31/10/2025
In een bericht van een half jaar geleden sprak ik over centrale sensitisatie oftewel overgevoelige zenuwen, die onstaan zijn in mijn kindertijd door traumatische ervaringen.
Al ruim een half jaar had ik last van m'n lijf, al een keer door mn rug gegaan, aantal behandelingen bij de fysio gehad, en weer door.
Ik weet het aan het werk wat af en toe zwaar was, m'n houding, de hoogte van de balie enz.
Vooral m'n armen en schouders waren pijnlijk. Dagelijks stond ik er mee op en ging er mee naar bed en daartussenin werken.
Anderhalve maand geleden zat ik uitgeblust op m'n vrije dag in de ochtend aan m'n koffie en een stemmetje in mijn zei "ga mediteren" ik tegen mezelf, ja dat doe ik straks wel. Maar het bleef herhalen tot ik het toch maar ging doen.
Na de sessie voelde m'n lijf een stuk fijner, minder zwaar...
En ik kwam tot de conclusie, m'n werk werkt me op m'n zenuwen, aangezien daar een hoog stress gehalte was, ging dat in m'n lijf zitten.
Ik kon daar geen verandering in brengen en moet aan mezelf gaan denken en ging op zoek naar een nieuwe baan.
De eerste vacature die ik tegenkwam, was er 1 waar ik enthousiast van werd, ik solliciteerde en ging verder met huishoudelijke taken.
3 uur later ging m'n telefoon, en werd me gevraagd of ik op gesprek wilde komen.
26 september stond de afspraak, wat een fijn gesprek was dat ☺️
Ze zouden of dezelfde dag of de maandag erop iets laten weten, want ze hadden nog een andere sollicitant na mij.
In de avond, wanneer ik het niet meer verwachtte, ging m'n telefoon en ik kreeg te horen dat ik het was geworden, want ook zij vonden het een heel fijn gesprek 😁 🎉
De maandag erna heb ik m'n ontslag ingediend, wat niet makkelijk was, heb er toch bijna 2 jaar met plezier gewerkt.
Afgelopen week heb ik vrij gehad, zodat ik nog even tijd heb om alles te verwerken en m'n lichaam wat rust te geven zodat ik maandag aan m'n nieuwe uitdaging kan beginnen.
Ik heb er heel veel zin in in ieder geval 😀
