28/03/2026
Ik ga jullie meenemen in momentjes van de week.
Ik maak zoveel leuke, mooie, ontroerende en grappige momenten mee tijdens mijn werk als osteopaat voor mensen en dieren.
Graag laat ik jullie hiermee zien dat een consult zoveel meer is dan de fysieke klacht. Het zit in het contact dat je maakt als therapeut, de compassie, het zetje in de rug of de spiegel die je soms moet zijn.
Hierbij de eerste over ‘Leeftijdsdiscriminatie en eigen wijsheid’:
Een ‘gearriveerde’ man van 75+ komt na ruim 1,5 jaar weer bij me en vertelt dat hij allerlei onderzoeken heeft ondergaan maar dat er niks gevonden is. Hij ervaart op een vervelende manier de leeftijdsdiscriminatie die helaas in de zorg heerst.
Wat ik zo leuk vind aan deze man is dat hij heel ‘eigenwijs’ is, hij vertrouwt dus op zijn eigen wijsheid.
Lastig voor anderen soms, want hij gaat niet klakkloos mee met je verhaal en stelt vragen. Ik hou daar van want het betekent dat ik ook op een diepere laag mijn visie mag delen en zo komen we tot een gezamenlijk plan van aanpak.
Ik ben bezig met mijn onderzoek en hij vertelt verder over de ervaren leeftijdsdiscriminatie. Ik vertel hem dat ik dat ook zie gebeuren en dat de laatste 5-10 jaar die leeftijd steeds verder omlaag gaat. Hij zegt in zijn keurige ABN “Ze behandelen mij als een klein kind. Dat mag wel, maar daar ben ik nog niet, dan moeten ze nog even wachten.”
Ik moest lachen om de manier waarop hij dat zei, ik voelde de ruimte ook om hier om te kunnn lachen en hij moest ook voorzichtig lachen. Er ontstond op dat moment opnieuw een stilzwijgende verstandhouding van wederzijds respect, net zoals 1,5 jaar geleden. Dat was het moment dat ik wist dat het goed zou komen met hem.