16/02/2026
“Eefje is niet bang voor stilte. Ze kan blijven staan waar het schuurt.”
Dit las ik laatst over mezelf terug in een review.
En heel eerlijk? Ik moest er hartelijk om lachen.
Want vroeger was ik juist degene die stiltes meteen opvulde.
Ik vond ze ongemakkelijk. Alsof ik iets moest oplossen. Iets moest zeggen. Iets moest dóen.
En situaties die schuren? Daar wilde ik het liefst zo snel mogelijk omheen bewegen.
In de afgelopen jaren is dat veranderd.
Door het leven. Door verlies. Door mijn werk.
Ik heb geleerd dat stilte niet leeg is.
Stilte is vaak precies waar het gebeurt.
Waar iemand voelt wat nog niet in woorden past.
Waar verdriet zich aandient.
En het schuren?
Dat is meestal de plek waar iets wezenlijks geraakt wordt.
Waar pijn en betekenis elkaar ontmoeten.
In mijn werk als uitvaartbegeleider hoef ik niets glad te strijken.
Ik hoef het niet op te lossen.
Ik mag blijven staan, aanwezig zijn, ademhalen, vertragen.
Omdat ik geloof dat hoe we afscheid nemen, invloed heeft op hoe we verder leven.
En soms begint dat met niets anders dan samen de stilte durven dragen. 🤍
📸 .prins.photos