23/12/2025
Vroeger, als klein meisje, ging ik met mijn ouders naar een boerderij ergens in het midden van Duitsland. Ik was vijf, sprak uiteraard geen woord Duits, was nog nooit zo dicht bij een koe geweest – en toch was ik meteen verkocht. Hele dagen zat ik bij boer Hans op de trekker. Hij praatte Duits tegen mij, ik Nederlands tegen hem, en dat werkte voor ons allebei helemaal prima.
We gingen elk jaar wel een keertje en ik vond het fantastisch: koeien melken, met kruiwagens slepen, uitmesten, kalfjes verzorgen – niets was te gek. Na mijn VWO-examen ging ik er zelfs acht weken werken, echt als one of the guys. Dat heb ik jarenlang gedaan, tot ik mijn geld ging verdienen in de fysiotherapie.
Nog steeds kom ik er minstens één keer per jaar. Even de boerenlucht opsnuiven en genieten van de prachtige omgeving rondom de boerderij. Inmiddels is de derde generatie aan het boeren. De oude boerin, door mijn kinderen liefdevol oma Annemarie genoemd, overleed vier jaar geleden, vlak voor kerst. Voor haar begrafenis reisde ik naar Oberurff, in wat de Duitsers zo mooi zwischen den Jahren noemen: de periode tussen kerst en nieuwjaar.
Die tijd had voor mij altijd al iets bijzonders. Een mengeling van nostalgie en melancholie. De behoefte om terug te kijken op het aflopende jaar, te reflecteren, en alvast voorzichtig vooruit te voelen naar wat komen gaat. Ook de neiging om me wat terug te trekken: in huis, maar ook in mezelf. Te vertragen. Minder in de actiestand te staan. En ineens had dat gevoel een naam: zwischen den Jahren. Klinkt toch net wat mooier dan ‘tussen de jaren’ 😉.
In veel geloven en spirituele tradities komt dit idee terug: deze bijzondere tijd rond kerst en oud & nieuw (voor sommigen zelfs tot 6 januari). Een periode om naar binnen te keren, het oude jaar af te sluiten en intenties te vormen voor het nieuwe. Wij doen dat thuis op onze eigen manier. Op de ochtend van 31 december openen we de ‘leuke-dingen-pot’ van het afgelopen jaar. Daarin hebben we alle mooie, memorabele en bijzondere momenten verzameld. Zo kijken we samen terug.
Daarnaast hang ik elk jaar een vel papier op de wc, waarop iedereen zijn wens of verlangen voor het nieuwe jaar kan opschrijven. Dat varieert van een diploma halen tot skydiven, van het rijbewijs tot alleen op reis gaan. Het is altijd bijzonder om te lezen hoe ieder zo zijn eigen richting bepaalt.
Als ik terugkijk op dit jaar, ben ik vooral heel dankbaar. Voor alle mensen die in mijn praktijk zijn geweest en met wie ik een stukje mocht meelopen. Ook op de nieuwe locatie weten jullie mij te vinden, en dat maakt me oprecht blij.
Voor het komende jaar borrelen de plannen alweer: onder andere een online aanbod voor verdieping in je relatie en een maandelijkse Zoom-sessie met lijf- en ademwerk.
Voor nu wens ik jullie hele fijne dagen toe. Dagen waarin we mogen vertragen en op een warme manier de verbinding met elkaar kunnen voelen.
En… tot 2026 ✨
