18/03/2026
Er zijn momenten in ons leven waarop iets begint weg te vallen – een relatie, een gevoel van richting, de manier waarop we onszelf of onze plaats in de wereld ooit begrepen. En bijna onmiddellijk interpreteert de geest dit als een probleem. Er is iets misgegaan. Ik moet dit oplossen. Ik moet terugkeren naar helderheid, naar stabiliteit, naar iets dat meer voelt als 'ik'.
Maar vanuit een dieper, alchemistisch perspectief is dit uiteenvallen geen vergissing. Het is een beweging van de psyche naar heelheid – een soort 'vergeling' waarbij datgene wat te strak bijeengehouden werd, begint te verzachten, los te laten, terug te keren naar de aarde, zodat iets wezenlijkers kan ontstaan.
En ja, het kan rauw aanvoelen. Er kan een soort pijn in zitten, een stille melancholie, een gevoel van onbeschermd zijn, onzeker, zonder routekaart. Maar dit is niet het verdriet van iets dat ontbreekt. Het is het verdriet van iets dat zich opent – een openbaring in het hart, dat in contact komt met meer leven dan het kan bevatten.
In zulke momenten leren we vaak – cultureel en spiritueel – om ons terug te trekken. Om te reguleren, te transcenderen, om de onzekerheid te vervangen door iets dat duidelijker, georganiseerder en meer opgelost is. Maar wat als deze kwetsbare, wankele plek niet iets is om voor weg te gaan, maar juist een toegangspoort?
Wat als deze 'blauwe plekken' van de ziel – deze stemmingen, beelden en gevoelens die opkomen in tijden van niet-weten – geen tekenen van falen zijn, maar uitnodigingen?
In mijn ervaring, zowel persoonlijk als in mijn klinische werk, gaat er iets essentieels verloren wanneer we ons van deze plekken afwenden – een soort zielsverlies. Maar wanneer we langzaam en voorzichtig beginnen te blijven, te luisteren, te voelen, deze ervaringen te laten ontvouwen zonder ze meteen te ordenen of op te lossen, begint er iets terug te keren. Een stille levendigheid. Een hernieuwd gevoel van betekenis. Het vermogen om weer te dromen.
Hier ligt een wijsheid verborgen die niet toegankelijk is in tijden van helderheid.
En zo is een deel van het pad – van genezing, van individuatie, van spirituele realisatie – het leren hoe je in relatie kunt blijven met wat wegvalt. Erop vertrouwen dat het leeglopen niet het einde van het verhaal is, maar de voorbereiding van het vat. Want de beker moet van tijd tot tijd geleegd worden, wil hij weer gevuld worden.
Matt Licata
