17/05/2026
Ik ben aan het shiften.
6 jaar geleden begon ik aan een ruitercoachopleiding.
En achteraf? Ik voelde me daar vaak de vreemde eend in de bijt.
Ik had Z1 gereden met mijn Tinker. Een paard waar ik trots op was, maar waar ook meningen over waren. Hij liep op stang en trens, en in die wereld waar ik toen in terechtkwam, deden mensen dingen anders. Alleen in plaats van dicht te klappen, ging ik juist openstaan voor andere manieren.
En daar heb ik zó veel geleerd.
Over biomechanisch trainen.
Over hoe een paard écht leert bewegen.
Over hoe je ruiters begeleidt in onzekerheid en angst, zonder druk en zonder strijd.
Over paardvriendelijk trainen, zonder dat het alleen maar “hard en veel” hoeft te zijn.
Ik heb nooit getwijfeld aan mijn intenties.
Ik handelde altijd vanuit kennis, kunde en wat op dat moment het beste voelde voor mijn paard.
Maar ergens onderweg ben ik ook iets kwijtgeraakt.
Niet mijn geluk.
Niet mijn liefde voor paarden.
Maar wel die kriebels in mijn buik.
Een doel.
Een uitdaging.
Misschien zelfs wel dé reden waarom ik ooit opstapte.
Laatst vroeg mijn juf aan mij:
“Waarom rij je eigenlijk paard?”
En ik kon daar geen antwoord op geven.
Die vraag bleef hangen.
Want als ik diep in m’n hart kijk…
heb ik Moos gekocht met een droom.
De droom om hem naar een bepaald niveau te rijden.
Omdat ik voel dat hij die kwaliteit heeft.
En omdat ik diep van binnen overtuigd ben dat wij dat samen kunnen.
Lees verder in de comments…
