16/12/2025
๐๐ข๐ฃ ๐ณ๐๐ ๐ญ ๐ง๐ข๐๐ญ๐ฌ, ๐ฆ๐๐๐ซ ๐ฅ๐๐๐ซ๐ญ ๐ฆ๐ข๐ฃ ๐๐ฅ๐ฅ๐๐ฌ.
Laatst las ik iets over dat je kind jouw spiegel is. Dat hoor je vaker, en eerlijk is eerlijk, ik kon daar altijd wel iets bij voelen. Maar dat die spiegel al zo zichtbaar zou zijn bij James, die nog geen twee is, dat had ik niet verwacht.
Van jongs af aan val ik liever niet op. Ik hoef niet gezien te worden. En ja, dat is ergens best onhandig, want in deze tijd en met het werk dat ik doe, moet je jezelf juist laten zien. Kleine gezelschappen vind ik fijn. Grote groepen liever niet.
Ik heb het vaak geprobeerd hoor. Mezelf voorgenomen: nu ga ik het anders doen, nu hoor ik er echt bij. Maar het lukte nooit. Niet omdat ik niet sociaal ben, maar omdat ik gewoon geen groepsmens ben. Ik heb liever รฉรฉn of twee mensen bij wie het echt klikt dan een hele club. En na heel wat jaren heb ik dat stuk van mezelf ook echt geaccepteerd. Ik ben introvert. En dat is okรฉ.
Zoals ik eerder deelde was James een huilbaby. Ik durfde nauwelijks de deur uit, bang voor blikken, bang voor opmerkingen. Maar daar zat nog iets onder: als je baby huilt, val je op. Mensen kijken. En dat is precies wat ik zelf liever niet doe. Ik dacht altijd dat het daar aan lag. Totdat ik iets anders zag.
James praat nog niet, maar hij maakt wel contact. Laatst bijvoorbeeld in een wachtkamer hij keek rond, hij voelt hoe mensen op hem reageren. Een vrouw keek hem vriendelijk aan en hij liep direct naar haar toe. Hij bracht haar speelgoed, haalde het weer op, lachte hardop. Zo open, zo puur.
Ik vond het zo leuk. En tegelijkertijd voelde ik mezelf een beetje dichtklappen.
Moet ik nu ook een gesprek aanknopen?
We wonen in Duitsland, ik kan de taal best, maar dan is er die twijfel. Zeg ik het wel goed, klink ik niet raar? Dus blijf ik maar stil.
Later dacht ik: dit is die spiegel.
James laat me zien wat ik zelf al zo lang inhoud. Dat je er mag zijn. Dat je best iets mag zeggen als je dat voelt. Een opmerking, een glimlach, een klein praatje. Want als iemand dat bij mij doet, vind ik dat eigenlijk ook gewoon leuk.
En dit besef raakte me ergens, ook al help ik anderen, dat betekent niet dat ik alles al heb doorleefd of opgelost. Ik ontdek nog steeds nieuwe stukken in mezelf. Ik heel mezelf. Voor mezelf, maar ook voor James.
Ik wil niet dat hij later het gevoel krijgt dat hij zich moet inhouden. Dat hij te veel is. Te luid. Te aanwezig.
Ik weet dat ik de wereld niet kan veranderen. Maar ik kan wel veranderen wat ik hem meegeef.
En als ik mezelf onzichtbaar maak, leert hij dat misschien ook.
Dus oefen ik. Niet perfect, niet elke dag. Maar stap voor stap. Zichtbaar zijn, op mijn manier.
Misschien is dit ook jouw spiegel.
Niet om iets te forceren, maar om jezelf iets meer ruimte te geven.
Je hoeft niet groot, luid of aanwezig te zijn om er te mogen zijn.
Maar je mag wel bestaan. Precies zoals je bent.
