04/02/2026
Veel vrouwen denken dat ze vastlopen omdat ze “het niet weten”.
Maar in mijn praktijk zie ik iets anders.
De meeste moeders weten al heel veel. Ze hebben gelezen, geluisterd, geleerd, geanalyseerd.
Ze begrijpen rationeel wat helpend zou zijn... voor henzelf én voor hun kind.
Wat ontbreekt, is geen informatie.
Het is veiligheid.
Veiligheid om te voelen wat ze eigenlijk al weten.
Om te vertragen zonder meteen te moeten veranderen.
Om niet gefixt te worden, maar serieus genomen te worden
in wat hun lichaam en systeem laten zien.
Daarom begint mijn werk niet bij advies, maar bij aanwezigheid.
Ik werk op het snijvlak van voelen en begrijpen. Van het zenuwstelsel dat in overleving is geraakt
én het hoofd dat probeert vol te houden wat al te lang te veel is.
Want pas wanneer het lichaam mag zakken, ontstaat er ruimte om werkelijk te begrijpen hoe patronen zijn ontstaan.
Hoe gedrag, uitputting of onrust niet ‘zomaar’ zijn,
maar een logisch gevolg van alles wat eerder werd opgeslagen...
vaak al heel vroeg.
Die bewustwording is geen doel op zich. Ze opent iets anders: keuzevrijheid.
Niet omdat iemand moet veranderen, maar omdat ze ineens kán kiezen.
Voor een ander tempo.
Een andere manier van zorgen.
Een andere verhouding tot zichzelf.
Je hoeft niet meer je best te doen.
Je hoeft niets te bewijzen.
Je hoeft niet nog meer te weten.
Je mag leren luisteren.
Met bedding. Met uitleg waar nodig. En met ruimte om het op jouw manier te laten landen.
Dat is hoe ik werk.
En dat is waar duurzame verandering begint.
🤍
