Marcia Stallen Uitvaarten

16/12/2025

Zo mooiii!
Pak je kans!

16/12/2025

Op deze dag werd ik voor de eerste keer moeder. Ik beviel van een regenboog kindje, ze was overleden tijdens de zwangerschap. Omdat ze een week te jong was om aan te mogen geven ligt ze anoniem begraven. Als ze nog zou leven zou ze in 2026 30 jaar worden.
Ik was er echt heel verdrietig om en ik wenste zo hard dat ik het volgende jaar ook weer daar, op de kraamafdeling mocht zijn en met een levende baby in plaats van met lege handen naar huis mocht gaan.

Kijk uit wat je wenst!
Man man, wat waren alle kindjes welkom geweest. Van de 5 heb ik twee mooie jongens groot mogen brengen en wat ben ik trots op mijn mannen!

Ik heb dit afgelopen zaterdag aan mijn jongste schoondochter verteld en dan komt deze schat, ons Naomy die altijd zo attent is, met een bloemetje om Sammie Roos Blom te gedenken thuis. 🫶 Superlief schat. Love you! ❤️ Dankjewel, je bent zo liefff.

28/09/2025

25/09/2025

"Laat me blijven wie ik ben."

'Mijn' nummer maar dat was het ook van mijn lieve schoonmoeder en oma van onze kinderen.

Ik houd er zooo van!

Tijdloos dus.

💖

19/09/2025

Herstel na ziekte
̈zie

03/07/2025

Ik sta van mezelf te kijken dat ik dus sinds 3 april niets meer gedeeld heb. Het is niet dat ik niets meegemaakt heb, integendeel.

Iets verder in april werd ik gebeld door een lieverd waarvoor ik eerder uitvaarten(!) heb mogen verzorgen. Het was weer een bijzondere; voordat we bij het crematorium aankwamen maakten we, het was de wens van mevrouw, een geweldige rit met veel trikes. Mevrouw lag in haar kist op de aanhanger die gekoppeld was aan de trike van haar man en hij reed voorop vanaf huis naar haar laatste bestemming. Ik was er erg van onder de indruk en ik sloot het convooi terwijl de tranen over mijn wangen rolden.

Er zijn mij in korte tijd ook 3 dierbare vrienden ontvallen waarvan ik er 1 'gelukkig' zelf niet heb hoeven verzorgen. Die ene ken(de) ik vanaf mijn 15 jaar en hij was de ❤️s vriend, zoals het ook op zijn uitvaart werd benoemd, van mijn overleden man. Hij kende alle wel en wee van ons en andersom en dus zijn er gelukkig heel veel moooiiie herinneringen en natuurlijk zijn er de foto's nog.

In dezelfde week ging totaal onverwacht mijn lieve buurman, die altijd voor mij klaarstond op ict gebied en die ook vaak bij ons was maar nog vaker nadat zijn lieve vrouw 3 jaar daarvoor was overleden. We missen hem oprecht. Ik wens dat zij weer met elkaar herenigd zijn in of door de dood.

Op 21 juni hebben we mijn bijzondere vriend met heel veel van zijn motor vrienden 'weggebracht'. Mooier en ontroerender had het niet kunnen zijn. In betere tijden was hij een vrolijke vriend die te lang heeft geworsteld maar die zich bewonderingswaardig heel lang staande heeft weten te houden ondanks en met zijn dementie.

Een dag ervoor de uitvaart van een vrachtwagenchauffeur van slechts 37 jaar met intens verdrietige ouders- en broer.
Hij werd in zijn kist op zijn eigen vrachtwagen die bestuurd werd door zijn beste vriend, met naast hem de vader en omringd door veel bloemen naar het crematorium gebracht. Op de route stonden de collega's van zijn broer buiten bij het bedrijf waar hij werkt en terwijl de claxon ging van de vrachtwagen klonk er een luid applaus.

Ik reed weer vooruit want ik hoefde wederom niet op het filmpje maar het was zoooo indrukwekkend; het ging door merg en been. Ik huilde en wat was ik blij dat ik voor dit afscheid een woord dienst begeleider had.

'Hieromheen' waren er natuurlijk meer uitvaarten waar ik mijn uiterste best voor heb gedaan en die hartstikke mooi waren.

Maar ik denk dat ik best mag delen dat het mij ook niet in de koude kleren gaat zitten wanneer ik vrienden weg draag en mensen die echt te jong zijn...

03/04/2025

We zijn bijna een jaar verder en soms voelt het nog precies zoals gisteren. Het maakt niet uit hoe hard ik mijn best doe, maar de warmte van sommige herinneringen blijft nog steeds een te groot verlangen. Het zachte van je wangen en de manier waarop je op mijn borst past. Het gemak dat ik nog niet in anderen kan vinden, hoe graag ik het ook zou willen. Maar tegelijkertijd wordt het beter. Al zijn het muizenstappen. Waar het verlangen blijft, verschuift het langzaam naar iets dat ik mezelf kan bieden en een ander met de tijd.

Want dat is het prachtige en verschrikkelijke aan het vergaan van tijd. Het discrimineert niet, het slijt en tikt voor ieder hetzelfde. Het leert je verweven waar je lang dacht niet zonder iemand te kunnen leven. Het geeft je ademruimte. Het geeft je kracht. Maar het ontneemt je ook de macht om een ander dichtbij te houden. Het is een continue strijd die ik moedig heb gevoerd maar een keer zal verliezen.

En met het verlies van jou, win ik uiteindelijk mezelf terug. En dat is het prachtige aan wat de tijd je kan vertellen. Het wordt beter. Laat de tijd haar werk maar doen.

‘Het wordt beter’
zei de tijd zacht
‘laat mij maar
het werk doen.’

Uit mijn nieuwe boek ‘zacht als bladgoud’, die vanaf woensdag in de pre-order gaat! 💛

31/01/2025

Ik kan niet slapen dus ik zit even in de serre. Ik kijk naar het vloerkleed wat overigens gestofzuigd mag worden maar dat terzijde.

Ik zie de cirkels. En die fascineren mij. Je kunt ze zien vanuit het beginpunt in het midden naar buiten maar ook andersom.

Vaak bij mensen voor wie ik mag 'werken' gaan de cirkels van buiten naar binnen. Paradoxaal genoeg lijkt het in mijn geval van binnen naar buiten te werken, werkgerelateerd dan.

Juist daardoor gaan ze voor mij ook weer van buiten naar binnen als het over mijn priveleven gaat.

Het ligt ook wel aan mezelf. Dat gaat denk ik over de juiste balans weten te vinden.

Maar dat is nou juist het 'lastige' met 'de dood'; soms ben je met twee uitvaarten tegelijk bezig. Of je had er een paar kort na elkaar en dan denk je dat je een uitvaart afgerond hebt en dat je thuis de boel weer op kunt pakken. En net wanneer je in die flow zit mag je weer omschakelen om een uitvaart te mogen verzorgen. Als het te lang duurt voordat ik weer mag werken word ik onrustig want dan wil ik weer heel graag aan de slag omdat ik het zo graag doe en omdat het me zoveel meer voldoening geeft dan een kleed te stofzuigen zeg maar.

Anyway hoop ik nu echt te kunnen slapen want over een paar uurtjes gaan we afscheid nemen van een ontzettend "mooie mens" zoals we dat hier in Brabant zeggen. De vader van een lieve vriendin van mij. Een kleurrijke man die mijn kleed foeilelijk zou vinden omdat het zwart is.

19/01/2025

Vorige week ontving ik deze twee mooie foto's van een familie bij het afscheid van hun moeder. "Misschien kun je hiermee laten zien wat er zoal mogelijk is." Dus met toestemming van de familie deel ik ze graag met jullie.

De week ervoor lag de rouwkaart in mijn brievenbus met een kaartje met de volgende tekst:

Beste Marcia, je was er op het juiste moment en op de juiste manier. Dankjewel voor je goede zorgen bij het afscheid van onze lieve moeder.

Op 18 december ontving ik twee zussen in mijn Afscheidshuis. Zij waren op zoek naar een fijne ruimte waar hun moeder na haar overlijden kon verblijven en zij wilden ook graag veel zelf organiseren wanneer het zover was. Maar dat kon nog wel een poosje duren.

Over de ruimte waren zij aangenaam verrast schreven zij mij later en ook de kennismaking was heel prettig; zij wilden graag met mij het afscheid regelen.

Op 22 december overleed moeder. Heel de familie kwam samen met haar naar mij en zij werd met veel liefde omringd. Ook in de dagen erna en zelfs de allerlaatste kerst dat moeder 'er' nog was.

Het afscheid organiseerden zij op een lokatie in een mooie bosrijke omgeving. Een van de dochters en een paar kleinzonen kwamen moeder en oma in de ochtend halen en wij brachten haar er samen heen.

Niet met een rouwauto maar met de auto van een van haar zoons. De jongens voorop met oma en ik volgde om samen met hen nog wat puntjes op de i te zetten op de betreffende lokatie. Daarna vertrok ik om er vervolgens om 16.15 uur weer te zijn.

Zij hadden een prachtige dag gehad vertelden zij mij. De familie heeft ook veel in huis; zij zijn zeer muzikaal en er is veel schrijftalent onder hen dus het zal ongetwijfeld erg mooi zijn geweest.

Alle genodigden waren inmiddels vertrokken dus ik nam het stokje weer over om hen naar het crematorium te begeleiden. De vrouwen van het gezin droegen moeder weer naar de auto van de zoon waarop wij haar samen naar haar laatste bestemming voor die dag brachten.

De dag begon met mist en zo eindigde hij ook. Ik liep over het pad met de in nevel gehulde bomen voor de auto. De familie eromheen. Toen de bel luidde werd iedereen stil en in die plechtige stilte hebben we aan het einde van het pad voor het laatst afscheid van mevrouw genomen.

Later ontving ik de rouwkaart met het lieve briefje erbij en las ik de overlijdensadvertentie van mevrouw in de krant.

Ook dat heeft de familie zelf verzorgd. Wij noemen dit maatwerk. Wij zijn er om de overledenen en hun nabestaanden te faciliteren en te ondersteunen zoals zij dat wensen. Niet andersom.