20/01/2026
Hoe wordt de hulpverlening hier ervaren door clienten? Ik kwam toevallig net een afstudeeronderzoek van één van mijn studenten uit 2017 tegen. Ik citeer daar een stukje uit:
Uit het onderzoek van Silke Kroes over hulpverlening met paarden in combinatie met de methode "Gentle teaching":
Ervaringen cliënten De vijf de respondenten geven aan dat de sessie bij Hulpverleningspraktijk de Vrije Teugel voor hen erg waardevol is geweest. Zij vinden het een bijzondere ervaring die hen diep heeft geraakt. “Een heftige ervaring met verschillende lagen” geeft een respondent aan. “Een contact van ziel tot ziel”. Zij geven aan dat het lastig is om woorden te geven aan de ervaring omdat het een gevoelskwestie is. Ze geven aan dat het effect van een de sessie nog lang door heeft gewerkt of nog steeds werkt.
Unaniem geven zij aan dat de plek, locatie van Hulpverleningspraktijk de Vrije Teugel belangrijk is geweest tijdens de sessie. De natuur en de rust van de locatie draagt bij aan een sfeer van vertrouwen en veiligheid. Er is geen ruis. Hierdoor kun je gemakkelijker bij je eigen gevoelens komen.
De vijf respondenten geven aan dat het ervaren en het zien van hun thema effectiever is dan over een thema praten wat bij andere vormen van hulpverlening vaak gebeurt. Door het contact met het paard wordt het beredeneren minder en wordt het gevoel groter. De volgende gevoelens hebben zij ervaren tijdens de sessie: “liefde”, “écht gezien te worden”, “zich gesteund voelen”, “hulp krijgen”, “geconfronteerd te worden”.
Unaniem werd aangegeven dat zij alle tijd kregen die zij nodig hadden. Zij hadden geen tijdsbesef en waren in het hier en nu. Ook Josien Willemsen en de paarden waren in het hier en nu en waren niet met de tijd bezig. Een respondent noemt dat Josien geen horloge of telefoon bij zich draagt.
Vier van de vijf respondenten kregen een warm vertrouwd gevoel bij de hulpverlener. Zij voelden zich gezien en voelden zich precies genoeg gesteund of aangemoedigd. De hulpverlener wist snel de juiste snaren te raken. “Haar intuïtie en mensenkennis is enorm sterk” en “Ze is een vakvrouw” zijn uitspraken van de cliënten. De vragen die zij stelt raken emoties bij de cliënten.
Vier van de vijf respondenten geven aan dat het interview na afloop van de sessie hen opnieuw bij de sessie liet stil staan. Opnieuw kwamen de ervaringen en gevoelens van de sessie naar boven. Dit vonden zij extra helpend.
Vier van de vijf respondenten geeft aan dat het voor hen gevoel een driehoeksverhouding was waar het paard meer naar voren kwam dan de hulpverlener. De hulpverlener “vertaalde” voor hen de lichaamstaal en stelde vragen waar zij op reageerden. Hier reageerde het paard direct weer op.
Eén van de vijf respondenten vond dat het paard en de hulpverlener evenveel aanwezig waren in de driehoek verhouding.
Twee van de vijf respondenten gaven aan dat zij de vorm van vragen van de hulpverlener confronterend vonden. Bij nader inzien vonden zij deze vragen wel interessant om bij stil te staan en kregen zij hierdoor nieuwe inzichten.