03/01/2026
Een paar maanden geleden zat ik met Henk aan tafel.
Ik vertelde hem dat ik in mijn praktijk steeds vaker dezelfde vraag krijg:
of ik ook workshops en cacaoceremonies geef.
Henk keek me aan en zei:
“Waarom doe je dat dan niet?”
Mijn antwoord was gelijk:
“Omdat daar in mijn praktijk nu helemaal geen ruimte voor is.”
“Dan moet je de ruimte achter je praktijk opruimen,” zei hij.
“Dan kunnen we wel starten met de verbouwing.”
En daar werd het eerste za**je in mijn hoofd geplant.
Elke week ruimde ik een stukje op.
Tot Henk vorige maand zei:
“We kunnen in de kerstvakantie wel starten, ik ben dan toch vrij.”
“In de kerstvakantie?” zei ik verbaasd.
“Joh… ik heb nog helemaal geen concreet plan.
En ik weet niet eens of ik dit allemaal wel wil…”
En toen was het ineens kerstvakantie.
De paniek sloeg toe.
Wil ik dit wel?
Kan ik dit wel?
Straks krijg ik er spijt van…
Henk zag mijn blik, glimlachte en zei:
“Trust the process, schat.”
(Iets wat ik zelf regelmatig tegen anderen zeg.)
En dus hebben we deze kerstvakantie keihard gewerkt.
Henk heeft de verbouwing grotendeels gedaan met wat hulp van zijn vader.
Marit en ik hebben alles geschilderd.
Bloed, zweet en tranen — dat zeker.
Maar nu het klaar is…
ben ik zó blij, dankbaar en vooral trots.
Hoe ik de ruimte precies ga invullen?
Met workshops, ceremonies, of misschien iets heel anders?
Ik heb werkelijk nog geen idee.
Ik zie wel wat er de komende maanden op mijn pad komt.
Wat het ook wordt… deze ruimte voelt nu al als een cadeautje.
Hoe vind je het geworden?
