05/05/2026
VRIJ
Ze werd 5 weken te vroeg geboren. Snel bij haar moeder weggehaald om in de couveuse terecht te komen.
Waar ze regelmatig door vreemde handen werd getoetst of ze het wel ‘goed’ deed. Haar lichaam moest het eerst goed doen voor ze in het aardse leven mocht.
Nu is ze 17 jaar.
Zit in de voorbereiding naar de examens en ervaart hoge stress en angsten.
“Ik moet het wel goed doen!”
“Wat als ik het niet goed doe?”
“Stop maar met leren, ik haal het toch niet!”
Hoe logisch als je naar haar start kijkt, waarin het van levensbelang was dat ze ‘het goed’ deed.
Haar overlevingsbrein handelt in de huidige situatie vanuit de ervaring van toen. Het kent geen tijd. De inprenting ‘ik moet het goed doen om het leven waard te zijn’ werd samen met haar geboren.
Door er vanuit die blik naar te kijken hebben we een ondersteuningsplan gemaakt. Met voeding, vertering, ondersteunen met biotensor, maar vooral pauzes en rustmomenten als Prioriteit.
Tijdens de pauzes eerst 10 minuten op de telefoon en daarna 20 minuten de zintuigen rust geven: frisse lucht, een korte wandeling, even buiten zitten zonder scherm, op blote voeten in het gras, bounchen op de trampoline, wat eten en/of drinken.
Alles bedoeld om uit je hoofd te gaan en te ontspannen in je lijf. Zodat je daarna weer kunt studeren. Stap voor stap.
Haar planning biedt voorspelbaarheid en dat geeft veiligheid in haar systeem. Wat de voorwaarde is om in je eigen waarde te komen.
Ik toost op een stuk bevrijding in haarzelf en op het behalen van haar diploma🥂
Zij is op haar geboortedag namelijk al geslaagd met haar geboortekaartje als diploma.
En het leven zo verschrikkelijk waard🩷