10/03/2026
Wat een rollarcoaster was dit๐
De afgelopen week liep anders dan ik ooit had kunnen bedenken. In 2 dagen, stond ik 2 keer naast mijn eigen familie, op een plek waar liefde en afscheid elkaar raken. Twee keer mocht ik de uitvaart begeleiden van mijn tantes, vrouwen die op hun eigen manier zo verweven zijn met mijn leven.
Met de ene tante had ik het afscheid al rustig en liefdevol met haar mogen doornemen. Bij mijn andere tante ging het plotseling zo snel, dat daar geen mogelijkheid meer voor was. Twee verschillende wegen, maar in beide voelde ik dezelfde liefde en verbondenheid. Met verdriet, รฉn met grote dankbaarheid, kijk ik terug op deze bijzondere week๐ค
Het waren dagen vol stilte en woorden, van tranen die kwamen en gingen, van handen die elkaar zochten zonder iets te hoeven zeggen. Verdriet was er volop. Het gemis voelde rauw en echt.
En tochโฆ daar tussendoor liep iets zachts. Dankbaarheid. Voor het vertrouwen dat ik kreeg.
Terwijl ik luisterde en begeleidde, voelde ik hoe liefde groter is dan de dood. Hoe herinneringen blijven ademen in wie achterblijven. Hoe afscheid nemen ook een vorm van zorgen is nog รฉรฉn keer, maar met heel mijn hart.
Als ik nu terugkijk op deze week, doe ik dat met een mengeling van pijn en warmte. Verdriet om wat er niet meer is, en diepe dankbaarheid voor wat er was en altijd zal blijven. Deze week heeft me geraakt en stil gemaakt. En ergens, tussen de tranen door, voel ik rust. Omdat de liefde voor mijn tantes en mijn mooie vak het laatste woord had. ๐
Liefs Mirjam