Alles over leven met dementie

19/01/2026

19/01/2026

Voorrzichtig help ik haar in de rolstoel. Ik maak een bordje pap warm en help haar met eten. Bij iedere hap kijkt ze me aan en de hapjes worden steeds kleiner.
Ze is moe. Haar blik raakt me. Ze wil niet meer eten en wil maar 1 ding, naar bed. Ik help haar zodat ze lekker ligt. Na ongeveer een uur roept ze. Het gaat door merg en been. Op de bedrand zit een onrustige vrouw. Ze weet niet hoe ze moet zitten. ‘Pijn’ huilt ze. Ik ga naast haar zitten en ze legt haar hoofd op mijn schouder. Haar hand zoekt steun en ze pakt mijn hand vast. ‘Ik bel de dokter’ zeg ik. Ze knikt ‘en mijn dochter?’ vraagt ze zachtjes. ‘Ik ga haar ook bellen’ zeg ik.
Nadat ik de telefoontjes gepleegd heb ga ik terug. ‘Wat zou je willen’ vraag ik. ‘Dat wil ik niet zeggen’ zegt mevrouw. De tranen lopen over haar wangen. ‘Wil je rust?’ vraag ik. ‘Ja’ zegt ze opgelucht. Het hoge woord is eruit. Ze wil niet meer, is klaar met het leven op deze manier.
De arts komt en legt mevrouw uit wat de mogelijkheid is. Ze mag gaan slapen. De spanning valt weg bij haar, ze is zichtbaar gerustgesteld dat ze geholpen wordt. Ze krijgt een injectie tegen de pijn. Haar dochter heeft nog contact met haar. Ze kunnen nog even tegen elkaar zeggen wat op hun hart ligt. Daarna sluiten we het pompje aan. U mag rusten, u heeft uw rust verdiend.

Foto AI

16/01/2026

Dit artikel is van Mantelzorgelijk

Steeds meer woonzorgcentra roepen mantelzorgers op om ‘partner in de zorg’ te worden: sleutels, scholing, meehelpen met douchen en medicatie.
“Niks moet, het is een uitnodiging.”

Maar wie profiteert er echt?

Het systeem dat kampt met enorme personeelstekorten – en mantelzorgers die al overbelast zijn nog meer taken krijgen. Zonder loon, zonder cao, zonder echte respijtzorg.

Dit is geen partnerschap, dit is uitbuiting in een mooi jasje.

https://www.zorgwelzijn.nl/mantelzorgers-nog-beter-betrekken-bij-de-zorg-voor-hun-naaste-schep-de-hele-kluit-mee/?brid=5C4k4lMr6d_2yGNePFVh-Q

Tijd voor verandering: investeer in betaald zorgpersoneel, zodat families weer gewoon familie kunnen zijn.

Lees het volledige artikel hieronder👇

Wat denk jij? Voel jij je ook ‘uitgenodigd’ tot extra werk, of juist buitengesloten? Laat het ons weten in de comments. ❤️

Een vruchtbare samenwerking begint met echt luisteren. Dat is de kern van Partners in de Zorg, bedoeld om beter samen te werken met mantelzorgers.

16/01/2026

Mooi artikel in magazine VTT
Zelf ben ik ook altijd een rebel in de zorg geweest (positieve)

Eline de Kok schreeef het boek: 'Oh nee, een rebel in de zorg!' Waarom is het belangrijk dat je als verzorgende ook rebels durft te zijn?

14/01/2026

Uit de oude doos.
40 jaar geleden werkte ik op een afdeling met 15 bewoners. Op een dag zat ik op het kantoortje op de afdeling. Ineens hoorde ik een zware stem zingen:

Wie schoan os Limburg is
Begrip toch nemes
allein de Zuderling
Dae Limburg leef is
Want door de jaore heen
Bleef Limburg onbetwis
't Stukske Nederland
Dat 't schoanste is 🎶🎵

Ik was nieuwsgierig en keek gang in. Daar stond een frêle dametje van ongeveer 1.60cm. Dat zo’n klein vrouwtje, zo’n dijk van een stem had! Ze herinnerde zich haar mooie Limburg. Mijn liefde voor Pg was geboren.

13/01/2026

Een herinnering van zo’n 40 jaar geleden.

‘Hey meissie, hebbie nog een tientje voor me?’ Meneer kijkt me vragend aan. ‘Ben je al naar de directrice geweest?’ vraag ik. Hij kreeg altijd ‘veeg geld’ van onze directrice. Daar kon hij dan lekker een borreltje voor kopen. Maar dit was in een paar dagen alweer op. ‘Ja, euh....het duurt nog voor ik krijg, je krijgt het van me terug’ zei hij. Ik wist ook wel dat hij het terug gaf. Maar helaas was zijn geld dan weer eerder op. ‘Ik moet even kijken of ik dat heb’ zei ik. Meneer deed ook veel voor ons. Het was een oud gebouw, met kleine kamertjes. PG en somatiek nog bij elkaar. Het vuil bracht hij weg, soms de waskar en de lege etenskar. Hij was in de negentig en ik gunde hem zijn borrel. ‘Hier Jan, krijg je van me, ik hoef het niet terug’. ‘Dankje meissie!’ Vervolgens slofte hij de afdeling af, op naar het café.
De tijden zijn echt veranderd. Geen directrice meer, waar we allemaal bang voor waren, geen nonnen meer, die ons dirigeerden en zelf de kantjes eraf liepen. Geen wit uniform, Geen ‘veeg geld’ meer, geen lopende band waar we eten opschepten. Geen kladblok waar we de bijzonderheden op schreven. Maar wat was het gezellig. Veel plezier gehad met elkaar. Good old times.....

05/01/2026

Koosje – een zacht afscheid

Koosje was een vrouw van eenvoud en kracht. Ze hield van haar bloemen, van de geur van lavendel, en van de stilte na een regenbui. Maar bovenal hield ze van Jan.
De laatste jaren waren niet gemakkelijk. Dementie had zich langzaam in haar leven genesteld, als een mist die steeds dichter werd. Toch bleef Jan haar trouw aan haar zijde, elke dag opnieuw. Hij las haar voor uit oude brieven, zong liedjes van vroeger, en hield haar hand vast als ze onrustig werd. Tot die ene dag, toen Koosje viel. Het leek nog goed te komen maar het was alsof haar lichaam toen besloot dat het genoeg was geweest.
Op 30 december, in de vroege ochtend, gleed Koosje vredig weg in haar slaap. Geen strijd, geen pijn – alleen stilte. Jan zat naast haar, haar hand in de zijne.
Jan bleef achter. Alleen, zonder kinderen, zonder familie. De stilte in huis was nu anders – zwaarder. Maar hij stond er niet helemaal alleen voor. Ik kwam elke dag even langs. Ik bracht soep, luisterde naar zijn verhalen over Koosje, en hielp hem met regelzaken.
De uitvaart was vandaag, klein, zoals Koosje het gewild zou hebben. Geen grote woorden, geen drukte. Een paar buren stonden zwijgend bij het graf op de natuurbegraafplaats, waar de bomen zacht ritselden in de wind. Jan legde een takje lavendel op haar kist – haar lievelingsgeur. De aarde werd zachtjes teruggelegd, en de natuur nam haar weer op.
Koosje is weg, maar niet verdwenen. In de tuin zullen haar bloemen nog bloeien. In de kast liggen haar gebreide sjaals. En in Jan leeft haar liefde voort – stil, maar onwankelbaar.

Foto AI