Wenz Uitvaart Epe

24/12/2025

Een geluksdag… ⭐️

Met de laatste column van dit jaar willen wij jou een mooie Kerst toewensen. Eentje die je brengt wat je nodig hebt. Een Kerst die vriendelijk voor je is, of hij nou vrolijk of verdrietig is. Wij wensen je een hand om vast te houden.
Met liefs, uiteraard.
Wenz Uitvaart
❤️

De straten zijn donker en grauw. Lantaarnpalen spiegelen in het natte wegdek. Kerstverlichting in de tuinen van de huizen schommelt zacht in een klein beetje wind. Achter grote donkere ramen zie ik contouren waarvan ik weet wat het is.
Kerstboom. Kerstster. Kerstmis.

Bij daglicht zou ik kunnen zien dat er pakjes onder liggen. Kleurige linten, vrolijk papier, labels met de namen van de hele familie, uitgestald in de woonkamer. Nog een paar dagen, dan is het uitpakken geblazen. Soms met een gedicht, soms met een spel, altijd met de lach van gezellig samenzijn.

Het doet pijn. Soms. Achter sommige ramen schijnt geen kerstlicht maar vallen de schaduwen van rouw de kamer binnen. Ik kom er net vandaan. Een lieve man, fijne vader, fantastische opa is na een liefdevol afscheid gegaan. Achtergebleven door een kleine familie; één kind, één kleindochter en daarom middelpunt. Zijn kleindochter was het centrum van zijn bestaan. Ster aan de hemel, lichtpuntje op aarde.

Haar opa was haar vriend, haar beschermer, haar wijsgeer. Hij haalde haar op van ballet met een ‘wat zijn dat voor gekke schoentjes?’ Hij leerde haar welke paddenstoelen ze kon eten, en eerst te kijken of er geen kabouter in woonde. Hij gaf haar zijn hand maar vooral zijn vertrouwen.

Haar verdriet is overweldigend. Ze zoekt naar houvast in een wereld die ze nu niet meer begrijpt. Hoe kan dat ook anders? Ze is pas acht en de dood zat nog niet in haar woordenschat. ‘Mamma, waar is opa? En wanneer komt hij weer terug?’ Dikke tranen, natte wangen.

In een opwelling laat ik haar helpen. ‘Kom, dan doen we het samen, ik denk dat jij dat kunt’. Ze geeft de schroeven voor de kist aan, legt de condoleanceregisters klaar, draagt de bloemen mee uit de auto. Ze haalt de glaasjes water en na afloop helpt ze huppelend mee met opruimen.

Na het afscheid lopen ze samen naar de auto. Kleine familie; één kind, één kleindochter en ik kijk ze na. ‘Mamma’, zegt ze vlak voordat ze instapt, ‘ik ga opa heel erg missen maar dit was toch een geluksdag’.
…

Kerstgedachte; al is het nog zo donker, er mag ook ergens nog een lichtje schijnen.

🎄🌤️❤️

20/12/2025

💫💛

26/11/2025

Uniek en met liefdevolle zorg, tot het laatst ❤️

𝐷𝑒 𝑑𝑖𝑒𝑛𝑠𝑡 𝑖𝑠 𝑣𝑜𝑜𝑟𝑏𝑖𝑗, 𝑑𝑒 𝑔𝑎𝑠𝑡𝑒𝑛 𝑘𝑟𝑖𝑗𝑔𝑒𝑛 𝑘𝑜𝑓𝑓𝑖𝑒 𝑒𝑛 𝑚𝑜𝑜𝑖𝑒 𝑘𝑜𝑒𝑘𝑒𝑛. 𝐷𝑒 𝑓𝑎𝑚𝑖𝑙𝑖𝑒 𝑏𝑙𝑖𝑗𝑓𝑡 𝑏𝑖𝑗 𝑚𝑖𝑗 𝑒𝑛 𝑠𝑎𝑚𝑒𝑛 𝑏𝑒𝑔𝑒𝑙𝑒𝑖𝑑𝑒𝑛 𝑤𝑒 ℎ𝑢𝑛 𝑑𝑖𝑒𝑟𝑏𝑎𝑟𝑒 𝑛𝑎𝑎𝑟 𝑑𝑒 𝑜𝑣𝑒𝑛. 𝐷𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑒𝑒𝑛 𝑐𝑟𝑒𝑚𝑎𝑡𝑖𝑒 𝑒𝑛 𝑑𝑒 𝑓𝑎𝑚𝑖𝑙𝑖𝑒 𝑚𝑎𝑔 𝑎𝑙𝑠 𝑧𝑒 𝑑𝑎𝑡 𝑤𝑖𝑙𝑙𝑒𝑛, 𝑚𝑒𝑒 𝑡𝑜𝑡 𝑎𝑎𝑛 ℎ𝑒𝑡 𝑒𝑖𝑛𝑑.

Voor de ovenruimte is er altijd een korte pauze. Als een aarzeling voor de laatste stap. We geven uitleg en vragen wie er verder mee wil. Alles is okay, liefde ís, en hoeft niet te worden bewezen. Dan stappen we de deuren door.

Op de kist ligt een vuurvast steentje. In dat steentje staat een nummer waar de overledene aan gekoppeld is. Anders dan in het dagelijks leven is dit nummer niet bedoeld om je op te laten gaan in de grijze massa, maar juist om het unieke van de mens te waarborgen.

Straks, als de oven klaar is, dan blijft dit steentje helemaal intact over. As en steentje blijven bij elkaar. Zo weten de medewerkers van het crematorium én u, heel zeker dat dit de as van uw dierbare is.
Uniek dus.
Zoals alles.

Elke stap in het proces
is als een steen van zorgvuldigheid en warmte
gelegd in een vijver vol liefde

Zodat je zeker weet
dat wie bij jou hoort
ook bij jou blijft
wanneer die uit het zicht verdwijnt.

❤️

Met liefs, Wenz Uitvaart

28/10/2025

Spraakwater, soms gemengd met tranen…

𝘡𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘯 𝘦𝘳 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥. 𝘚𝘰𝘮𝘴 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘤𝘩𝘰𝘭𝘦𝘯, 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵. 𝘐𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘳𝘭𝘦𝘪 𝘷𝘰𝘳𝘮𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘮𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘨𝘦𝘷𝘶𝘭𝘥 𝘮𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵𝘦𝘳. 𝘋𝘦 𝘨𝘭𝘢𝘢𝘴𝘫𝘦𝘴 𝘸𝘢𝘵𝘦𝘳 𝘣𝘪𝘫 𝘩𝘦𝘵 𝘴𝘱𝘳𝘦𝘦𝘬𝘨𝘦𝘴𝘵𝘰𝘦𝘭𝘵𝘦 𝘵𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘶𝘪𝘵𝘷𝘢𝘢𝘳𝘵. 𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘭𝘬𝘦 𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬𝘦𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘨𝘭𝘢𝘢𝘴𝘫𝘦 𝘦𝘯, 𝘶𝘪𝘵𝘦𝘳𝘢𝘢𝘳𝘥, 𝘰𝘰𝘬 𝘦́𝘦́𝘯𝘵𝘫𝘦 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘶𝘪𝘵𝘷𝘢𝘢𝘳𝘵𝘭𝘦𝘪𝘥𝘴𝘵𝘦𝘳.

Het lichaam werkt onder spannende omstandigheden niet altijd mee. Opkomende tranen, een kriebelhoest of droge keel. Het kan iedereen gebeuren.

Dan is er dus een glaasje water. Zodat je even kunt pauzeren als de emotie je overspoelt. Tranen dringen, stemmen bibberen, een keel wordt dichtgeknepen. Dan, in alle rust als dat lukt, één of meerdere slokjes nemen. Is helemaal prima. Daarna kun jij weer verder en voor de luisteraar is zo’n pauze eigenlijk wel goed.

Luisteren is inspannend, luisteren naar emotie vraagt meer dan gewoon naar, bijvoorbeeld, een podcast. In die pauze van een slokje drinken kan het brein de informatie beter verwerken, klaar staan voor het vervolg.

Er is geen haast, je hoeft niet snel en moeiteloos. Afscheid nemen is beladen, een verdrietig lijf laat zich niet sturen, zenuwen zijn volkomen normaal.

En als je daarna verder praat, dan is er nog steeds aandacht, nog meer liefs dan daarvoor en komt de steun en stille aanmoediging uit alle harten in de zaal.

Voor jou, spraakwater; omdat woorden van liefde recht hebben op tijd en aandacht.

Die aula vol mensen? Die wacht.

Geduldig, meelevend en in stilte aanmoedigend
op jou.

❤️

Met liefs, Wenz Uitvaart

19/09/2025

Bijdehandje....

𝘡𝘦 𝘪𝘴 𝘨𝘦𝘬𝘳𝘰𝘮𝘱𝘦𝘯. 𝘛𝘪𝘫𝘥 𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘱𝘢𝘢𝘳 𝘤𝘦𝘯𝘵𝘪𝘮𝘦𝘵𝘦𝘳 𝘢𝘧𝘨𝘦𝘴𝘯𝘰𝘦𝘱𝘵. 𝘋𝘦 𝘢𝘧𝘨𝘦𝘭𝘰𝘱𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘬 𝘪𝘴 𝘻𝘦 𝘻𝘰 𝘮𝘰𝘨𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘯𝘰𝘨 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯. 𝘒𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦𝘳, 𝘵𝘦𝘳𝘸𝘪𝘫𝘭 𝘻𝘦 𝘣𝘰𝘷𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘤𝘩𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘶𝘪𝘵𝘴𝘵𝘦𝘦𝘨.

Bij de voordeur begroet ze me met een zachte lach. ‘Fijn dat je er bent’ klinkt in ons beider oren een beetje gek. Alles is zo dubbel als je het afscheid van je man moet regelen. Dan is de uitvaartleidster welkom én had je haar nog lang niet willen ontmoeten.

Aan de keukentafel zit de naaste familie. Een dochter maakt koffie, een schoonzoon is bezig met de adressenlijst. Haar kleindochter is direct gekomen en een andere dochter is onderweg.

Een gewoon gezin met warme banden en veel ruimte voor anderen aan de tafel. Een kerngezin zoals ze dat noemen. Maar nu eentje waar de kern plotseling is weggenomen. Waar het zoeken naar houvast automatisch op háár schouders terecht is gekomen. Zo snel als de dood verscheen werd zij hoofd van dit gezin.

Ze troost haar kleindochter, bemiddelt tussen de dochters, doet zichtbaar haar best om iedereen de ruimte te geven. Ze is adrem, maakt af en toe zelfs een grapje en weet wat er moet gebeuren. Ze luistert en vertelt, lacht en raakt af en toe overmand. Duurt maar even, dan heeft ze zich weer in de hand.

Na de uitvaart en de koffie, als de gasten zijn vertrokken en het gewone leven alweer dringt, tref ik haar in de gang. Ze wil me bedanken en pakt mijn hand. Over hoe fijn het was, hoe goed het ging, en wat is er mooi gesproken. Mijn hand blijft in de hare. Iedereen is al buiten. Ze is alleen en ineens kwetsbaar.

Achtergebleven. Waar is de uitgang? Waar moet ik naartoe?
Met haar kleine handje nog in de mijne lopen we samen op het licht van de buitendeur af. De gang is lang en niet lang genoeg.

De zon schittert in een verdwaalde traan. Nu moet ze gaan. Aarzelend laat ze me los. Het zal haar wel lukken om haar richting weer te vinden. Daar vertrouw ik op.

Maar soms, in mijn herinnering, voel ik dat handje nóg.

Met liefs, Wenz Uitvaart ❤️

16/08/2025

𝐎𝐟 𝐢𝐤 𝐦𝐞𝐞 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐨𝐯𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐥? ‘𝐃𝐚𝐧 𝐤𝐮𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐰𝐞 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐞𝐧 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐠𝐞𝐥𝐨𝐨𝐟 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭.’
Ze hebben gelijk, er is een verschil tussen vertellen en met eigen ogen zien. Twee volwassen broers, zonen van hun overleden vader, hebben me vol enthousiasme verteld over de verzameling blikken en blikjes van hun vader. Hoe die boven allemaal netjes uitgestald staan in de slaapkamers. ‘Heel veel, nee maar echt, heel veel’. Of ik er niet even naar wil kijken?

Achter de mannen aan klim ik de trap van dit kleine huisje op. Boven zijn drie slaapkamers en alle drie staan ze nokvol blikken en blikjes, uitgestald op stellingkasten. Gesorteerd op kleur, maat en merk. Hele kleintjes van ooit kon dat nog sigaretten, wat grotere van huishoudproducten voor de plastic overname.

Overal waar ik kijk zie ik de levenslang verzamelde schatten van deze meneer, hun vader. Ze zijn er trots op. Ze weten ook niet zo goed wat ze ermee aan moeten. Het huis is een huurhuis en moet zo snel mogelijk leeg. Weggooien voelt zonde maar wie doe je hier een plezier mee. Ze overwegen een museum, in het slechtste geval naar Het Goed. Er zit ongemerkt een vermogen in deze verzameling maar het zal lastig zijn om die te gelde te maken.

Als uitvaartleider komen we bij allerlei mensen over de vloer en soms zelfs op zolder. Het is een prachtig inkijkje in hun leven en de dingen waar ze waarde aan hechtten toen ze er nog waren. Ansichtkaarten van vroeger die ze spaarden. Planken vol zelf geknutselde vliegtuigjes op schaal. Boeken van een bepaalde schrijver. En troep. Troep zien we ook.

Een achtertuin vol puin. Een keuken waar door de spullen niet meer gekookt kan worden. Een zolder of een kelder waar al dertig jaar steeds iets ingeschoven wordt. Een overweldigende klus voor de achterblijvers om het onderscheid te maken. Wat is van waarde? Voor hen of voor het overleden familielid.

In Zweden doen ze aan Döstädning ofwel death cleaning. Dit is een Zweeds gebruik waarbij je al jouw materiële bezittingen tegen het einde van je leven bewust ordent. Zelf dus. Niet overlaten aan jouw dierbaren. Soms zelfs alvast weggeven of vastleggen voor wie iets is. Zodat jouw nabestaanden straks niet voor een enorme en onoverzichtelijke klus staan.

Gelukkig kiezen steeds meer mensen voor een voorgesprek over hun uitvaart. Nabestaanden hoeven dan niet, midden in hun verdriet, zien te achterhalen wat de wensen zouden zijn geweest. Dat scheelt enorm.

Döstädning is net zoiets. Een voor-opruiming zou je kunnen zeggen.
Een manier om bij leven nog te kunnen doorgeven: Ik wens je rust in je verdriet.
Mooi.
Lief.

Vandaag zet ik alvast één ding in de doos voor Het Goed in de schuur.

En jij?

23/01/2025

16/01/2025

Waarom doe je wat je doet? Martine van der Snel , uitvaartleidster bij Wenz Uitvaart, vertelt waarom zij doet wat ze doet. ❤️

🌗🌘🌑🌒🌓

Midden in de dood zit het leven. In het verliezen valt er iets te winnen. Voor wie het ziet.
Nergens staat er zo’n vergrootglas op het leven dan wanneer de dood zich gemeld heeft. Soms aangekondigd, soms totaal onverwacht. Vraagt het van familie en nabestaanden altijd om verbinding, herinnering en veerkracht. En die is niet vanzelfsprekend.

Ik zie het als uitvaartleidster voor Wenz Uitvaart steeds opnieuw gebeuren. Als de dood voor de deur staat worden er handen vastgepakt en de liefde vaak hardop uitgesproken. Overlijden is intiem. Meteen daarna mag ik als uitvaartleidster tussen de tranen van gemis en mooie herinneringen aan de keukentafel meedoen in het vormgeven van die allerlaatste. De laatste herinnering. Zij laten mij binnen in hun huis maar ook in hun leven, zorgen en verdriet. En dat beschouw ik niet als vanzelfsprekend.

Soms moet er iemand huilen. Soms is er wat bemiddeling nodig. Soms weten ze precies ‘hoe’. Vaker is er behoefte aan meedenken, meevoelen, mee zorgen. Samen op zoek naar wie hij of zij was vóórdat… De aanwijzingen zitten in de verhalen, de blikken en de spullen. In het werk, de hobby en de grapjes. Welke kleding, welk vervoer, welk gedicht? Niets is vanzelfsprekend, niets ligt vast. Behalve dat het moet kloppen, helder en zuiver, met wie de overledene was.

Ik ken de leegte van verlies van dichtbij. Verlies van familie, gezinseenheid, mezelf. Ik ken de moeite die het kost om in de mist van de herinnering ook jezelf weer te vinden. Ik ken de meerwaarde van iemand die in dat donker het licht even voor je aandoet totdat je het zelf weer kunt.

Het zal daarom zijn. Dat is denk ik waarom ik doe wat ik doe. Als uitvaartleidster is het mijn wens om de overledene weer aan zichzelf en de familie terug te geven. Dat ik dan voor je zorg en het licht aandoe. En zij, soms een beetje op de tast, tijd hebben om elkaar te vinden. In hun verdriet zich het mooie of grappige te herinneringen. Ruimte te vinden voor rouw maar ook een glimlach.

Dan rij ik na afloop van de uitvaart terug naar huis met een eigen ontroerde glimlach. Omdat het goed was en zij nu verder kunnen. Terwijl ze hebben moeten loslaten zal de herinnering aan deze dag een verbindende zijn.
En dat is niet vanzelfsprekend.

Maar voor mij wel.
Ik ben Martine van der Snel, vanzelfsprekend uitvaartleidster voor Wenz Uitvaart in Epe.

13/01/2025

Utevaart.
Klinkt als … en klinkt bekend niet waar?

Of je nou in Apeldoorn, Eerbeek of Epe woont, of waar dan ook in Nederland, je herkent er al gauw het woord uitvaart in. Iedereen krijgt in zijn of haar leven te maken met een uitvaart. Soms wat verder weg, soms van dichterbij. Dus nee, dit is geen spellingsfoutje.

Vroeger, in 1278 werd er al melding gemaakt van een ‘utevaart’. Dit Middelnederlandse woord is een vertaling van het Latijnse exsequiae.

Exsequiae is afgeleid van exequi wat voltrekken (denk ook aan het woord executie) en “tot het einde volgen” betekent. Met een uitvaart volgen de nabestaanden de overledene tot aan zijn laatste rustplaats.

Dat er in de Nederlandse vertaling gebruik gemaakt wordt van het werkwoord 'varen' heeft overigens niks met boten te maken. Varen betekende in de tijd dat dit woord ontstond zoiets als ‘gaan/lopen’.

Door de ontwikkelingen in het vervoer heeft varen in onze taal steeds meer de associatie met boten en varen over water gekregen. Oorspronkelijk was dit dus niet zo. Rond 1278 was de gebruikelijke manier van vervoeren te voet of met paard en wagen. Vandaar dat we dit woord nog steeds voor het ritueel gebruiken waarbij we ‘de overledene tot het einde volgen’.

* Op de foto uitvaartleidster Elselien Klein tijdens het begeleiden van een uitvaart in Dieren, Gelderland.

19/10/2024

19/10/2024