuld in een bijna ongerepte puurheid — zelfs de blonde labrador steekt er donker tegen af, als een brownie in het landschap.
Deze dagen nodigen uit om ze te zien als een traktatie, om ze te vóelen.
Vertragen — daarvoor boeken we retraites, en nu ligt het zomaar voor de deur. Geen reis nodig, hooguit een slee.
Verzetten heeft weinig zin; dat leidt vooral tot uitglijden en botsingen.
Een enkele fietser die het wegdek nog trotseert oogt avontuurlijk. En je hoopt dat wie vandaag de auto pakt daar een goede reden voor heeft.
De bezorgers van AH, Jumbo en zeker Picnic lijken ineens helden, maar laten we deze momenten vooral gebruiken om te vertragen, te reflecteren en onze blik helder te houden in een wereld die vaak zo onstuimig is.
