28/04/2026
Omdat wij niet gebonden zijn aan een vaste locatie van waaruit wij uitvaarten verzorgen komen wij juist soms op pareltjes van plekken. Dat maakt ons werk zo boeiend. Dat dorpshuis of die kerk waar zoveel herinneringen liggen...we doen alles wat in ons vermogen ligt om de uitvaart juist dát persoonlijke tintje te geven. Zo ook voor die lieve oude mevrouw uit een klein dorpje hier ergens in de buurt:
Daar lopen we, in een ijskoude, donkere winternacht. Onze adem vormt wolkjes in de vrieskou.
Een bijzondere rouwstoet. Moeder wordt na een drukbezochte condoleance van het dorpshuis overgebracht naar de kerk waar de volgende dag haar afscheidsplechtigheid zal plaatsvinden.
Omdat de kerk niet meer als gebedshuis actief is, mag moeder daar ’s nachts blijven, op de plek waar zij zo vaak haar gebeden heeft uitgesproken en zich gehoord voelde.
Een lange stoet van kinderen en kleinkinderen begeleiden de kist. We lopen in het donker over de kinderkopjes en ineens doemt daar, als veilige baken en warm welkom, een sfeervol verlichte kerk op.
We gaan naar binnen, plaatsen de kist voorin de kerk en nemen het deksel van de kist zodat kinderen en kleinkinderen nog één keer afscheid kunnen nemen.
Lieve woorden worden gezegd, een laatste aai door haar mooie grijze haar en dan sluiten de kinderen de kist definitief.
Dag lieve moeder, oma en overgrootmoeder, rust zacht.
