06/05/2026
โค๏ธ
Als uitvaartbegeleiders zijn wij gewend om op dit soort plekken te komen, vaak met een duidelijk doel, een strakke planning en de zorg om alles tot in de puntjes te regelen voor een waardig afscheid. Gisteren waren wij bij het crematorium in Almelo voor een laatste check een korte afspraak, even de ruimte bekijken, de details nalopen.
We waren vroeg. Vroeg genoeg om eerst een rondje te maken langs de strooivelden.
Achterin, tegen de rand van het bos, stond hij. De vlinderboom.
Een bijzonder kunstwerk, opgebouwd uit sierlijke metalen takken, met daarop vlinders in allerlei kleuren. Geel, groen, blauw, oranje ze vingen het zachte ochtendlicht en brachten iets lichts op een plek die vaak zo beladen is.
Onder de boom lagen kleine, tastbare herinneringen. Knuffels, lantaarns, persoonlijke voorwerpen. We herkenden het meteen. Dit is een plek van afscheid, maar vooral van blijvende liefde. Een plek waar ouders, familieleden en naasten iets achterlaten dat nooit echt losgelaten kan worden.
Als uitvaartbegeleiders komen wij dichtbij verdriet, telkens weer. Maar juist op zoโn onverwacht moment, zonder woorden, wordt ook de andere kant zichtbaar. De zorg, de aandacht, de zachtheid waarmee herinneringen vorm krijgen.
De vlinders leken symbool te staan voor alles wat ons werk raakt. Voor het kwetsbare, het korte, maar ook voor de blijvende verbinding. Voor het zoeken naar licht, zelfs op de zwaarste dagen.
Even stonden we daar. Niet als begeleiders, maar gewoon als mensen.
Daarna gingen we weer verder. Terug naar de dienst van vandaag, naar het begeleiden van een afscheid dat ertoe doet. Maar met dit beeld nog even met ons mee
die stille plek aan de bosrand,
waar kleur en herinnering samenkomen.
