Karin Trieling-Praktijk voor Psychosynthese Eindhoven

Karin Trieling-Praktijk voor Psychosynthese Eindhoven www.psychosynthese-eindhoven.nl
bewustzijnsontwikkeling

21/03/2026

De 25e Gene Key beweegt van de Schaduw van Vernauwing naar de Siddhi van Universele liefde via de Gave van Acceptatie. En het dilemma is Angst.

De schaduw van vernauwing is de onderliggende bron van al het menselijke lijden en bestaat overal waar liefde afwezig is. Vernauwing treed overal op. Ook in je lichaam. Wanneer je jezelf op jouw lichaam afstemt, zul je het diep van binnen voelen en je antwoord, of reactie op het ongemak dat dit met zich meebrengt, bepaald de vorm van je leven.

Zolang je terugdeinst of de pijn verstikt, slokt het je op maar als je de moed hebt om de wond te eren, zal alles veranderen.

Want wanneer je de pijn onder ogen ziet door de Gave van Acceptatie begint de wond te ontspannen en opent zich een hogere bestemming voor je.

Deze schaduw vertegenwoordigt het begin van je reis in de vorm. Leven in een fysiek lichaam kan worden ervaren als de ultieme vernauwing, vooral wanneer je realiteit geworteld is in angst.

Maar de schaduw heeft een goddelijk doel; de belichaming van het pad van angst naar liefde.

De Gave van Acceptatie is één van de grootste en krachtigste van alle menselijke gaven. Het pad van liefde is het pad van acceptatie. Om iets van jezelf te kunnen accepteren en vooral iets wat ongemakkelijk is, moet het eerste worden erkend. Door de moed te hebben om in je eigen schaduw te kijken en de angst simpelweg te voelen.

Zodra je de angst terugbrengt tot de essentie van wat het is; een fysieke sensatie, ontdek je dat je niet bang hoeft te zijn voor angst. Angst is de trilling van de heilige wond, die het op een dieper niveau tot heilige grond maakt.

Dit verzachtende proces van het accepteren van wat je voelt zorgt dat je uit het slachtofferbewustzijn stapt. Dit is een proces en geen techniek. Elke poging om te proberen je aard te accepteren, onthult alleen een nieuw niveau van het op subtiele wijze van ‘niet-accepteren’.

De Siddhi van Universele liefde verdiept acceptatie na verloop van tijd zo ver, dat je uiteindelijk de behoefte om helemaal aan de wond te ontsnappen loslaat.

18 - 24 maart, Gene Key 25

✅ Volg ons op YouTube
✅ Meer weten? Mail naar: info@genekeysnederland.nl

Er zijn momenten in ons leven waarop iets begint weg te vallen – een relatie, een gevoel van richting, de manier waarop ...
18/03/2026

Er zijn momenten in ons leven waarop iets begint weg te vallen – een relatie, een gevoel van richting, de manier waarop we onszelf of onze plaats in de wereld ooit begrepen. En bijna onmiddellijk interpreteert de geest dit als een probleem. Er is iets misgegaan. Ik moet dit oplossen. Ik moet terugkeren naar helderheid, naar stabiliteit, naar iets dat meer voelt als 'ik'.

Maar vanuit een dieper, alchemistisch perspectief is dit uiteenvallen geen vergissing. Het is een beweging van de psyche naar heelheid – een soort 'vergeling' waarbij datgene wat te strak bijeengehouden werd, begint te verzachten, los te laten, terug te keren naar de aarde, zodat iets wezenlijkers kan ontstaan.

En ja, het kan rauw aanvoelen. Er kan een soort pijn in zitten, een stille melancholie, een gevoel van onbeschermd zijn, onzeker, zonder routekaart. Maar dit is niet het verdriet van iets dat ontbreekt. Het is het verdriet van iets dat zich opent – ​​een openbaring in het hart, dat in contact komt met meer leven dan het kan bevatten.

In zulke momenten leren we vaak – cultureel en spiritueel – om ons terug te trekken. Om te reguleren, te transcenderen, om de onzekerheid te vervangen door iets dat duidelijker, georganiseerder en meer opgelost is. Maar wat als deze kwetsbare, wankele plek niet iets is om voor weg te gaan, maar juist een toegangspoort?

Wat als deze 'blauwe plekken' van de ziel – deze stemmingen, beelden en gevoelens die opkomen in tijden van niet-weten – geen tekenen van falen zijn, maar uitnodigingen?

In mijn ervaring, zowel persoonlijk als in mijn klinische werk, gaat er iets essentieels verloren wanneer we ons van deze plekken afwenden – een soort zielsverlies. Maar wanneer we langzaam en voorzichtig beginnen te blijven, te luisteren, te voelen, deze ervaringen te laten ontvouwen zonder ze meteen te ordenen of op te lossen, begint er iets terug te keren. Een stille levendigheid. Een hernieuwd gevoel van betekenis. Het vermogen om weer te dromen.

Hier ligt een wijsheid verborgen die niet toegankelijk is in tijden van helderheid.

En zo is een deel van het pad – van genezing, van individuatie, van spirituele realisatie – het leren hoe je in relatie kunt blijven met wat wegvalt. Erop vertrouwen dat het leeglopen niet het einde van het verhaal is, maar de voorbereiding van het vat. Want de beker moet van tijd tot tijd geleegd worden, wil hij weer gevuld worden.

Matt Licata

betekenisvolle metafoor die me aan het denken zet: -giving someone a cold shoulder-
12/03/2026

betekenisvolle metafoor die me aan het denken zet: -giving someone a cold shoulder-

04/03/2026

Probeer deze oefening:

Ga op je rug liggen, knieën gebogen, kaak ontspannen. Laat je schedelbasis in de vloer zakken, je kruin komt omhoog alsof hij zweeft, je schouders zakken, je ribben openen zich met langzame, rustige ademhalingen door je neus. Vijf keer in deze houding en je zenuwstelsel reset zich, je hoofd komt in balans, je houding verbetert, je ogen ontspannen zich en je focus wordt scherper. Een kleine beweging. Je hele lichaam wordt wakker.

AG

Er zijn plekken in ons die al heel vroeg hebben geleerd dat te veel voelen niet veilig is.Verdriet zonder getuigen, lief...
19/02/2026

Er zijn plekken in ons die al heel vroeg hebben geleerd dat te veel voelen niet veilig is.

Verdriet zonder getuigen, liefde die nergens heen kon en tranen die het lichaam stilletjes leerde inhouden.

Niets in de psyche verdwijnt. Wat in de ene periode niet gevoeld kan worden, wordt meegenomen naar een volgende, wachtend op een moment van voldoende veiligheid, warmte en gezelschap om weer in beweging te komen.

Dit is een manier om schaduwwerk te begrijpen – niet als onszelf repareren, en niet als eindeloos graven in het verleden, maar als het langzaam creëren van de omstandigheden waarin wat ooit onvoelbaar was, eindelijk in de ervaring kan worden verwelkomd, in een tempo dat het zenuwstelsel aankan.

Wanneer verdriet met vriendelijkheid in plaats van verbanning wordt beantwoord, gebeurt er iets bijzonders. Juist datgene wat ooit zwaar of begraven aanvoelde, begint van kwaliteit te veranderen.

Wat alleen maar duisternis leek, openbaart zich als diepte. Wat als een einde voelde, wordt vruchtbare grond.

Niets gaat verloren in de ziel. Zelfs het verdriet dat we toen niet konden voelen, kan nu een bron van tederheid, levendigheid en een intense verbondenheid worden, wanneer het wordt omarmd door compassie.

Matt Licata

... in het leven gaat alles zoals het gaat. Het beste wat je anderen kunt bieden is je openheid. Daarin ben en blijf jij...
27/01/2026

... in het leven gaat alles zoals het gaat. Het beste wat je anderen kunt bieden is je openheid.

Daarin ben en blijf jij jeZelf. Daarin hoef 'je' niemand te helpen, maar je zult merken dat zo aan anderen de beste hulp wordt geboden. Kijk niet naar het resultaat op korte termijn.

Het is veel meer de ruimte die je anderen geeft om zichzelf te zijn. ... Je schept ruimte en schept zo de voorwaarde dat anderen de ruimte krijgen zichzelf te vinden.

Je weet het al wel, maar wees daar stabiel in met vreugde en liefde, ...

Douwe Tiemersma

Misschien moeten we ons gaan afvragen of het gebruik van het woord 'trigger' bij het beschrijven van het ontstaan ​​van ...
10/12/2025

Misschien moeten we ons gaan afvragen of het gebruik van het woord 'trigger' bij het beschrijven van het ontstaan ​​van emotioneel of lichamelijk materiaal wel gepast is.

In een wereld die al overspoeld wordt door geweld, kunnen we wellicht beter dan te vertrouwen op metaforen die geworteld zijn in wapens om de tedere ontplooiing van het menselijk hart te beschrijven.

Wat als we, in plaats van getriggerd te worden, aangeraakt worden – door de spoken van ongevoelde gevoelens, door scherven van losgekoppelde vreugde, door fragmenten van vergeten verdriet, door het geheime verlangen van het lichaam om gekend te worden?

Wat als deze uitbarstingen geen vijanden zijn die we moeten beheersen, maar bezoekers die we moeten verzorgen – boodschappers die nieuws brengen uit een diepere dimensie, die niet het zwijgen opgelegd willen worden, maar gezien willen worden?

Op deze manier beginnen we ons een gevoeligere taal voor te stellen – een taal die de subtiliteit van de psyche en de waardigheid van het zenuwstelsel weerspiegelt.

Aangeraakt, beroerd, opgeroepen, geactiveerd…

Niet als pathologie, maar als portaal.

Een oproep tot radicale vriendschap met de innerlijke figuren die we hebben verstoten – de woedende, de gebroken, de overweldigde – elk een gezant van integratie, elk een noodzakelijk onderdeel van onze heelheid.

Matt Licata

Jung noemde de schaduw alles wat we verbannen om erbij te horen: de woede te fel voor familiekamers, de tederheid te rau...
03/12/2025

Jung noemde de schaduw alles wat we verbannen om erbij te horen: de woede te fel voor familiekamers, de tederheid te rauw voor speelplaatsen, de schittering te fel voor klaslokalen, het verlangen te wild voor de beschaafde maatschappij.

We verbergen deze stromingen niet omdat ze waardeloos zijn, maar omdat ze de fragiele contracten van onze vroege jeugd bedreigen. We worden acceptabel door delen van onszelf af te snijden.

Maar schaduw is niet alleen de gewonde; het is ook de beschermer van wat te veel was, te vroeg. De bewaker bij deze poort straft niet. Het beschermt. Het kronkelt zich om ongeleefde vitaliteit en houdt die veilig totdat de omstandigheden rijp zijn.

Wat aanvoelt als sabotage, uitstelgedrag of zelfvernietiging, kan in feite de manier van de ziel zijn om te zeggen: nog niet. Het schip is niet klaar. Wacht tot het het vuur kan vasthouden zonder te versplinteren.

In mythen arriveert de schaduw vaak als de draak die zich om goud kronkelt, de sfinx die haar raadsel eist, de veerman die niet wil roeien totdat de tol is betaald.

In beide gevallen wordt de schat niet uit wreedheid achtergehouden, maar uit noodzaak bewaakt. Onbeschermd goud zou worden geplunderd. Wijsheid die te vroeg wordt aangeboden, zou worden misbruikt. Een reis zonder inwijding zou de reiziger onvoorbereid achterlaten op het nieuwe land.

En in het lichaam speelt dezelfde bewaking zich af. De kaak die onuitsprekelijke woorden vastklemt, het middenrif dat zich schrap zet tegen stormen van verdriet, de schouders die in waakzaamheid zijn opgetrokken - dit zijn geen willekeurige storingen. Het zijn de bewaarders die vasthouden wat ooit niet geleefd kon worden.

Het zenuwstelsel zegt: ik zal dit bewaren totdat er genoeg veiligheid, genoeg gezelschap, genoeg warmte is om het te laten ontdooien.

Wat eruitziet als sabotage of een symptoom, kan in feite trouw zijn. Een paniekaanval, een plotselinge afsluiting, een onverklaarbare woede - elk kan worden begrepen als een fakkel, aangestoken aan de drempel, wijzend naar wat levend begraven is. Dit zijn geen vijanden, maar signalen. Ze zeggen: hier ligt een schat. Benader het met zorg.

De taak is dus niet om de schaduw te overwinnen, noch om die naar het licht te verbannen, maar om met eerbied te naderen - als een gast die heilige grond betreedt.

Een fragment uit mijn volgende boek - De terugkeer van het imaginaire: Vertrouwen op de diepe verbeelding in tijden van verandering.

Matt Licata

Als je om 03:00 in de nacht wakker ligt - vraag je lichaam dan: "Wat heb je me overdag proberen te vertellen – dat ik al...
01/11/2025

Als je om 03:00 in de nacht wakker ligt - vraag je lichaam dan:

"Wat heb je me overdag proberen te vertellen – dat ik alleen in het donker kon horen?"

Luister dan
Niet met je oren
Maar met je baarmoeder
Je ruggengraat
Je adem
Want dit uur was nooit bedoeld om je te kwellen.
Het was bedoeld om je te bevrijden.

Lee - Soul and cell detox

Soms noemen we het detox.Maar het is meer dan dat.Het is herinnering.Er is een moment – ​​stil, onzichtbaar –waarop je l...
27/10/2025

Soms noemen we het detox.

Maar het is meer dan dat.
Het is herinnering.

Er is een moment – ​​stil, onzichtbaar –

waarop je lichaam iets begint te doen wat geen arts of leraar ooit zou kunnen uitleggen.

Het begint zich te herinneren waar het van gemaakt is.

Je voelt misschien tintelingen.

Emoties die je niet kunt benoemen.

Een stilte zo diep dat je ervan moet huilen –

niet van pijn, maar van herkenning.

Dit is geen opvlamming. Dit is een verschuiving.

In Ayurveda zeggen ze dat wanneer alle elementen tot rust komen, het zesde element verschijnt:

Je begint het leven van binnenuit te voelen.

Niet door gedachten, maar door zintuigen.

Het soort dat nog geen naam heeft.

Je lichaam is niet kapot

Je faalt niet omdat je moe bent.

Je vertaalt frequenties.

Het licht dat je nu vasthoudt is eeuwenoud – maar het is ook van jou.

In veel oude tradities stond deze fase bekend als de heilige pauze –

een moment waarop het lichaam vertraagt, omdat de ziel arriveert.

Je krijgt misschien niet meer "dingen gedaan" zoals je vroeger deed.

Maar wat er nu arriveert, ben jij.

Waar het Goddelijke het Lichaam Ontmoet

🌟Lee Soul and Cell detox

🌟
13/10/2025

🌟

Veel oprechte beoefenaars ontdekken op een gegeven moment dat inzicht alleen hen niet transformeert.Ze hebben momenten v...
13/10/2025

Veel oprechte beoefenaars ontdekken op een gegeven moment dat inzicht alleen hen niet transformeert.

Ze hebben momenten van puur bewustzijn geproefd – open, weids en stil – maar toch keren de oude patronen terug. Ze kunnen hun reacties zien, maar bewustzijn alleen is niet tastbaar of sensueel genoeg om de rode steen te onthullen.

Het is niet zo dat bewustzijnsbeoefening op zichzelf tekortschiet. Het is dat voor veel zenuwstelsels, gevormd door stress, trauma of vroegtijdige ontkoppeling, het licht van bewustzijn het lichaam nog niet heeft bereikt.

Het lichaam wordt het vat voor het onafgemaakte gesprek, de heilige archivaris van elke ongeweende traan. Wanneer impliciete herinneringen zich roeren, trekt het zenuwstelsel zich samen en zweeft bewustzijn omhoog, losgemaakt van de grond die ernaar verlangt opgenomen te worden.

Daarom moet inzicht uiteindelijk rijpen in belichaming. Aanwezigheid moet neerdalen – om het voelende lichaam te doordringen.

Alleen dan kan ontwaken rood worden tot de alchemistische rubedo.

Zoals Rumi schrijft: alleen wanneer de ziel de kleur van liefde heeft gekregen, ontwaakt het geheel.

Naarmate het lichaam zich opent, beginnen de subtiele verdedigingsmechanismen die ons ooit beschermden te smelten, en verdiept de aanwezigheid zich van een koele getuigenis tot een warme, ademende intimiteit met het leven – een vereniging van geest en materie.

Twee stromen – opgaande en neergaande – belichaamden transcendentie, bezielde incarnatie.

Matt Licata

art: ShivShakti

Adres

Lodewijk Napoleonplein 41
Eindhoven
5616BA

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Karin Trieling-Praktijk voor Psychosynthese Eindhoven nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar Karin Trieling-Praktijk voor Psychosynthese Eindhoven:

Delen

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram