31/03/2026
๐ฉ๐ฎ๐ป โ๐ถ๐ธ ๐ฑ๐ผ๐ฒ ๐ต๐ฒ๐ ๐๐ฒ๐น ๐ฒ๐๐ฒ๐ปโ ๐ป๐ฎ๐ฎ๐ฟ โ๐๐ฎ๐ ๐ธ๐๐ป๐ ๐ ๐๐ฒ๐น๐ณ?โ
โHet is hier geen hotel, โzegt collega Schijf van 5 trainer ๐๐ฎ๐ป๐ป๐ฎ (๐ณ๐ผ๐๐ผ). Het is een grapje, maar precies de kern van het gesprek dat we binnen de Schijf van 5 steeds opnieuw voeren.
Veel zorgmedewerkers herkennen het: je bent bezig, je hebt tempo, en voor je het weet doe je alweer drie dingen extra. Even de gordijnen dicht. Even een broodje smeren. Even een kop koffie zetten.
Het lijkt handig, het lijkt efficiรซnt, maar je neemt ook iets weg van de bewoner. โJe denkt snel: ik smeer dat brood wel even,โ vertelt Hanna. โMaar die mevrouw kan het vaak prima zelf. Het duurt alleen langer. De vraag is dan: is dat erg?โ
Collega-trainer Femke vult aan dat dit precies de dagelijkse afweging is.
โWe komen soms voor noodzakelijke zorg, bijvoorbeeld om medicijnen te geven. En dan volgt al snel: wil je ook even de gordijnen dicht doen, de verwarming aanpassen, een kop koffie zetten. Dan moeten we nadenken: hoort dit bij ons? Of kan iemand dat zelf?โ
Volgens haar gaat het om meer dan de handeling alleen.
โAls iemand opstaat, loopt en die handeling zelf blijft doen, blijft er regie. Vandaag wil iemand misschien om tien uur de gordijnen dicht, morgen om half elf. Als wij alles overnemen, verdwijnt die zelfstandigheid stukje bij beetje. En vaak zie je juist dat mensen trots en tevreden zijn als ze iets zelf blijven doen.โ