Heksen van Exloo

19/02/2026

🕯Kaarsenmagie cursus 🕯

De laatste puntjes zijn gezet.
Boek één van drie ligt klaar. Oefenboeken komen straks ook op tafel. Gekleurde ritueelkaarsjes staan gereed en mijn eigen voorbeelden zijn meegenomen.

Vanavond start de nieuwe cursus kaarsenmagie.
Het was een flinke voorbereiding, maar nu ik het resultaat zie ben ik trots.

Ik heb er reuze zin in🧙‍♀️💖
🌛🌹🌜

18/02/2026

Blijft een mooi lied🧙‍♀️💜

18/02/2026

Ik blijf het bijzonder vinden hoe de maan haar eigen taal heeft.
Symbolen voor hoop, balans, wilskracht, leven… en ook voor donker en afscheid.
Elke fase draagt een andere stroom.

Welke spreekt jou vandaag het meest aan? 🌒
Misschien fluistert de maan vandaag ook iets tegen jou.

🌛🌹🌜

18/02/2026

🌳De Oermoederboom🌳

Er wordt wel gezegd dat een bos uit vele bomen bestaat.
Maar wie dieper kijkt, ziet iets anders.
Onder de grond, waar het donker is en stil, lopen wortels niet alleen omlaag, maar ze zoeken elkaar op en ze raken elkaar aan. Ze groeien om elkaar heen.

Fijne draden van schimmels verbinden stam met stam, oud met jong, sterk met kwetsbaar.
En in dat netwerk staat soms één boom die ouder is dan de rest.
Niet zozeer groter en breder dan de anderen, maar dieper geworteld.

Men zou haar de Oermoederboom kunnen noemen.
Zij is niet de eerste boom der bomen, maar zij draagt het geheugen van het bos.
Haar wortels reiken ver. Ze geven suikers door aan jonge boompjes die nog in de schaduw staan. Ze ontvangt signalen wanneer ergens gevaar dreigt. Via het ondergrondse web wordt gewaarschuwd, gedeeld, afgestemd.

Wat wij nu in de wetenschap een uitwisseling via mycorrhiza noemen, een samenwerking die altijd al gaande was. Het bos is geen verzameling individuen, het is een gemeenschap.

De Oermoederboom staat vaak stil en onopvallend. Haar stam is dik, haar bast getekend door jaren. Wie langs haar loopt, ziet misschien alleen een oude boom.
Maar onder haar loopt een netwerk van zorg.
Wanneer een storm komt, houdt haar wortelstelsel de bodem vast.
Wanneer droogte dreigt, verdeelt het bos wat het nog heeft.
Wanneer een jong boompje bijna bezwijkt, stroomt er voedsel vanuit oudere wortels.

Geen woorden, geen magie, alleen verbinding.
Misschien is dat de ware betekenis van een Oermoederboom:
niet het begin van alles, maar het middelpunt van samenhang.

En wie ooit bij zo’n oude boom heeft gestaan en heeft gevoeld, weet het.
De grond voelt steviger, de lucht rustiger.
Omdat zij verbonden is met velen.
En het bos ademt door die verbondenheid in harmonie.

Heksen van Exloo
🌛🌹🌜

17/02/2026

🧙‍♀️De stille fluisteringen van ons lichaam🧙‍♀️

In oude volksgeloof tradities werd het lichaam niet gezien als iets dat losstaat van de wereld.
Men geloofde dat het lichaam kon aanvoelen wat in beweging was nog vóórdat woorden of gebeurtenissen zich aandienden.
Soms zijn het kleine signalen.
Een tinteling. Een trilling. Een plotselinge rilling over de rug.
Een fluistering van het lichaam

De jeukende hand
In veel delen van Europa, van Duitsland tot Engeland en de Lage Landen, leeft het oude geloof dat een jeukende hand iets aankondigt.
Men zei:
• Jeukt de rechterhand, dan stroomt er geld naar je toe.
• Jeukt de linkerhand, dan laat je geld los of moet je iets afstaan.
De uitleg verschilt per streek, soms zelfs per dorp. Maar het verband tussen hand en geld is wijdverbreid in de volkskundige overlevering.
Sommigen spraken niet van winst of verlies, maar van beweging.
Geld dat onderweg is. Iets dat jouw kant op komt, of van je weggaat.

Het trillende oog
Een plotseling trillend ooglid werd zelden als toeval gezien.
In delen van Noord-Europa werd verteld:
• Het rechteroog brengt geluk of goed nieuws.
• Het linkeroog kan wijzen op verdriet of een onrustige boodschap.
Ook hier bestaan omgekeerde versies. Toch keert steeds hetzelfde idee terug: het oog, dat ziet, voelt soms eerder dan het verstand begrijpt.

De koude rilling
Iedereen kent het moment waarop er zonder duidelijke reden een koude rilling over je rug loopt of kippenvel zonder reden.
In de Lage Landen leeft de uitdrukking:
“Er loopt iemand over mijn graf.”
Die woorden dragen een oud beeld in zich.
Alsof de tijd zich even opent.
Alsof er iets aan je raakt wat je niet kunt zien.
In andere streken werd gezegd dat zo’n rilling betekent dat iemand aan je denkt of over je spreekt. Soms werd het gezien als een teken dat er iets nadert, een verandering, een ontmoeting, een bericht.

Oorsuizen en brandende wangen
Ook suizende oren en warme wangen werden als tekens verstaan.
• Suist het rechteroor, dan spreekt men goed over je.
• Suist het linkeroor, dan was het niet best wat er over jou gezegd wordt.
Brandende wangen droegen dezelfde betekenis.
Het lichaam leek als een snaar gespannen tussen mensen.
Wat elders werd gezegd of gedacht, kon hier voelbaar worden.

Heksen van Exloo
🌛🌹🌜

16/02/2026

❄️ Winter – Ida Gerhardt

Wit is de wereld, witter dan woorden.
De bomen staan in zwijgende pracht.
Wat viel uit de lucht heeft de aarde
zacht in een ander licht gebracht.

Geen voetstap breekt nog het zwijgen,
geen vogel beweegt in het hout.
De tijd houdt even de adem in,
de wereld is stil en koud.

🌛🌹🌜

15/02/2026

Vanmorgen liep ik te wandelen met mijn honden in de Eifel. Want wij zijn een paar dagen op stap geweest in dit mooie gebied.
Enfin, daar kwam ik dus vanmorgen dit ijshaar tegen, de baard van koning Winter.

Het was zo raar, want de ene keer is het aan het dooien en dan weer vrieskou.
Hierdoor dacht ik aan het Engelse verhaal over de strijd tussen koning Winter en Koning Vorst.

❄️Het verhaal van Koning Winter en Koning Vorst❄️

In een groot, ijzig paleis bij de koude Noordpool woont Koning Winter. Alles om hem heen is van ijs en sneeuw, en hij heeft kleine winter-feeën die hem helpen. Maar Koning Winter is egoïstisch en houdt al zijn rijkdom voor zichzelf. Hij wil altijd meer, ook de pracht die anderen maken.

Op een dag ziet hij dat Koning Vorst het bos heeft versierd met bladeren bedekt met goud en edelstenen, puur om het mooi te maken voor iedereen. Winter vindt dat niet genoeg en wil die schatten zelf hebben. Hij stuurt zijn winter-feeën de bossen in om alles af te halen en mee te nemen.

Maar de feeën vinden alleen bruine bladeren, het “goud” blijkt nep en Koning Winter wordt razend. Hij besluit om het paleis van Koning Vorst aan te vallen en stuurt zijn volgelingen eropaf.

Koning Vorst laat zich niet zomaar uit het veld slaan. Hij verzamelt zijn eigen feeën, die met ijzige pijlen en speren terugvechten. De winter-feeën van Koning Winter hebben geen echte wapens, en uiteindelijk moeten ze terugtrekken.

Koning Vorst neemt daarna de gescheurde mantel van Koning Winter en vormt daarmee prachtige, zilveren versieringen in het bos, takken glinsteren, kransen hangen in sneeuw. Het bos ziet er weer bijna net zo mooi uit als eerst, maar nu in winterpracht.

❄️ Waar komt het vandaan?
Dit sprookje, King Frost and King Winter, is een bestaand kinderverhaal dat traditioneel seizoenssymboliek gebruikt:
Koning Winter = harde, hebzuchtige winterkracht
Koning Vorst = schoonheid en magie van vorst en ijle kou
Feeën en bos = natuur en seizoensverandering

🌬️ Symboliek achter het verhaal

❄️Koning Winter
Hij staat hier voor:
Hebzucht en bezitterigheid
Macht die alles wil beheersen
De winter als eenzijdige kracht die niets deelt
Als personificatie is hij een verbeelding van de winter als een hard, koud seizoen.

🧊 Koning Vorst
Hij vertegenwoordigt:
Het esthetische, mysterieuze deel van vorst
Het wonder van ijzige pracht
Verandering zonder destructie
Hij versiert het bos niet uit eigen belang, maar uit schoonheid.

⚔️De strijd
Het verhaal laat zien:
Dat de winter zélf twee kanten heeft: de brute, egoïstische én de magische, stille pracht
Dat schoonheid en harmonie uiteindelijk winnen van blind verzamelen en vernietigen

Heksen van Exloo
🌛🌹🌜

14/02/2026

🌛🌹🌜

𓆩༺🦉༻𓆪
- Close in front of her, two glowing eyes gleamed from the reeds, there was a rustling, a hissing sound, and suddenly a huge creature rose from the ground. A dark monster with ruffled feathers, a sharp, hooked beak, and white spectacles around its eyes, a gigantic eagle owl, fluttered heavily into the air, and while the terrified child shrank back from it, it pecked and thrashed at the beautiful bird with fearful wingbeats and the muffled cry of anger: "Whoop! Whoop!" But the bird had vanished in that very instant, as without a trace as if the birch tree had swallowed it whole. Then something like a shadow slipped through the nearby trees—Lisbeth thought she saw a female figure fleeing towards the misty depths of the forest, its outline reminding her of the Dorngrub farmer's wife. But she had no time to think. The owl, still in a state of wild excitement, blew and snarled: "Away! Escaped! The sorceress! The witch!" -

Hermann Vogel illustrates 'Sunday's Child', 1887 by Julie Ludwig.

14/02/2026

🧙‍♀️💜

14/02/2026

Denk om de diertjes🧙‍♀️💜