Alles over leven met dementie

06/04/2026

Dag Leentje…..

Een oppervlakkige ademhaling, de laatste dagen, uren, minuten misschien. Voor haar is het leven klaar. Terug blikkend op de afgelopen jaren komt er vanalles boven. Ze kwam een jaar of 5 geleden wonen achter onze veilige deuren. 5 jaar is lang zeggen de statistieken. Al de jaren was u tevreden met deze plek. U verbaasde zich over medebewoners. Zeker in de nacht wanneer u naar het toilet ging en medebewoners zag lopen op de gang. De ene in zijn of haar nachtkleding, de ander in hun ondergoed. Maar altijd vol begrip. Nooit een opmerking naar hen. U zei het wel tegen ons, de zusters. Uw steun en toeverlaat. U was blij met het bezoek van uw kinderen. Het kaartspel wat ze dan met u speelden. Lang heeft u dit volgehouden. Toen was u besmet met Corona. Het plaatsen op een externe cohort afdeling volgde. Want u begreep niet dat u op uw kamer moest blijven. Daar kon gewoon uw gang gaan. U zei tegen uw zoon “ze hebben verbouwd hier maar zoals het was vond ik het ook goed”. Na 14 dagen kwam u terug en we hadden uw deur versierd. Dat vond u niks want u was tenslotte niet jarig. Toch had het uw geheugen geen goed gedaan. Uw zoon voelde vertrouwd maar zijn naam wist u niet meer. Daarna ging het langzaam achteruit. U genoot nog steeds van de feestdagen. Zoals nu met Pasen. Het extraatje wat er met de lunch was. En dan is het ineens genoeg, uw lichaam geeft het op. Dit is de laatste reis die u moet maken. Het is een weg, dat laatste stukje, waar we nog niets van weten. Goede reis, ik ben blij dat ik u heb leren kennen.

06/04/2026

Ze ligt met haar gezicht onder het dekbed. Haar zilvergrijze haren pieken daarboven uit. “Ben je daar eindelijk?” zegt ze wat geïrriteerd.
“Ja sorry ik werd opgehouden” ze gooit het dekbed van zich af en roept “Jaja, smoesje is goed, alleen praatje deugt niet”. Ze kijkt verongelijkt maar haar ogen lachen. We gaan samen aan de slag en binnen korte tijd zit mevrouw gewassen en aangekleed aan haar tafeltje op haar slaapkamer. Ik kam haar haren en ze geniet ervan. Ik maak een vlecht en steek haar haren op. Dan pak ik de beautycase en open deze voor haar op tafel. MInitieus onderzoekt ze de spullen die erin liggen. Dan pakt ze de oogschaduw. “Die wil ik wel op mijn ogen” zegt ze. Ik maak haar ogen op met de blauwe oogschaduw. Dan pakt ze de lippenstift. Een bruin tint. Die wil ze ook. Ik doe mijn best en mevrouw is piekfijn verzorgd. Samen staan we voor de spiegel. “Oooow mooi, ik zie er knap uit, nu nog een man” zegt ze lachend. “Die zal je van je af moeten slaan”zeg ik. Het is fijn om wat extra’s te betekenen voor iemand.

05/04/2026

Pasen, tijd voor bezinning? Wat beweegt je? Hoe ga je met de medemens om? Of juist een tijd om extra de stilte op te zoeken, door er juist meer voor een ander te zijn. Daar is deze tijd in het bijzonder voor. Maak ruimte in je agenda, hoofd, je leven.

04/04/2026

Vorige week kreeg ik een telefoontje dat er een nieuwe opname aan zat te komen. ”zet de gegevens maar in de mail, dan maak ik een afspraak” zei ik. Een half uurtje later kon ik gaan bellen. “Goedemiddag, u spreekt met Ilse, ik zou graag een afspraak willen plannen voor een opname gesprek” zei ik. Aan de andere kant klonk het ” Ow ja das goe, ze hebbe net getelefoneerd over da ons zus kan komme. Kei fijn!” Ik leg meneer uit waar hij moet zijn. “Ik vraag men bruur, die woont in de buurt” zegt meneer. En vandaag stonden 2 heren bij de receptie. “Bende gij Ilse?” vroeg meneer. “Ja hoor, welkom” zei ik. Ik nam de heren mee naar de afdeling. “Lust u een kopje koffie of thee?” vraag ik. “Ja lekker koffie, alles erop en deraan ” klonk het uit 2 monden. Ik regel de koffie en ga in gesprek met beide heren. Ze zijn beide ook op leeftijd en dragen zorg voor hun zus. Allerlei vragen komen boven en zo goed en kwaad als het gaat leg ik hen alles uit. Ik laat de kamer zien. “Onze zus ga di nie leuk vinde” zegt 1 broer. De ander beaamt dit. “Ze zit opgesloten hè? Mag ze nog naar buiten?”. Ik leg uit dat ze wel naar buiten mag. Dat ze natuurlijk op bezoek mag. Dit wel met begeleiding. “En in de tuin?” “Dat kan ze zelf,” zeg ik. “Oooow, wij dachte da ze niks meer mog”. Het is een ander opname gesprek dan normaal. Ik vind het belangrijk dat beide heren zich op hun gemak voelen. Het papier werk komt de volgende keer wel. Het is toch wat als je op zo’n leeftijd ook nog zorg moet dragen voor familie. Onbekend zijn met verpleeghuiszorg. Maar de heren gingen gerustgesteld naar huis.
We mogen mevrouw as donderdag welkom heten.

02/04/2026

Afscheid nemen is met zachte vingers, wat voor bij is, dichtdoen en verpakken in goede herinneringen. Rust zacht….

Vanavond kwam een foto voorbij op mijn tijdlijn. Een rouw advertentie van een mevrouw die ik nog ken van de tijd in het verpleeghuis waar ik werkte en zij woonde. Een mevrouw die veel waarde hechtte aan haar kleding. Ze wilde er graag verzorgd uitzien. Ja wie niet zou je zeggen maar soms heb je mensen die daar echt hun ding van maken. Samen zochten we haar kleding uit van die dag. En ze keurde vaak af wat ik uit de kast nam. “Nee, dat niet, niet vandaag” zei ze dan. De tijd verstreek en had ze moeite om zich uit te drukken. Ze verloor ook de interesse in haar uiterlijk. Wij deden nog net zoveel moeite maar ze keurde nooit meer af wat ze aan kreeg. Toen ik stopte met werken in het verpleeghuis zat mevrouw al in een rolstoel en was ze al een schim van hoe ze was toen ze daar kwam wonen. Nu bijna 2 jaar later heeft ze haar rust gevonden. ……

02/04/2026

Ik schreef deze blog 5 jaar geleden al, en het wordt alleen maar erger🥲

In wat voor wereld leven we? Mensen vinden van alles van elkaar. “Heb je het gehoord.. bla, bla, bla. Oordelen over anderen. Helaas worden daar anderen weer erg verdrietig van. Ik ben aangesproken dat mijn blogs herkenbaar zijn. Mensen herkennen iemand in mijn verhalen. Helaas woon ik in een dorp waar mensen elkaar kennen. En ja dan zal je iemand herkennen. Ik schrijf zonder naam maar omschrijf wel respectvol de situatie. Laten we iedereen in hun waarde. En ik hoop dat mijn verhalen bijdrage aan begrip voor mensen met dementie. Dat is mijn doel.

31/03/2026

31-03-2019

Een terugblik

Meneer woont al lang op onze afdeling. Zijn echtgenote is erg betrokken rondom zijn verzorging. Ze nam hem in het begin nog het weekend mee naar huis. Ik heb daar altijd grote bewondering voor gehad. Een man met Parkinson, moeilijk te been, maar toch hield zij dat lang vol. Tot het echt niet meer ging. Ze komt trouw iedere dag om even met hem te zijn. Praatje maken met hem en ons. Maar ook met andere familie leden. Ze is een verbindende factor. En nu is meneer erg ziek. De zorgen om hem is van haar gezicht af te lezen. Toch is ze reëel. Ze heeft met de arts besproken dat alles gericht moet zijn op comfort. Ik heb respect voor hun eigenheid. Liefde is graag bij elkaar willen zijn, ‘echte liefde’ is kunnen loslaten.........

28/03/2026

Prachtige docu:
Ons campertje, te zien op omroep Max, NPO start