14/01/2026
Als je denkt dat het slavernijverleden voorbij is, kijk eens hoe we met elkaar omgaan.
Gisteren was ik op CuraƧao.
In een oud landhuis uit de slavernijtijd.
Je hoeft daar niets te weten om iets te voelen.
Ik sprak met de gids. Hij zei:
āHet slavernijverleden is gebeurd.
Daar kunnen we niets meer aan veranderen.
Wat we wĆ©l kunnen veranderen, is de pijn die het heeft achtergelaten.ā
Dat was alles.
Geen uitleg. Geen mening.
En precies daarom raakte het.
Want die oude pijn is niet verdwenen.
Ze is doorgegeven.
Van voorouders op kind. Van lijf op lijf.
Je ziet het terug in hoe mensen op elkaar reageren.
In hoe snel wantrouwen ontstaat.
In hoe fel woorden worden, terwijl niemand precies weet waarom.
In zwijgen waar iets gezegd had moeten worden.
In afstand houden, omdat nabijheid ooit gevaarlijk was.
In controleren, omdat loslaten geen optie was.
In boosheid die groter is dan het moment.
In schaamte die nergens hardop wordt uitgesproken.
Mensen noemen het karakter.
Of opvoeding.
Of cultuur.
Dit is waar mijn werk over gaat.
Niet over schuld.
Niet over het verleden herschrijven.
Maar over het loslaten van pijn die nooit een plek heeft kunnen krijgen.
Iedereen kan hier iets in doen. Ook jij!
Daarom heb ik een korte hypnose gemaakt.
10 minuten.
Gericht op voorouders.
Om te voelen: dit mag hier stoppen.
š 10 minuten hypnose ā regressie voor voorouders
Link in bio.
Het verleden blijft wat het is.
Wat jij ermee doet, is van nu.
š¤
