05/01/2026
Vandaag sneeuwt het. En dat zegt meer dan je denkt.
Buiten sneeuwt het.
En terwijl ik naar de tuin kijk, zie ik hoe alles even tot rust komt.
De vormen en geluiden zijn zachter. De wereld is bedekt.
Het lijkt alsof er niets gebeurt.
Maar dat is natuurlijk niet waar.
Onder die sneeuw gebeurt van alles.
Daar wordt gewerkt, bewogen, voorbereid.
Onzichtbaar. Stil. Maar allesbehalve stilstaand.
En dan denk ik aan de mensen die ik in mijn praktijk zie. Mensen die lang hebben doorgezet.
Die hun weg hebben gevonden door te doen, te dragen, door vol te houden.
Tot er ergens vanbinnen iets begint te verschuiven.
Niet duidelijk.
Niet concreet.
Maar wel voelbaar.
Alsof er iets onder de oppervlakte bezig is.
Iets dat nog geen woorden heeft.
Waar je zelf soms ook niet goed bij kunt, maar wat wél aandacht vraagt.
En juist dán gaan we twijfelen.
Omdat het niet zichtbaar is.
Omdat we het niet kunnen uitleggen.
Omdat er nog geen resultaat is om aan te wijzen.
Alsof groei alleen geldig is wanneer anderen het kunnen zien.
Alsof een proces pas telt als het zichtbaar vooruitgaat.
Maar de natuur laat vandaag iets anders zien.
Dat wat echt groeit, vaak eerst naar binnen gaat.
Dat sommige bewegingen stilte nodig hebben.
En dat rijpen tijd vraagt.
Je hoeft niet alles meteen te begrijpen.
Je hoeft niet te bewijzen dat er iets gebeurt.
Je mag in proces zijn, ook als het zich nog onder de oppervlakte afspeelt.
Want wat daar groeit, bereidt zich vaak al voor op iets wat later pas zichtbaar wordt.
Zou het kunnen dat er bij jou meer gaande is dan je nu kunt zien?
