05/01/2026
Koosje – een zacht afscheid
Koosje was een vrouw van eenvoud en kracht. Ze hield van haar bloemen, van de geur van lavendel, en van de stilte na een regenbui. Maar bovenal hield ze van Jan.
De laatste jaren waren niet gemakkelijk. Dementie had zich langzaam in haar leven genesteld, als een mist die steeds dichter werd. Toch bleef Jan haar trouw aan haar zijde, elke dag opnieuw. Hij las haar voor uit oude brieven, zong liedjes van vroeger, en hield haar hand vast als ze onrustig werd. Tot die ene dag, toen Koosje viel. Het leek nog goed te komen maar het was alsof haar lichaam toen besloot dat het genoeg was geweest.
Op 30 december, in de vroege ochtend, gleed Koosje vredig weg in haar slaap. Geen strijd, geen pijn – alleen stilte. Jan zat naast haar, haar hand in de zijne.
Jan bleef achter. Alleen, zonder kinderen, zonder familie. De stilte in huis was nu anders – zwaarder. Maar hij stond er niet helemaal alleen voor. Ik kwam elke dag even langs. Ik bracht soep, luisterde naar zijn verhalen over Koosje, en hielp hem met regelzaken.
De uitvaart was vandaag, klein, zoals Koosje het gewild zou hebben. Geen grote woorden, geen drukte. Een paar buren stonden zwijgend bij het graf op de natuurbegraafplaats, waar de bomen zacht ritselden in de wind. Jan legde een takje lavendel op haar kist – haar lievelingsgeur. De aarde werd zachtjes teruggelegd, en de natuur nam haar weer op.
Koosje is weg, maar niet verdwenen. In de tuin zullen haar bloemen nog bloeien. In de kast liggen haar gebreide sjaals. En in Jan leeft haar liefde voort – stil, maar onwankelbaar.
Foto AI
