10/12/2025
Misschien moeten we ons gaan afvragen of het gebruik van het woord 'trigger' bij het beschrijven van het ontstaan van emotioneel of lichamelijk materiaal wel gepast is.
In een wereld die al overspoeld wordt door geweld, kunnen we wellicht beter dan te vertrouwen op metaforen die geworteld zijn in wapens om de tedere ontplooiing van het menselijk hart te beschrijven.
Wat als we, in plaats van getriggerd te worden, aangeraakt worden – door de spoken van ongevoelde gevoelens, door scherven van losgekoppelde vreugde, door fragmenten van vergeten verdriet, door het geheime verlangen van het lichaam om gekend te worden?
Wat als deze uitbarstingen geen vijanden zijn die we moeten beheersen, maar bezoekers die we moeten verzorgen – boodschappers die nieuws brengen uit een diepere dimensie, die niet het zwijgen opgelegd willen worden, maar gezien willen worden?
Op deze manier beginnen we ons een gevoeligere taal voor te stellen – een taal die de subtiliteit van de psyche en de waardigheid van het zenuwstelsel weerspiegelt.
Aangeraakt, beroerd, opgeroepen, geactiveerd…
Niet als pathologie, maar als portaal.
Een oproep tot radicale vriendschap met de innerlijke figuren die we hebben verstoten – de woedende, de gebroken, de overweldigde – elk een gezant van integratie, elk een noodzakelijk onderdeel van onze heelheid.
Matt Licata
