Wenz Uitvaart Epe

17/05/2026

Helaas hebben we de wandeling door de regen moeten verplaatsen. Zondag 14 juni is de nieuwe datum voor de wandeling. Alle info blijft verder hetzelfde. Hopelijk tot de 14e! ❤️

Rouwen gaat nooit over, niet echt. Er blijven rauwe randjes en onverwachte momenten waar je weer voelt hoe erg je iemand mist.
𝑵𝒊𝒆𝒕 𝒛𝒐𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒊𝒆𝒎𝒂𝒏𝒅 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒅𝒆𝒈𝒆𝒏e 𝒅𝒊𝒆 𝒋𝒐𝒖 𝒄𝒐𝒎𝒑𝒍𝒆𝒆𝒕 𝒎𝒂𝒂𝒌𝒕𝒆. 𝑫𝒊𝒆 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒐𝒖 𝒋𝒐𝒖𝒘 𝒃𝒆𝒔𝒕𝒆 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒊𝒆 𝒎𝒂𝒂𝒌𝒕𝒆. 𝑬𝒏, 𝒎𝒊𝒔𝒔𝒄𝒉𝒊𝒆𝒏 𝒐𝒐𝒌 𝒅𝒆𝒈𝒆𝒏𝒆 𝒅𝒊𝒆 𝒋𝒆 𝒘𝒆𝒍 𝒆𝒆𝒏𝒔 𝒆𝒓𝒈𝒆𝒓𝒅𝒆. 𝑫𝒂𝒕 𝒌𝒂𝒏 𝒐𝒐𝒌. 𝑺𝒐𝒎𝒔 𝒈𝒂 𝒋𝒆 𝒅𝒆 𝒆𝒓𝒈𝒆𝒓𝒏𝒊𝒔𝒔𝒆𝒏 𝒏𝒐𝒈 𝒉𝒆𝒕 𝒎𝒆𝒆𝒔𝒕𝒆 𝒎𝒊𝒔𝒔𝒆𝒏. 𝑴𝒂𝒂𝒓 𝒘𝒊𝒆 𝒃𝒆𝒈𝒓𝒊𝒋𝒑𝒕 𝒛𝒐𝒊𝒆𝒕𝒔 𝒏𝒐𝒖?

Anderen. Mensen die hetzelfde gemis meemaken als jij. Die ook hun partner moeten missen. Soms na lange, soms na korte tijd. Soms missen zij al langere tijd en soms nog maar pas. Het helpt om te kunnen delen, samen te weten hoe het is. Echt. Geen beleefde bevestiging maar een gevoeld gemis.

Opnieuw organiseert Martine van der Snel een troostwandeling voor hen die hun partner zijn verloren en je bent van harte welkom.

Samen met die anderen een stukje oplopen. Wat praten, tips uitwisselen of zwijgen. Jezelf zijn en niks uit te hoeven leggen, jouw aanwezigheid is genoeg. Voel je welkom en wandel mee.

Aanvang 10:00 uur bij Restaurant ‘ De Ossenstal ‘ aan de Ossenweg 10 in Epe.
De wandeling is ongeveer 5 kilometer lang.
Na afloop van de wandeling drinken we een kopje koffie of thee met elkaar.
Deelname is gratis.

Je kunt je opgeven via martine@wenz-uitvaart.nl of via 06-16077272.

Met liefs en tot dan,

Wenz Uitvaart.
❤️

13/05/2026

Zondag 17 mei gaan we weer wandelen. Wees welkom! ❤️

Rouwen gaat nooit over, niet echt. Er blijven rauwe randjes en onverwachte momenten waar je weer voelt hoe erg je iemand mist.
𝑵𝒊𝒆𝒕 𝒛𝒐𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒊𝒆𝒎𝒂𝒏𝒅 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒅𝒆𝒈𝒆𝒏e 𝒅𝒊𝒆 𝒋𝒐𝒖 𝒄𝒐𝒎𝒑𝒍𝒆𝒆𝒕 𝒎𝒂𝒂𝒌𝒕𝒆. 𝑫𝒊𝒆 𝒗𝒂𝒏 𝒋𝒐𝒖 𝒋𝒐𝒖𝒘 𝒃𝒆𝒔𝒕𝒆 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒊𝒆 𝒎𝒂𝒂𝒌𝒕𝒆. 𝑬𝒏, 𝒎𝒊𝒔𝒔𝒄𝒉𝒊𝒆𝒏 𝒐𝒐𝒌 𝒅𝒆𝒈𝒆𝒏𝒆 𝒅𝒊𝒆 𝒋𝒆 𝒘𝒆𝒍 𝒆𝒆𝒏𝒔 𝒆𝒓𝒈𝒆𝒓𝒅𝒆. 𝑫𝒂𝒕 𝒌𝒂𝒏 𝒐𝒐𝒌. 𝑺𝒐𝒎𝒔 𝒈𝒂 𝒋𝒆 𝒅𝒆 𝒆𝒓𝒈𝒆𝒓𝒏𝒊𝒔𝒔𝒆𝒏 𝒏𝒐𝒈 𝒉𝒆𝒕 𝒎𝒆𝒆𝒔𝒕𝒆 𝒎𝒊𝒔𝒔𝒆𝒏. 𝑴𝒂𝒂𝒓 𝒘𝒊𝒆 𝒃𝒆𝒈𝒓𝒊𝒋𝒑𝒕 𝒛𝒐𝒊𝒆𝒕𝒔 𝒏𝒐𝒖?

Anderen. Mensen die hetzelfde gemis meemaken als jij. Die ook hun partner moeten missen. Soms na lange, soms na korte tijd. Soms missen zij al langere tijd en soms nog maar pas. Het helpt om te kunnen delen, samen te weten hoe het is. Echt. Geen beleefde bevestiging maar een gevoeld gemis.

Opnieuw organiseert Martine van der Snel een troostwandeling voor hen die hun partner zijn verloren en je bent van harte welkom.

Samen met die anderen een stukje oplopen. Wat praten, tips uitwisselen of zwijgen. Jezelf zijn en niks uit te hoeven leggen, jouw aanwezigheid is genoeg. Voel je welkom en wandel mee.

Aanvang 10:00 uur bij Restaurant ‘ De Ossenstal ‘ aan de Ossenweg 10 in Epe.
De wandeling is ongeveer 5 kilometer lang.
Na afloop van de wandeling drinken we een kopje koffie of thee met elkaar.
Deelname is gratis.

Je kunt je opgeven via martine@wenz-uitvaart.nl of via 06-16077272.

Met liefs en tot dan,

Wenz Uitvaart.
❤️

01/05/2026

Thuiskomen….

𝗩𝗿𝗶𝗷𝗱𝗮𝗴𝗺𝗶𝗱𝗱𝗮𝗴, 𝗱𝗲 𝗳𝗶𝗹𝗲𝘀 𝗯𝗲𝗴𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻, 𝗱𝗲 𝗲𝗲𝗿𝘀𝘁𝗲 𝘀𝗰𝗵𝗮𝗽𝗽𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝘀𝘂𝗽𝗲𝗿𝗺𝗮𝗿𝗸𝘁𝗲𝗻 𝗿𝗮𝗸𝗲𝗻 𝗹𝗲𝗲𝗴. 𝗜𝗻𝘀𝗹𝗮𝗮𝗻, 𝗮𝗳𝘇𝘄𝗮𝗮𝗶𝗲𝗻, 𝗼𝗽𝗿𝘂𝗶𝗺𝗲𝗻. 𝗡𝗶𝗲𝘁 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻 𝗱𝗲 𝗱𝗮𝗴 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗼𝗼𝗸 𝗱𝗲 𝘄𝗲𝗲𝗸 𝗶𝘀 𝘃𝗼𝗼𝗿𝗯𝗶𝗷, 𝗱𝗲 𝘇𝗼𝗻 𝘀𝗰𝗵𝗶𝗷𝗻𝘁 𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗴𝗮𝗮𝗻 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗵𝘂𝗶𝘀. 𝗔𝗹𝘁𝗵𝗮𝗻𝘀, 𝘇𝗼 𝘇𝗼𝘂 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻 𝘇𝗶𝗷𝗻.

Maar wat als die ander nooit meer thuis komt?
Vader, moeder, man, vrouw, zoon, dochter; wie het dan ook is wiens voeten je thuis verwacht.
Wij zien het bijna dagelijks.
Hoe levenslopen stoppen met lopen of, na laatste moeizame stappen, verwaaien tot een stilte die nog lang naklinkt. Een stilte die, in de leegte van schoenen waar nooit meer iemand instapt, tastbaar is.

Sloffen bij een achterdeur, waarin niemand meer even snel naar de schuur loopt. Klompen met een ijzerdraad om ze bij elkaar te houden die de eigenaar overleefd hebben. Hoge hakken die bewaard worden lang nadat er op werd gesjanst.

Naar huis, ook als de zon schijnt, voelt dan nooit meer hetzelfde.
Nooit meer huppelend.
Niet meer de lichtheid van het verheugen
of de vanzelfsprekendheid van de gewoonte.
Maar schoorvoetend
zonder vreugde
naar huis
op moeie voeten.

Ik wens je een thuis om naar terug te gaan en anders alle liefs zo vlak voor een weekend.

❤️

Wenz Uitvaart

20/04/2026

Rouwrust….

"𝑳𝒆𝒕 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒕𝒓𝒐𝒆𝒑." 𝒁𝒆𝒈𝒕 𝒛𝒆. "𝑰𝒌 𝒃𝒆𝒏 𝒏𝒐𝒈 𝒘𝒆𝒊𝒏𝒊𝒈 𝒘𝒂𝒂𝒓𝒅 𝒆𝒏 𝒌𝒐𝒎 𝒏𝒆𝒓𝒈𝒆𝒏𝒔 𝒂𝒂𝒏 𝒕𝒐𝒆." 𝑬𝒆𝒏 𝒑𝒂𝒂𝒓 𝒛𝒊𝒏𝒏𝒆𝒏 𝒍𝒂𝒕𝒆𝒓 𝒗𝒆𝒓𝒕𝒆𝒍𝒕 𝒛𝒆 𝒅𝒂𝒕 𝒛𝒆 𝒏𝒐𝒈 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒂𝒂𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒘𝒆𝒓𝒌 𝒊𝒔 𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒕 𝒛𝒆 𝒅𝒆 𝒗𝒆𝒓𝒋𝒂𝒂𝒓𝒅𝒂𝒈 𝒘𝒂𝒂𝒓 𝒛𝒆 𝒗𝒂𝒏'𝒕 𝒘𝒆𝒆𝒌𝒆𝒏𝒅 𝒏𝒂𝒂𝒓𝒕𝒐𝒆 𝒛𝒐𝒖 𝒈𝒂𝒂𝒏 𝒐𝒐𝒌 𝒉𝒆𝒆𝒇𝒕 𝒂𝒇𝒈𝒆𝒛𝒆𝒈𝒅. "𝑰𝒌 𝒗𝒊𝒏𝒅 𝒉𝒆𝒕 𝒉𝒆𝒆𝒍 𝒗𝒆𝒓𝒗𝒆𝒍𝒆𝒏𝒅 𝒎𝒂𝒂𝒓 𝒊𝒌 𝒃𝒆𝒏 𝒈𝒆𝒘𝒐𝒐𝒏 𝒛𝒐 𝒎𝒐𝒆."

Een dochter verliest haar moeder. Op leeftijd en geen hele grote verrassing. Met alle zorg en loyaliteit stort dochter zich op de uitvaart en de organisatie. De kamer in het verzorgingshuis moet leeg, de kaart ontworpen, adressen verzamelt. Lukt allemaal en het afscheid is waardig, passend en zacht. Een zacht gedag aan een moeder die boven alles vooral heel lief was. Altijd geweest, dat lief. Zorgzaam voor iedereen én voor haar dochter. Tot op hoge leeftijd kon dochter bij haar moeder terecht voor wijze raad of gewoon niks, alleen even samenzijn voelt samen minder alleen.

Nu zijn we een paar weken verder en kom ik nog even langs. Napraten, terug voelen naar hoe het was en hoe het ging. En dan zegt ze dus dit. Een verontschuldiging die helemaal niet past en dat zeg ik haar dan ook.

Het is jóuw rouw. Zelfs de natuur gaat in rust om terug te kunnen komen met leven. Sommige dieren gaan in winterslaap, een wereld aan beestjes nestelt zich onder de deken van gevallen bladeren om zich te beschermen tegen de kou. Tot de zon langzaam weer komt verwarmen en de natuur tot (verder) leven uitnodigt.
Verontschuldig je niet, leg het uit. Jouw moeheid is niet 'gewoon', hij is wel normaal. Het hoort erbij.

Je bent uitgeput.
Dat vraagt niet om een verdediging of een verontschuldiging; dat vraagt om rust.
Rouwrust.

Vraag er gerust om aan je omgeving.
En maak je niet druk om een stoffige vensterbank.

❤️

Met liefs, Wenz Uitvaart

20/01/2026

Kom je ook een kaarsje branden? 🕯️

09/01/2026

25 januari vindt er weer een ‘troostwandeling’ plaats in de bossen van het mooie Epe.

In een vooruitsnellende wereld blijf je makkelijk achter.
Het leven gaat door, dat weet je heus wel. De wereld wacht niet, ook niet op jou. Iedereen gaat weer aan de slag, dingen te doen, plaatsen waar ze naartoe moeten.
Je begrijpt dat.
Maar jij? Jij hebt een verlies mee te nemen in de rest van jouw leven. Of jij jouw partner nou lang of korter geleden bent verloren, nu loop je alleen.
En dat is niet leuk.

Daarom organiseert Martine van der Snel op 25 januari 2026 weer een ‘Troostwandeling’ in de prachtige natuur bij Epe.

Samen met anderen die weten waar het over gaat een stukje oplopen. Wat praten, tips uitwisselen of zwijgen. Jezelf zijn en niks uit te hoeven leggen, jouw aanwezigheid is genoeg. Voel je welkom en wandel mee.

Aanvang 10:00 uur bij Restaurant ‘ De Ossenstal ‘ aan de Ossenweg 10 in Epe.
De wandeling is ongeveer 5 kilometer lang.
Na afloop van de wandeling drinken we een kopje koffie of thee met elkaar.
Deelname is gratis.

Je kunt je opgeven via martine@wenz-uitvaart.nl of via 06-16077272.

Met liefs en tot dan,
Wenz Uitvaart.
❤️

*Delen vinden we lief.

24/12/2025

Een geluksdag… ⭐️

Met de laatste column van dit jaar willen wij jou een mooie Kerst toewensen. Eentje die je brengt wat je nodig hebt. Een Kerst die vriendelijk voor je is, of hij nou vrolijk of verdrietig is. Wij wensen je een hand om vast te houden.
Met liefs, uiteraard.
Wenz Uitvaart
❤️

De straten zijn donker en grauw. Lantaarnpalen spiegelen in het natte wegdek. Kerstverlichting in de tuinen van de huizen schommelt zacht in een klein beetje wind. Achter grote donkere ramen zie ik contouren waarvan ik weet wat het is.
Kerstboom. Kerstster. Kerstmis.

Bij daglicht zou ik kunnen zien dat er pakjes onder liggen. Kleurige linten, vrolijk papier, labels met de namen van de hele familie, uitgestald in de woonkamer. Nog een paar dagen, dan is het uitpakken geblazen. Soms met een gedicht, soms met een spel, altijd met de lach van gezellig samenzijn.

Het doet pijn. Soms. Achter sommige ramen schijnt geen kerstlicht maar vallen de schaduwen van rouw de kamer binnen. Ik kom er net vandaan. Een lieve man, fijne vader, fantastische opa is na een liefdevol afscheid gegaan. Achtergebleven door een kleine familie; één kind, één kleindochter en daarom middelpunt. Zijn kleindochter was het centrum van zijn bestaan. Ster aan de hemel, lichtpuntje op aarde.

Haar opa was haar vriend, haar beschermer, haar wijsgeer. Hij haalde haar op van ballet met een ‘wat zijn dat voor gekke schoentjes?’ Hij leerde haar welke paddenstoelen ze kon eten, en eerst te kijken of er geen kabouter in woonde. Hij gaf haar zijn hand maar vooral zijn vertrouwen.

Haar verdriet is overweldigend. Ze zoekt naar houvast in een wereld die ze nu niet meer begrijpt. Hoe kan dat ook anders? Ze is pas acht en de dood zat nog niet in haar woordenschat. ‘Mamma, waar is opa? En wanneer komt hij weer terug?’ Dikke tranen, natte wangen.

In een opwelling laat ik haar helpen. ‘Kom, dan doen we het samen, ik denk dat jij dat kunt’. Ze geeft de schroeven voor de kist aan, legt de condoleanceregisters klaar, draagt de bloemen mee uit de auto. Ze haalt de glaasjes water en na afloop helpt ze huppelend mee met opruimen.

Na het afscheid lopen ze samen naar de auto. Kleine familie; één kind, één kleindochter en ik kijk ze na. ‘Mamma’, zegt ze vlak voordat ze instapt, ‘ik ga opa heel erg missen maar dit was toch een geluksdag’.
…

Kerstgedachte; al is het nog zo donker, er mag ook ergens nog een lichtje schijnen.

🎄🌤️❤️

20/12/2025

💫💛

26/11/2025

Uniek en met liefdevolle zorg, tot het laatst ❤️

𝐷𝑒 𝑑𝑖𝑒𝑛𝑠𝑡 𝑖𝑠 𝑣𝑜𝑜𝑟𝑏𝑖𝑗, 𝑑𝑒 𝑔𝑎𝑠𝑡𝑒𝑛 𝑘𝑟𝑖𝑗𝑔𝑒𝑛 𝑘𝑜𝑓𝑓𝑖𝑒 𝑒𝑛 𝑚𝑜𝑜𝑖𝑒 𝑘𝑜𝑒𝑘𝑒𝑛. 𝐷𝑒 𝑓𝑎𝑚𝑖𝑙𝑖𝑒 𝑏𝑙𝑖𝑗𝑓𝑡 𝑏𝑖𝑗 𝑚𝑖𝑗 𝑒𝑛 𝑠𝑎𝑚𝑒𝑛 𝑏𝑒𝑔𝑒𝑙𝑒𝑖𝑑𝑒𝑛 𝑤𝑒 ℎ𝑢𝑛 𝑑𝑖𝑒𝑟𝑏𝑎𝑟𝑒 𝑛𝑎𝑎𝑟 𝑑𝑒 𝑜𝑣𝑒𝑛. 𝐷𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑒𝑒𝑛 𝑐𝑟𝑒𝑚𝑎𝑡𝑖𝑒 𝑒𝑛 𝑑𝑒 𝑓𝑎𝑚𝑖𝑙𝑖𝑒 𝑚𝑎𝑔 𝑎𝑙𝑠 𝑧𝑒 𝑑𝑎𝑡 𝑤𝑖𝑙𝑙𝑒𝑛, 𝑚𝑒𝑒 𝑡𝑜𝑡 𝑎𝑎𝑛 ℎ𝑒𝑡 𝑒𝑖𝑛𝑑.

Voor de ovenruimte is er altijd een korte pauze. Als een aarzeling voor de laatste stap. We geven uitleg en vragen wie er verder mee wil. Alles is okay, liefde ís, en hoeft niet te worden bewezen. Dan stappen we de deuren door.

Op de kist ligt een vuurvast steentje. In dat steentje staat een nummer waar de overledene aan gekoppeld is. Anders dan in het dagelijks leven is dit nummer niet bedoeld om je op te laten gaan in de grijze massa, maar juist om het unieke van de mens te waarborgen.

Straks, als de oven klaar is, dan blijft dit steentje helemaal intact over. As en steentje blijven bij elkaar. Zo weten de medewerkers van het crematorium én u, heel zeker dat dit de as van uw dierbare is.
Uniek dus.
Zoals alles.

Elke stap in het proces
is als een steen van zorgvuldigheid en warmte
gelegd in een vijver vol liefde

Zodat je zeker weet
dat wie bij jou hoort
ook bij jou blijft
wanneer die uit het zicht verdwijnt.

❤️

Met liefs, Wenz Uitvaart

28/10/2025

Spraakwater, soms gemengd met tranen…

𝘡𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘢𝘯 𝘦𝘳 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥. 𝘚𝘰𝘮𝘴 𝘷𝘦𝘳𝘴𝘤𝘩𝘰𝘭𝘦𝘯, 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘵 𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵. 𝘐𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘳𝘭𝘦𝘪 𝘷𝘰𝘳𝘮𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘮𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘨𝘦𝘷𝘶𝘭𝘥 𝘮𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘵𝘦𝘳. 𝘋𝘦 𝘨𝘭𝘢𝘢𝘴𝘫𝘦𝘴 𝘸𝘢𝘵𝘦𝘳 𝘣𝘪𝘫 𝘩𝘦𝘵 𝘴𝘱𝘳𝘦𝘦𝘬𝘨𝘦𝘴𝘵𝘰𝘦𝘭𝘵𝘦 𝘵𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯𝘴 𝘦𝘦𝘯 𝘶𝘪𝘵𝘷𝘢𝘢𝘳𝘵. 𝘝𝘰𝘰𝘳 𝘦𝘭𝘬𝘦 𝘴𝘱𝘳𝘦𝘬𝘦𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘨𝘭𝘢𝘢𝘴𝘫𝘦 𝘦𝘯, 𝘶𝘪𝘵𝘦𝘳𝘢𝘢𝘳𝘥, 𝘰𝘰𝘬 𝘦́𝘦́𝘯𝘵𝘫𝘦 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘥𝘦 𝘶𝘪𝘵𝘷𝘢𝘢𝘳𝘵𝘭𝘦𝘪𝘥𝘴𝘵𝘦𝘳.

Het lichaam werkt onder spannende omstandigheden niet altijd mee. Opkomende tranen, een kriebelhoest of droge keel. Het kan iedereen gebeuren.

Dan is er dus een glaasje water. Zodat je even kunt pauzeren als de emotie je overspoelt. Tranen dringen, stemmen bibberen, een keel wordt dichtgeknepen. Dan, in alle rust als dat lukt, één of meerdere slokjes nemen. Is helemaal prima. Daarna kun jij weer verder en voor de luisteraar is zo’n pauze eigenlijk wel goed.

Luisteren is inspannend, luisteren naar emotie vraagt meer dan gewoon naar, bijvoorbeeld, een podcast. In die pauze van een slokje drinken kan het brein de informatie beter verwerken, klaar staan voor het vervolg.

Er is geen haast, je hoeft niet snel en moeiteloos. Afscheid nemen is beladen, een verdrietig lijf laat zich niet sturen, zenuwen zijn volkomen normaal.

En als je daarna verder praat, dan is er nog steeds aandacht, nog meer liefs dan daarvoor en komt de steun en stille aanmoediging uit alle harten in de zaal.

Voor jou, spraakwater; omdat woorden van liefde recht hebben op tijd en aandacht.

Die aula vol mensen? Die wacht.

Geduldig, meelevend en in stilte aanmoedigend
op jou.

❤️

Met liefs, Wenz Uitvaart

19/09/2025

Bijdehandje....

𝘡𝘦 𝘪𝘴 𝘨𝘦𝘬𝘳𝘰𝘮𝘱𝘦𝘯. 𝘛𝘪𝘫𝘥 𝘦𝘯 𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘱𝘢𝘢𝘳 𝘤𝘦𝘯𝘵𝘪𝘮𝘦𝘵𝘦𝘳 𝘢𝘧𝘨𝘦𝘴𝘯𝘰𝘦𝘱𝘵. 𝘋𝘦 𝘢𝘧𝘨𝘦𝘭𝘰𝘱𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘬 𝘪𝘴 𝘻𝘦 𝘻𝘰 𝘮𝘰𝘨𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘯𝘰𝘨 𝘬𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘳𝘥𝘦𝘯. 𝘒𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦𝘳, 𝘵𝘦𝘳𝘸𝘪𝘫𝘭 𝘻𝘦 𝘣𝘰𝘷𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘤𝘩𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘶𝘪𝘵𝘴𝘵𝘦𝘦𝘨.

Bij de voordeur begroet ze me met een zachte lach. ‘Fijn dat je er bent’ klinkt in ons beider oren een beetje gek. Alles is zo dubbel als je het afscheid van je man moet regelen. Dan is de uitvaartleidster welkom én had je haar nog lang niet willen ontmoeten.

Aan de keukentafel zit de naaste familie. Een dochter maakt koffie, een schoonzoon is bezig met de adressenlijst. Haar kleindochter is direct gekomen en een andere dochter is onderweg.

Een gewoon gezin met warme banden en veel ruimte voor anderen aan de tafel. Een kerngezin zoals ze dat noemen. Maar nu eentje waar de kern plotseling is weggenomen. Waar het zoeken naar houvast automatisch op háár schouders terecht is gekomen. Zo snel als de dood verscheen werd zij hoofd van dit gezin.

Ze troost haar kleindochter, bemiddelt tussen de dochters, doet zichtbaar haar best om iedereen de ruimte te geven. Ze is adrem, maakt af en toe zelfs een grapje en weet wat er moet gebeuren. Ze luistert en vertelt, lacht en raakt af en toe overmand. Duurt maar even, dan heeft ze zich weer in de hand.

Na de uitvaart en de koffie, als de gasten zijn vertrokken en het gewone leven alweer dringt, tref ik haar in de gang. Ze wil me bedanken en pakt mijn hand. Over hoe fijn het was, hoe goed het ging, en wat is er mooi gesproken. Mijn hand blijft in de hare. Iedereen is al buiten. Ze is alleen en ineens kwetsbaar.

Achtergebleven. Waar is de uitgang? Waar moet ik naartoe?
Met haar kleine handje nog in de mijne lopen we samen op het licht van de buitendeur af. De gang is lang en niet lang genoeg.

De zon schittert in een verdwaalde traan. Nu moet ze gaan. Aarzelend laat ze me los. Het zal haar wel lukken om haar richting weer te vinden. Daar vertrouw ik op.

Maar soms, in mijn herinnering, voel ik dat handje nóg.

Met liefs, Wenz Uitvaart ❤️