18/05/2026
Een discipel van mij in Vietnam wil een stoepa bouwen voor mijn as als ik sterf...
Hij en anderen willen er een plaquette op plaatsen met de tekst:
"Hier ligt mijn geliefde meester."
Ik heb ze gezegd dat ze het tempelterrein niet moesten verkwisten. "Stop me niet in een pot en zet me daar niet neer!"
Ik vroeg: "Ik wil niet zo herdacht worden. Het zou beter zijn om de as buiten uit te strooien,
om de bomen te helpen groeien."
Ik stelde voor dat als ze echt een stoepa wilden bouwen,
op de plaquette zou moeten staan:
"Ik ben hier niet."
Maar als mensen het niet begrijpen, kunnen ze een tweede plaquette toevoegen met de tekst:
"Ik ben daar ook niet."
Als mensen het dan nog steeds niet begrijpen, kan de derde en laatste plaquette zeggen:
"Ik ben te vinden in de manier waarop je ademt en loopt..."
Mijn lichaam zal vergaan, maar mijn daden zullen mij voortzetten. In mijn dagelijks leven oefen ik er altijd in om mijn voortbestaan ​​overal om me heen te zien...
We hoeven niet te wachten op de volledige ontbinding van ons lichaam om voort te bestaan: we bestaan ​​in elk moment.
Als je denkt dat ik alleen dit lichaam ben, dan heb je me niet echt gezien. Als je naar mijn vrienden kijkt, zie je mijn voortbestaan...
Als je iemand ziet lopen met bewustzijn en compassie, weet je dat zij mijn voortbestaan ​​zijn...
Ik begrijp niet waarom we moeten zeggen: "Ik zal sterven," terwijl ik mezelf al in jou zie, in andere mensen en in toekomstige generaties.
Zelfs als een wolk er niet meer is, gaat hij verder als sneeuw of regen. Het is onmogelijk voor een wolk om te sterven...
Hij kan regen of ijs worden, maar hij kan niets anders worden...
Hij heeft geen ziel nodig om voort te bestaan. Er is geen begin en geen einde...
Ik zal nooit sterven. ...
Dit lichaam zal ontbinden, maar dat betekent niet mijn dood....
Ik zal voortbestaan, voor altijd...
ThĂch Nhất Hạnh
✨