Veelkant Academie voor PTSS en Zingeving

29/03/2022

Einde van een prachtig tijdperk

De kids zijn groot en ik ben nu richting Harderwijk verhuisd. De coronaperiode heeft ook bij Veelkant een ommekeer gebracht. Van een tijdelijke oplossing, het vervangen vaan een maatschappelijk werker, werd deze koers opeens een vaste koers: ik vond mijn droombaan en ga daar komende maand aan de slag.

Het is ook echt de jackpot. Ik mag precies doen wat ik wil, namelijk in een jong leven al vanuit de schoolsituatie verschil kunnen maken voor kind en ouders.

Mijn kennis blijf ik overdragen, en mijn kennis wordt al doorgegeven door de collega's die hun scholingen bij mij volgden.
Ik ben heel gelukkig dat het zo is gelopen en trots op wat ik in deze jaren heb bereikt.

Veelkant verdwijnt van de kaart. Maar de verhalen zullen blijven komen.
Je kunt me volgen op Facebook (Felice Doppenberg-Visser), op mijn eigen tijdlijn zal ik mijn ervaringen en inzichten blijven delen. Ook op Linked In zal ik daar mee doorgaan.
De groepen op Facebook die ik heb opgezet zal ik wel op nonactief zetten.

Soms, als iets me echt diep raakt, dicht ik dichtseltjes daarover, volg daarvoor ffluisteren .

Dank voor alle jaren trouw volgen en delen wat werkt.
Ik wens jullie allemaal alle goeds!

21/04/2021

Waar ligt je oplossing? En opeens ligt er op deze vlakte een heus piratenschip! 😊

21/04/2021

Laatste lesdag!
Genieten en freestylen in een prachtig stukje natuur.

17/04/2021

Weer wat mooie tools van felice mogen leren die ik kan inzetten in mijn coaching. Het geeft inzicht in je intentiteit en stopt niet bij alleen het gedrag.

14/04/2021

Kinderogen

Vandaag was een fijne dag. Ik krijg zelden de kans om nieuw een kleuterklas te bezoeken. Nieuw als in: de kinderen kennen mij helemaal niet.
Hun eigen juf was er ook. Op het plein verzamelt ze de groep.

Ik sta op de verzamelplek, dus ik hoor er bij. Zo werkt dat in een kleuterbrein. Een kleuter kijkt me onbevangen aan. Ik besluit om heel bewust te gaan ervaren hoe kleuters contact zoeken.
Ik kijk onbevangen terug. Vaak verbreken volwassenen hun oogcontact op zo'n moment. Ik bespeur dat ook bij mezelf maar blijf in contact. De kleuter ook. Ik merk dat het me raakt, ontspant. Een warm gevoel.

Er is wat afleiding, zijn aandacht verplaatst zich. Naast mij staat nog een kind. Als ik kijk naar hem, kijkt hij me schuins aan, glimlacht en doet na een paar tellen net of hij niet keek. Ik doe mee en kijk weer naar andere kinderen. Ik voel zijn blik weer en het herhaalt zich een aantal keer.

Dan gaan we naar binnen. Er staat een flinke stoel voor me klaar, naast een heel rijtje ministoeltjes. Naast mijn stoel zit hij alweer naar me te kijken. Tevreden kijkt hij hoe ik naast hem ga zitten. "Dat had jij al bedacht he?" vraag ik. Hij knikt tevreden.

Tijdens de kring zijn er telkens nieuwe ogen die me opnemen. Ik ga het oogcontact bewust en ontspannen aan. Het is prachtig.

24/03/2021

Zo'n blauwe lucht vroeg om een praktijkles in de buitenlucht. We naderen het eind, dus staat genieten en in je kracht staan centraal.

27/01/2021

Transformatie: over een abstract begrip aanleren in de praktijk, maar dan online.

Lesgeven online, het blijft een uitdaging. Ik wil mensen in beweging zien, samen in een ruimte. Dus ik was wel zoekende hoe dit me zou afgaan. En dan zomaar beland ik in een van de meest symbiotische lessen die ik ooit heb gegeven.

Ik mocht het vandaag echt meemaken. Het begon al toen ik gauw appte: ik moet zo lesgeven- en toen de tekst eerst aanpaste naar Ik MAG zo lesgeven.

Want moet is er niet bij. Dat besefte ik door en door. Ik doe dit met ziel en zaligheid en ik ben beland in het meest uitdagende blok van de jaaropleiding: transformatie in gang brengen/zetten.

Transformatie is namelijk niet iets wat afgedwongen of opgelegd kan worden. De studenten moeten dus gaan ontdekken hoe een eenvoudig transformatieproces bewust gemaakt kan worden en ook zichtbaar gemaakt kan worden. Want dat is hun meesterproef aan het eind van de module.

We hebben daarom stilgestaan met wat er in ons geroerd werd afgelopen maandag, toen de media bol stond van berichten over mogelijke nieuwe rellen. Wat ons raakte verschilde erg, maar allemaal ervoeren we dat het ons hinderde.

De eenvoudige werkvorm transformeerde de belemmering, het hinderlijke, naar iets wat we zelf ter hand konden nemen. Dat bevrijdde ons en gaf ons dieper inzicht in wat wij betekenisvol en zinvol vinden.

En dus was mijn dag een dag met een gouden randje.

29/12/2020

Vuurwerk in je hoofd?

Het moet al zo'n 30 jaar terug zijn. Ik werkte toen bij de Appie. Mijn collega, ik zal haar even Marijke noemen, was in deze periode van het jaar altijd erg van slag.

Mijn andere collega's negeerden het een beetje, wisten niet zo goed wat ze er mee moesten. Marijke was namelijk van slag door het vuurwerk. En wij vonden vuurwerk wel leuk.

Het kleinste rotje bracht haar al in alle staten. Dat was niet zomaar. Want ja, we schrikken allemaal van een kanonslag, maar een simpel rotje weten we wel te verdragen. Maar zij niet.

En de jeugd in haar dorp kreeg dat door. Ze probeerden zelfs een keer een rotje in haar capuchon te mikken. Dan was ze gelijk 3 dagen niet op haar werk.

Marijke was namelijk bij een overval geweest. Getuige van die ene. En vuurwerk klonk in haar hoofd niet meer als vuurwerk, champagne en oliebollen, met de buurtjes in de wijk.

Vuurwerk betekende voor haar kogels. De dood. Iets wat voor een ander onvoorstelbaar is. Maar we waren collega's. Al waren we er niet bij, Marijke liet ons elk jaar weer zien wat er gebeurd was. En dat namen we bloedserieus. Want ook wij moesten met regelmaat de winkel openen.

Marijke, ik wens je dat je iets meer rust hebt dit jaar. En voor alle mensen die het wel leuk vinden: fijn. Maar vuurwerk is NIET heilig.

18/12/2020